Time out.

Miskoop.

De compacte Coolpix P500 levert uitstekende prestaties en biedt een ongelooflijk bereik van maar liefst 36x zoom, een kantelbare lcd-monitor en Full HD-filmopnamen. De indrukwekkende 36x zoom biedt een dekking van ultragroothoek tot supertele en staat samen met de beeldsensor met belichting via de achterzijde garant voor prachtige en scherpe beelden, vanaf elke positie en bij elk soort licht.

Dat was wat Nikon in 2011 vertelde op haar website. Ook beweerde men toen dat de nieuwste generatie compact- en hybride camera’s de kwaliteit van een spiegelreflexcamera sterk benaderden. Erg handig, dacht ik toen, je beschikt over een superzoomlens en een krachtige groothoek, zonder dat je voortdurend van lens hoeft te wisselen. Mijn ouwe spiegelreflex was versleten, dus ging ik eind 2011 voor een splinternieuwe Coolpix P500. Daar had ik een week later al spijt van.
Prachtige, scherpe beelden vanaf elke positie en bij elk soort licht ? Vergeet het. Het was een loze belofte. Alleen bij heel veel zonlicht en het vermijden van de uiterste brandpuntsafstanden op de zoom (zowel grroothoek als tele), lukte het mij met dit toestel om ietwat bevredigende foto’s te nemen. Van zodra ik begon te zoemen of het licht wat minder was, ging het meestal mis. Ik moest de camera haast iedere keer op een statief zetten om behoorlijk scherpe foto’s te kunnen nemen. De superzoomlens was helemaal niet zo super en liet veel te wensen over. Daar was ik niet blij mee. Honderden foto’s zijn in de prullenmand beland. Maar ik had het toestel nu eenmaal gekocht en ik moest ermee verder. Reeds anderhalf jaar loop ik te sakkeren en sukkelen met m’n Coolpix. Ik dacht in het begin dat het aan mij lag, maar toen ik de reviews over de coolpix P500 op het internet las, bleek dat de meeste mensen die zo’n toestel in huis hebben gehaald met dezelfde problemen kampen.

Sinds vorige week is het ding helemaal stuk. Als ik het aanzet komt er geen muziek meer uit. Nochtans is de accu opgeladen, dus daaraan kan het niet liggen. Ik weet niet wat er aan de hand is. De garantietermijn is nog niet helemaal verlopen, dus hoop ik dat er nog iets te redden valt. Maar dat valt voorlopig af te wachten. Momenteel heb ik dus geen fototoestel meer. Nogal onhandig natuurlijk als je een blog hebt waar foto’s een belangrijk onderdeel van uit maken. Intussen ben ik aan het sparen voor een nieuwe spiegelreflexcamera. Voor iemand die niet gauw tevreden is over z’n foto’s, biedt een spiegelreflex toch heel wat meer voldoening. Maar m’n spaarvarkentje heeft het in deze crisistijden niet gemakkelijk. Voorlopig zal ik het hier zonder nieuwe foto’s moeten doen. Het wordt dus de komende weken wellicht heel erg saai op deze blog.

Onder dwang.

