Categorie archief: beestjes & baasjes

Egelhuisje.

by

Ik heb enkele foto’s genomen van het egelhuisje dat ik heb gemaakt. Ik had dat net zo goed niet kunnen doen, want er valt weinig te zien op de foto’s. Het egelhuisje is dan ook goed weggestopt in een donker hoekje van m’n tuin, helemaal gecamoufleerd met takken en bladeren. Zo hebben de egeltjes het graag. Wat jullie zien op de foto’s is de ingang van het huisje. Een smal tunneltje loopt naar een grotere kist, waarin de egeltjes zich knusjes kunnen installeren. De bodem van het huisje is bedekt met zacht stro en bladeren. Of er reeds een egeltje z’n intrek heeft genomen in het huisje weet ik niet. Om dat te kunnen vaststellen zou ik het dakje van het huisje moeten oplichten. Maar dat kan ik niet doen. Want als zo’n egeltje mij zou zien dan zou het danig schrikken en er pijlsnel vandoor gaan. Niet omdat ik zo lelijk ben, maar wel omdat egeltjes nu eenmaal de nabijheid van mensen niet op prijs stellen. Ik kan dus alleen maar hopen dat de egeltjes de weg naar mijn egelhuisje vinden.
Intussen bouw ik rustig verder aan mijn dierenhotel. Het zal nog wel een hele tijd duren vooraleer alles klaar is. Het wordt, denk ik, een tweejarenplan. Ach, Rome en Parijs zijn ook niet op één dag gebouwd.

Poezewoes.

by

Anja, onze jongste poes, laat regelmatig zien wie hier in huis de baas is.  Als je bijvoorbeeld op een rustig moment in de zetel je krant aan het lezen bent, springt ze op je schoot en gaat ze bovenop de krant staan. Dan trappelt ze enkele keren over je krant zodat je niet anders dan de krant, helemaal verfomfaaid, opzij te leggen. Eenmaal de krant uit de weg, nestelt ze zich in een bolletje op je schoot. Haar kin legt ze op je onderarm. Vanonder haar wenkbrouwen kijkt ze je nog even aan, sluit vervolgens de ogen en begint aan haar tukje. Als je na een tijdje wat heen en weer schuift in de zetel om een wat gemakkelijkere houding aan te nemen, laat ze een protesterend maauw horen. Daarmee wil ze zeggen : “Zit nu toch eens stil ! Hoe kan ik hier rustig m’n dutje doen als jij de hele tijd zit te wriemelen ?“
En daar zit je dan. Je kan niets meer doen. Alleen maar roerloos wachten tot Poezewoes (zo noem ik haar meestal) haar dutje heeft gedaan. En dat kan wel even duren. Haar van je schoot afduwen doe je niet. Want als je dát zou doen zou ze zich erg tekort gedaan voelen en zou ze jou de komende vijf weken geen blik meer gunnen en ben je voor haar compleet onbestaande. Nee, dat kan je maar beter laten.
Wanneer Poezewoes dan uiteindelijk wakker wordt recht ze zich op, alsof er veertjes in haar poten zitten en kromt ze haar rug. Vervolgens strekt ze de voorpoten uit en rekt ze zich helemaal uit in de lengte. Dan springt ze terug van je schoot en loopt naar haar eetbakje om een hapje te peuzelen. Ze kijkt niet meer om. Een bedankje omdat je al die tijd je schoot voor haar ter beschikking hebt gesteld, kan er niet af. Dat vindt mevrouw beneden haar waardigheid.
En de krant ? Daar is dan meestal geen tijd meer voor. Gooi die maar in de papiermand.

Even rust.

by

Lucie, onze poes, geniet van haar dutje. Deze blog laat ik ook even rusten. Door allerhande beslommeringen zal ik de komende weken nauwelijks tijd over houden om te bloggen. Dus kan m’n blogje maar beter genieten van een verkwikkend zomerslaapje. Ergens in september schud ik het blogje dan weer wakker.
Graag tot later !

Zijdelings.

by

Ik heb mijn tuin winterklaar gemaakt. Hier en daar nog wat gesnoeid, bladeren bijeen geharkt, planten die bij vriesweer al eens last kunnen krijgen van koude voeten afgedekt met bladeren en stro, vogelkastjes en voederbakjes opgehangen en een egelhuisje gebouwd.
Zo kunnen alle planten en dieren die mijn tuin bevolken, de winter comfortabel door komen.
Bij al die werkzaamheden kreeg ik zijdelings hulp van Lucie, onze poes.