Hier kan men letterlijk in een boog omheen de Leie wandelen naar de andere kant.

Indien men dat wenst, dan kan men ook op dit punt de wandeling aanvatten en in omgekeerde richting het traject afleggen.

Hier vlakbij loopt een rijweg. Wanneer men die oversteekt krijgt men daar een mooi uitzicht op de “nieuwe” Leie.

Maar de “nieuwe” Leie liet ik verder voor wat ze was en ik zocht opnieuw het wandelpad op omheen de Oude Leie. Ik moest wel even uitkijken om niet uit te glijden, want het pad lag er op deze plaats “ijzig” bij.

Maar ik bereikte zonder kleerscheuren de andere oever van Oude Leie en kon ik langs de overkant mijn terugtocht aanvatten.

Om me heen was er niets dan stilte en de schoonheid van de natuur.

Hoewel ik geboren en getogen ben aan de Leie, kwam ik nu op een plek waar ik nog nooit eerder was geweest.
Op een punt, bij een vermolmde boomstam werd het pad een stuk smaller en moeilijker begaanbaar.

Maar hier had men het pad voorzien van een verhoogde promenade in hout. Het wandelplatform was ruim een kilometer lang. De bevroren houten planken kraakten  en kreunden onder mijn voeten. Erg handig was dit platform waarschijnlijk in de zomer, maar nu was het een hele kunst om overeind te blijven op de glibberige planken.

Maar de evenwichtsoefening volstond nog niet als beproeving. Plots werd ik opgeschrikt door een harig beest met een lange kale staart, dat plotseling van onder de loopplanken tevoorschijn sprong en ritselend tussen mijn voeten het struikgewas langs de waterkant indook.
Enkele seconden later volgde nog zo’n tweede harig beest. Ik had hen blijkbaar in hun bezigheden gestoord. Ik kreeg niet de tijd om de beestjes op foto vast te leggen, vandaar dat ik dan maar een plaatje van het internet ben gaan halen, ter illustratie.

Alle commotie werd echter ruimschoots goed gemaakt door de Oude Leie zelf. Want op deze plek toonde de rivier zich van zijn mooiste kant.

(wordt vervolgd)

Grammene is een stil Leiedorp.

Aan de overweg, vlak naast de sporen, staat een huisje. Voor mij een bijzonder huisje omdat, lang geleden (toen ik nog niet eens door de ooievaar was afgeleverd), mijn grootouders langs moeders kant in dat huisje woonden.

Een beetje verderop langs de spoorlijn botst men op een indrukwekkende spoorwegbrug. Het was hier, links naar beneden, dat ik het pad naar de Leieoevers terug vond.

De spoorwegbrug in Grammene is niet zomaar een brug, maar een Vierendeelbrug.
Ze werd gebouwd door de Belgische ingenieur Arthur Vierendeel, in het begin van de vorige eeuw, volgens een bijzondere vakmethode. Arthur Vierendeel verwierf destijds wereldfaam met zijn revolutionaire techniek om bruggen te bouwen.
Deze in Grammene zowat de enige Vierendeelbrug die nog steeds in gebruik is.

Onder de brug had ik een blij weerzien met de Oude Leie.

(wordt vervolgd)

Aan de overkant bemerkte ik nog meer wandelaars die de vrieskou trotseerden om van dit mooie stukje natuur te genieten.

Het pad dat ik volgde werd plots een bredere weg, bedekt met sneeuw en ijs. Fietsers hadden moeite om zich op dit gladde wegdek rijdende te houden.

Zo kwam ik bij een aanlegsteiger voor plezierbootjes, die er nu verlaten bij lag.

Van hier kon je het kerkje van Grammene zien. De weg stopte echter bruusk bij de omheining rondom een weiland. De strook tussen het weiland en de Leie was zo smal en onbegaanbaar dat er niets anders opzat dan de Oude Leie even links te laten liggen en naar het dorp toe te wandelen.

(wordt vervolgd)