De Vurige Stede. (6/6)

Op onze stadswandeling door Luik was de Financietoren nu heel dichtbij gekomen en  we naderden stilaan het eindpunt van de wandeling.

dsc_0136-2

Algauw kregen we de voetgangersbrug over de Maas in zicht. Deze zou ons terug naar de overkant brengen.

dsc_0138-2

We waren lang niet de enige wandelaars in Luik, die dag. Toen we de voetgangersbrug bestegen, bleek deze druk bezet te zijn.

dsc_0141-2

Eénmaal op de brug wierpen we nog een blik op het wandelpad langs de Maas, die we een hele tijd hadden gevolgd …

dsc_0142-2

… en staken we vervolgens de Maas over.

dsc_0145-2

De brug heeft een ietwat vreemde constructie. Voor kleine peutertjes een uitdaging.

dsc_0147-2

Kleine en grote mensen bereikten zonder valpartijen de overkant.

dsc_0149-2

Het station van Luik lag hier vlakbij. We wandelden nog voorbij een kunstige olifant die alles te maken had met een tentoonstelling over Salvador Dali in het station van Luik. Een tentoonstelling die wij na de wandeling nog zouden bezoeken.

dsc_0153-2

En toen bereikten we het stationsplein. Onze wandeling zat erop. En net op dat moment kwam de zon, voor de eerste keer die dag, voorzichtig door de wolken piepen.

dsc_0155-2

We hebben genoten van onze wandeling in Luik. Al bij al was het een prettige kennismaking met de stad. We vonden Luik zeker een bezoek waard, maar persoonlijk vond ik Luik toch ook niet echt “waw”. Als ik Luik vergelijk met Gent, bijvoorbeeld, dan vind ik Gent veel mooier en gezelliger. Vuriger ook.

De Vurige Stede. (5/6)

De trap die we beklommen hadden leidde naar een brug over een grote ringweg, die langs de oevers van de Maas liep.

dsc_0112-2

Via dezelfde brug konden we ook de Maas oversteken…

dsc_0114-2

… om zo de tegenoverliggende oever te bereiken, waarlangs een pad voor fietsers en wandelaars was aangelegd.

dsc_0115-2

Onze wandelroute ging nu verder langs dit pad aan de oever van de Maas. Dit vond ik eigenlijk wel het leukste stuk van onze stadswandeling. Hier aan de rivier hadden we de hele tijd een mooi uitzicht en er waaide een verfrissend windje, wat meer dan welkom was. Want, ondanks het feit dat de zon zich de hele tijd wegstopte achter dikke grijze wolken, was het die dag nog steeds zwoel en drukkend warm in Luik.

dsc_0118-2

We kuierden gemoedelijk verder langs de rivier. Nu en dan moesten we wel even opzij springen voor fietsers die in volle vaart kwamen af gesjeesd.

dsc_0123-2

Maar voorts was het hier gezellig wandelen. Na een tijdje kregen we de toren van financieën in zicht.

dsc_0130-2

Deze financietoren in Luik is een modern kantoorgebouw, waar de Federale Overheidsdienst voor financiën is gehuisvest. Het gebouw is 118 meter hoog en domineert van hieruit de hele skyline van de stad.

dsc_0127-2

De toren bleef de hele tijd in ons zichtveld. We naderden nu stilaan de grote voetgangersbrug, die ons weer naar de overkant zou brengen en naar het beginpunt van onze stadswandeling in Luik.

dsc_0132-2

(wordt vervolgd)

De Vurige Stede. (4/6)

Mijn vrouw en ik waren nog steeds een stadswandeling aan het doen in Luik. Van aan het Prinsbisschoppelijk paleis wandelden we, langszij het stadhuis, naar Place du Marché.

dsc_0093-2

Centraal op Place du Marché staat een oeroude fontein, waar omheen terrastafeltjes, stoelen en paraplu’s waren opgesteld. De meeste tafeltjes waren bezet, maar wij vonden toch nog een vrij plaatsje en na ruim een kwartier wachten, was er een ober zo vriendelijk om onze bestelling op te nemen. We hielden het bij een koffie.
Tijdens het wachten trachtte ik door de lens van mijn fototoestel de fontein goed in beeld te krijgen, maar door het vele volk en paraplu’s er omheen bleek dat onmogelijk. Ik liet de fontein dan maar voor wat ze was en richtte mijn lens in de andere richting van het plein.

dsc_0095-2

Na de koffie kuierden we nog wat rond op dit plein. Wat verder stond er een bank, met daarop een beeld van een mannetje met een hoed en een pijp. (Iets gelijkaardigs als het beeld van “de kotmadam” op een bank in Leuven.) Eerst vroeg ik mij af wie dat heertje met de hoed wel kon zijn, maar algauw ging er mij een lichtje op. Natuurlijk, dit was Georges Simenon, de schrijver die hier in Luik werd geboren en later wereldberoemd werd door zijn romans met commissaris Maigret in de hoofdrol.