De laatste tijd word ik al te vaak geconfronteerd met het werkwoord “moeten”. Men zou het beter een dwangwoord noemen.
Zowat een maand geleden werden mijn autootje en ik door de arm der wet aan de kant van de baan gezet. Er bleek een probleem te zijn met de nummerplaat. De rode letters waren door de tand des tijds ietwat aangetast en verbleekt, waardoor ze niet zo goed meer leesbaar waren. Ik beloofde de agent van dienst een potje rode verf te gaan kopen en de aangetaste letters te zullen bijkleuren. Maar dat mocht niet. Ik moest zo snel mogelijk een nieuwe nummerplaat aanvragen. En dan nog wel een Europese nummerplaat.
Dat heb ik dan maar gedaan. Men zou de nieuwe nummerplaat opsturen naar mijn adres. Een maand later had ik echter nog niets ontvangen. Ik deed navraag en wat bleek ? Men had de nummerplaat naar een verkeerd adres gestuurd, en dat terwijl ik nochtans mijn adres correct had ingevuld op het daarvoor bestemde formulier. Dus vroeg ik om de nummerplaat nogmaals op te sturen, dit keer naar het juiste adres. Maar dat kon niet. Twee keer dezelfde nummerplaat opsturen doet men niet. Ik moest de nummerplaat zelf gaan afhalen in Brussel.
Dat heb ik vorige week dan maar gedaan.
Deze ochtend zette ik de vuilniszak buiten. Net op tijd. De wagen van de vuilnisdienst kwam net de straat ingereden. Ik sloeg de mannen die achter de vuilniskar liepen een tijdje gade. Ik zag hoe ze iedere vuilniszak eerst even in de hoogte hielden vooraleer ze hem achteraan in de pers deponeerden. De vuilniszakken van onze gemeente zijn doorschijnend, zodat de afhalers kunnen zien wat er zoal in die zak steekt. Ook mijn vuilniszak werd aan een grondig onderzoek onderworpen en daarna terug neergezet. De vuilnisman kleefde een sticker op mijn zak en liep daarna nonchalant door tot aan de vuilniszak van de buurman. Maar ik liep hem achterna en vroeg hem waarom hij mijn zak niet meenam. Er bleek piepschuim in te steken. En dat mag niet. Ik moest het piepschuim er eerst uithalen en dat piepschuim naar het containerpark brengen.
Dat heb ik dan maar gedaan. In onze garage lag nog een ander groot stuk piepschuim dat ooit had deel uitgemaakt van één of andere verpakking. Dat groot stuk piepschuim nam ik meteen ook maar mee naar het containerpark. Daar gooide ik alle piepschuim netjes in de piepschuimcontainer. Maar de opzichter van het containerpark had dat gezien en kwam fulminerend naar me toe. Grote stukken piepschuim mocht ik niet zomaar in die container gooien. Ik moest het piepschuim er terug halen en ik moest dat piepschuim eerst helemaal in kleine stukjes breken en pas dan mocht ik het in de container gooien.
Dat heb ik dan maar gedaan.
We leven in een wereld waarin alles en nog wat moet. Nochtans was er ooit eens een wijs man die zei :”In het leven moet niets, behalve kakken en als je dat niet kan moet je naar de dokter.”

Waarom er hier nu een foto van een geitenbok staat ? Dat slaat nergens op, ik weet het. Maar dit is mijn blog. En op mijn blog mag ik lekker doen wat ik wil. Als ik dus zin heb om hier een foto van een geitenbok te plaatsen, dan doe ik dat gewoon.

Die avond van…

Extra large.

Vorig jaar, zo rond half december, gooide ik een oud e-mailadres in de prullenmand. Het was een adres dat ik al een tijdje niet meer gebruikte en nergens meer voor nodig had. Dat dacht ik. Nauwelijks was het e-mailadres verdwenen in cyberspace, of ik realiseerde me dat ik dat adres gebruikte als inlognaam voor mijn Flickr account. Stom ! Nu had ik geen toegang meer tot mijn eigen Flickr account. Stom, stom, stom.
Ik had geen zin om bij Flickr een nieuwe account aan te maken en helemaal opnieuw te beginnen. Anderzijds was Flickr wel een handig platform om mijn foto’s een keertje in groot formaat te laten pronken op het internet. Ik besloot dan maar om bij wordpress.com zelf een soort Flickr-site in elkaar te knutselen. Ik ben daar een kleine maand mee bezig geweest en sinds half januari is de site Fluwijn XL on line te bekijken.
De site werkt heel eenvoudig : op de voorpagina zie je foto’s in klein formaat. Je klikt op een foto naar keuze en komt vanzelf terecht op de “extra large” versie van de foto. Om terug te keren naar de voorpagina klik je gewoon op de banner bovenaan. Je vind er, kris kras door elkaar, een selectie uit mijn favoriete foto’s. Tekst of uitleg bij de foto’s is er niet, maar een reactie is altijd welkom. Er zullen regelmatig foto’s aan de site worden toegevoegd? Zo wordt Fluwijn XL een mooie aanvulling op deze blog.

Als jullie een kijkje willen gaan nemen op de nieuwe site dan klikken jullie op het bannertje hieronder ofwel op de fotolink Fluwijn XL in de rechter zijkolom.

