De Ieperse vestingen en de parken er omheen vormen een prachtig wandelparcours omheen de stad. Zij die graag meer willen weten over deze vestingen kunnen hier klikken.
Ik had vrouw en schoonmoeder aan de Menenpoort achter gelaten (omdat zij niet zo goed meer te been zijn) en was op m’n ééntje het park achter de Menenpoort ingewandeld.
Even verderop kwam ik bij de ingang van een soort ondergrondse tunnel. Ik waagde het erop om de steile trap naar beneden af te dalen.
Ik stapte door de vochtige tunnel op mijn hoede voor ratten of ander ongedierte die eventueel konden opduiken. Maar dat bleek gelukkig niet het geval. Ik kwam uiteindelijk onder de vestingen uit bij de rand van het water.
Verder kon ik niet, dus keerde ik op mijn stappen terug en éénmaal terug boven wandelde ik verder het mooie park in.
Ik was heel graag het parcours blijven volgen tot aan het Brits militair kerkhof en de Rijselpoort. Maar dat was nog een heel eind en ik kon mijn vrouwen ook niet te lang alleen laten. Dus maakte ik maar rechtsomkeer, nadat ik me had voorgenomen om weldra nog eens terug te keren om het vervolg van de route af te wandelen.
Ondertusssen waren de meest dreigende regenwolken weggetrokken en toen ik terug bij de Menenpoort aankwam scheen zowaar het zonnetje.
Onder de Menenpoort had zich ondertussen heel wat volk bijeen geschaard. Ondermeer een delegatie van de Britse schoolgaande jeugd was daar aanwezig. Ook wij voegden ons bij de menigte.
Stipt om acht uur werd het muisstil onder de Menenpoort en werd de Last Post geblazen, zoals dat hier iedere avond gebeurt sinds 14 juli 1929.
Na dit moment van ingetogenheid trokken we terug naar de Grote Markt. Alle wolken waren nu verdwenen en de hemel was helderblauw. Wij hadden intussen reuzehonger gekregen en we gingen op zoek naar een lekker restaurantje waar we gezellig aan tafel deze fijne namiddag in Ieper konden besluiten.
