Ik vind het niet mooi van de Duitsers hoor. Zo lachen met die arme Hollanders. Zouden ze niet mogen doen.
En dan is er nog die mop over Van Marwijk die zou hebben gevraagd om het gras op het veld te vervangen door papier. Omdat Van Persie op papier de beste spits is.
Flauw hoor. Zoiets zou ik dus nooit op m’n blog willen zetten.
Zo was juni 2011.
Een jaar geleden konden op een terrasje genieten van de zomerse zon. Dit jaar moeten we het in ons eigen regenlandje met heel wat minder zon stellen. Om zomerse taferelen op ons blogje te laten verschijnen zijn we voorlopig genoodzaakt om in ons fotoarchief te duiken. Maar er is nog een reden tot paniek. Het wordt vast en zeker opnieuw zomer. Vroeg of laat.
Om alvast in de stemming te komen nog enkele foto’s van zomerse terrasjes.
Vandaag ben ik het feestvarken. Ik wordt 55 jaar oud.
Bij deze gelegenheid wil ik jullie graag een blik gunnen in mijn persoonlijk fotoalbum.
Als peuter was ik reeds een onweerstaanbaar schattig kereltje.
Op school ontpopte ik me algauw tot een echte bolleboos.
Maar dan kwamen mijn wilde jaren eraan, toen ik in mijn jeugdig enthousiasme de wijde wereld introk onder het motto “make love not war”.
Ik maakte de onstuimigste flower-power periode uit mijn leven mee, maar keerde met hangende pootjes terug. Berooid en ontgoocheld vond ik troost in de armen van een lief vrouwtje…
… met wie ik trouwde. En nu, na al die jaren, voelen wij elkaar nog steeds perfekt aan.
Intussen ben ik een hardwerkende huisvader, gewaardeerd door mijn baas en gerespecteerd door al mijn collega’s.
En zo ben ik dus 55 geworden. En alhoewel ’s middags mijn slaaprimpels nog lang niet zijn weggetrokken als ik naar mijn knappe verschijning in de spiegel kijk, denk ik toch bij mezelf : “Deze ouwe sok gaat nog wel een tijdje mee.”
HDR staat voor High Dynamic Range. Het is een techniek voor fotobewerking waarbij het dynamisch bereik, zowel in de donkere als in de lichte partijen, sterk wordt vergroot. Het resultaat is iets wat het midden houdt tussen een foto en een tekening of schilderij. Leuk om je foto’s eens op die manier te bekijken.
Er is hier niet zoveel gepost, de voorbije dagen. Maar ik heb daarvoor een geldig excuus. Tijdens het uurtje per dag dat ik doorgaans besteed aan mijn blog en aan het lezen van andere blogs, lig ik dezer dagen noodgedwongen op de pijnbank van de kinesiste. Een ct-scanner heeft vorige week aan het licht gebracht dat mijn ruggegraat zowat over de hele lengte is aangetast door artrose. En dat veroorzaakt pijnlijke ontstoken spieren. Drastisch ingrijpen in hier dus aangewezen. En dat is wat de fysiotherapeute dan ook doet.
Voor de eerste sessie begon, was ik wild aan het fantaseren over hoe een massagebeurt door deze bevallige jongedame zou verlopen. Maar van zodra zij zich op mijn ontblote rug stortte werd ik geconfronteerd met de keiharde werkelijkheid. Ieder pijnpunt op mijn rug nam ze zonder enig mededogen en met brute kracht onder handen terwijl ik alleen maar kreunend deze marteling kon ondergaan. Tjonge, wat heb ik medelijden met dit meisje haar vriend.
Ze heeft me ook gekraakt. Althans mijn halswervels. Chiropraxcie noemen ze zoiets met een meer beschaafd woord. Ik moest rechtop gaan zitten en mijn beide handen in mijn nek plaatsen. Zij ging vervolgens achter mij staan en plaatste op haar beurt haar handen in mijn hals terwijl ze haar ellebogen naar beneden drukte. Mijn eigen ellebogen moest ik dan weer dan weer naar omhoog duwen, zonder mijn nek los te laten uiteraard. Ter verduidelijking hieronder een gegoogeld fotootje.
Op die manier werden mijn halswervels min of meer geblokeerd. Dan gaf ze mij plots een gewelde ruk naar achteren. Je hoorde mijn nek letterlijk kraken. Het eerste wat ik daarna deed was nagaan of mijn hoofd nog steeds stond waar het hoorde te staan. Tot mijn verrassing was dat nog steeds het geval.
“Ziezo”, zei ze laconiek, “dat is goed gelukt”, waarna ze met een pollepel hete modder uit een verwarmde ketel op een plastic folie begon uit te gieten en deze vervolgens op mijn gepijnigde rug kwakte. Volgens mij komt dit wicht rechtstreeks uit de middeleeuwen vandaan. Weggelopen uit een aflevering van de Tudors of zo. Waar anders heeft ze deze foltertechnieken geleerd ?
Na een behandeling door de kinesiste, die hier amper een straat verder woont, strompel ik dan naar huis. Bij mijn thuiskomst plof ik in de zetel terwijl mijn echtgenote op één been en een kruk naar de diepvriezer mankt, daar een ijszak boven haalt en deze vervolgens in mijn gloeiend hete hals deponeert. Daar zit ik dan een half uurtje af te koelen. Daarna is het mijn beurt om de pijnlijke knie van mijn echtgenote nog eens met een zalfje in te smeren. Dat doe ik met veel liefde en tederheid.
Tja, op een vergadering van de bond van oorlogsinvaliden gaat het er veel dynamischer aan toe, dan dat momenteel het geval is ten huize Fluwijn. Jullie zullen mij dan ook wel willen pardonneren, als ik dezer dagen wat minder van mij laat horen.