De laatste blaadjes.

Het jaar loopt stilaan ten einde. Het kerstdiner is intussen alweer verteerd. Ik hoop dat jullie een fijne kerst hebben gehad. Wij waren met Kerst traditiegetrouw aanwezig op een gezellige familiebijeenkomst. Het lukt maar één keer per jaar om de hele familie, op dezelfde dag en op dezelfde plaats, samen te krijgen. En dat is de verdienste van Kerstmis.
Gisteren, op tweede kerstdag hebben we onze overtollige calorieën weggewerkt, door een fikse wandeling te maken aan onze Noordzeekust. Daarover volgt later nog wel een verslagje. Maar het zal niet meer voor dit jaar zijn. Want dit is mijn laatste postje van 2012. Terwijl de laatste blaadjes van de oude kalender worden gescheurd, ga ik achter de schermen nog wat sleutelen aan het uitzicht van deze blog. Hier en daar het boeltje een beetje herschikken. Ik ben momenteel ook enkele nieuwe fluwijntjes aan het tekenen, die de blog moeten opfleuren.

De liedjes die je kon beluisteren via Spotify en de songteksten bovenaan in m’n sticky post, zullen verdwijnen. Spotify is een geweldig ding dat toegang verleent tot een enorme muziekcollectie. Maar keuze van muziek is nu éénmaal persoonlijk en smaken verschillen. Dus vat ik maar beter iets anders aan met m’n sticky post.

Jullie zien het wel, vanaf 1 januari. Ten huize Fluwijn, proberen wij voor de rest rustig te genieten van de kerstvakantie en van de laatste dagen en uren dat 2012 nog te bieden heeft. De klok tikt onverbiddelijk verder. Wat ik nog wil doen, is jullie een prettige  overgang van oud naar nieuw toewensen.
Ik zie jullie graag terug in 2013.

Aftellen.

Kerstmis nadert met rasse schreden. Ik tel af naar de kerstvakantie. Donderdag heb ik mijn laatste werkdag van 2012. Dat stemt me blij, want ik snak naar een beetje vakantie, een beetje tijd voor mezelf. Ik voel me wat moe, de laatste tijd. Enkele dagen vrijaf, zal me deugd doen. Enkele dagen leuke dingen doen, of gewoon lekker niets doen. Ik kijk er naar uit.
Ik hou wel van die dagen rond Kerstmis en eindejaar. Niet zozeer omwille van het feestgedruis, want daar doe ik nauwelijks aan mee. Maar wel omwille van de warme sfeer en het gezellig samen zijn met de familie. Meer moet dat voor mij niet zijn. Ik behoor echter niet tot de groep van mensen die dat hele gedoe rond Kerstmis maar niks vinden en telkens weer blij zijn als de feestdagen achter de rug zijn.

Nee, aan dat gezeur over Kerstmis doe ik niet mee. De fonkelende kerstlichtjes vrolijken de donkere dagen op. Het hoeft voor mij niet iedere week Kerstmis te zijn, maar één keer per jaar wil ik er graag van genieten. Dus tel ik af naar de kerstvakantie. En dat aftellen op zich is al bijzonder leuk.

Het was me het weekje wel.

Ik heb een woelige week achter de rug.. Op het werk verliep het om te beginnen nogal hectisch. Kwam daarbij dat vrouwtjelief tijdens de eerste helft van de week in het ziekenhuis lag. Dus was het hollen van het werk naar huis en van huis naar het ziekenhuis. Zij was nauwelijks terug thuis, toen mijn moeder donderdag in datzelfde ziekenhuis werd opgenomen met uitdrogingsverschijnselen. Hoe dat zover is kunnen komen, vertel ik volgende week nog wel eens.
Samen met  Sinterklaas klopte deze week ook Koning winter aan de deur. En dan, jullie geloven het nooit, kwam ik deze week ook nog eens oog in oog te staan met twee boeven. Maar ook daarover vertel ik volgende week wel meer.
Nu ga ik eerst eventjes genieten van het weekend. Ik heb het verdiend.

Een appeltje voor de dorst ?

Fruitkorf.