dsc_0096-2

We gingen ook nog eens het stadhuis van naderbij bekijken …

dsc_0090-2

… om dan onze wandelroute te vervolgen. Die leidde ons eerst naar een pleintje, waar grote bloempotten stonden en waar een soort spandoek aan een gevel was opgehangen, waarop talrijke portretfoto’s van Luikse inwoners te zien waren. Ik zag zoiets ook al eens in Kortrijk, al zijn de foto’s daar in zwart-wit.

dsc_0099-2

En toen kwamen we aan een cruciaal punt op onze wandelroute. We waren nu in de Rue Hors-Château. Wat verder moesten we, volgens ons wandelplan, linksaf naar de Montagne de Bueren, wat zowat letterlijk hét hoogtepunt zou zijn van deze hele wandeling.
Maar… Montagne de Bueren is in wezen een héél lange trap, met 374 treden en een hellingsgraad van 28%, die leidt naar de 110 meter hoger gelegen citadelle, vanwaar men een adembenemend uitzicht over de stad Luik heeft.
374 trappen beklimmen is echter niet meer weggelegd voor iemand met een beschadigde ruggenwervel en een vrouw met een knieprothese. Voor ons was dit niet doenbaar en we konden niet anders dan, met spijt in het hart, dit stuk van de wandelroute overslaan.

754_001

Dus sloegen we in de Rue Hors-Château niet linksaf, zoals op het plan voorzien, maar wandelden we gewoon rechtdoor en zo kwamen we wat verder in de winkelstraten van Luik terecht.

dsc_0103-2

We passeerden langs een oude, maar erg mooie winkelgallerij.
Helemaal “vintage”.

dsc_0105-2

dsc_0106-2

En toen waren we eventjes de draad kwijt. We dwaalden door verschillende straten met winkels en terrasjes.

dsc_0109-2

Maar uiteindelijk konden we toch terug inpikken op onze wandelroute. En toen stonden we opnieuw voor een trap. Gelukkig geen 374 treden, deze keer, maar slechts een 20-tal.
Dat was voor ons nog net haalbaar. Bovenaan deze trap zouden we voor het eerst op onze wandelroute, de Maas te zien krijgen.

dsc_0108-2

(wordt vervolgd)

De Vurige Stede. (3/6)

Place Saint-Lambert was, volgens onze wandelbrochure, ooit een druk plein in Luik, waar verkeerschaos troef was. Nu is echter alles ondergronds gebracht. Nog slechts één bovengrondse straat laat het doorgaand verkeer door.
Place Saint-Lambert vormt samen met het aanpalende Place du Marché, het hart van de stad.

dsc_0072-2

Op onze stadswandeling door Luik waren mijn vrouw en ik aangekomen op het Place Saint-Lambert, waar we even rondkeken. We zagen er voornamelijk veel winkels…

dsc_0073-2

Een gaanderij die verderop naar een tunnel leidde …

dsc_0075-2

… en een vliegtuig vol kinderen.

dsc_0074-2

We zagen ook roekeloze jongelui halsbrekende toeren uithalen met een skateboard. Maar de arm der wet, geheel uitgedost met kogelvrij vest en een schietgeweer, hield een oogje in het zeil.
Tja, we leven nu eenmaal in gevaarlijke tijden.

dsc_0080-2

Dé blikvanger op Place Saint-Lambert in Luik, is echter het Prinsbisschoppelijk paleis.

dsc_0081-2

Het Paleis van de Prins-bisschoppen stond tot het einde van de 18de eeuw tegenover de Sint-Lambertuskathedraal. Dat is goed te zien op deze prent uit de 18de eeuw. Links staat het paleis, rechts de kathedraal.

foto Wikipedia
foto Wikipedia

De Sint-Lambertuskathedraal werd tijdens de periode van de Franse revolutie compleet vernield. Ook het Prinsbisschoppelijk paleis kreeg het hard te verduren. Voor het huidige paleis er stond, waren reeds drie andere paleizen gebouwd. Het eerste paleis verdween reeds bij een brand in 1185. Het tweede paleis brandde eveneens af tijdens de plunderingen door de troepen van Karel de Stoute, in 1505.
In de 16de eeuw werd weer een nieuw paleis opgetrokken, waarvan de zuidgevel In 1734 werd vernield door een brand. Pas in 1849 werd een nieuwe vleugel aan het paleis gebouwd.

Het huidige gebouw dateert grotendeel uit de 19de eeuw. De bijzondere binnenplaats is omring door een bogengallerij met 60 zuilen. Sinds de 19de eeuw is is er aan het paleis niet zoveel meer veranderd, behalve dat er in de 19de eeuw nog geen auto’s op de binnenkoer stonden.

dsc_0084-2

In het Prinsbisschoppelijk paleis zijn tegenwoordig de diensten van justitie en het provinciebestuur ondergebracht. De gebouwen zijn dus niet vrij te bezoeken.
We keken nog wat rond op het plein, naar wat er verder zoal te zien was.

dsc_0082-2

dsc_0085-2

Maar we hadden nog steeds geen koffie gehad. Zonder koffie kan ik niet behoorlijk functioneren. We wandelden dus maar door naar de Place du Marché. Als we daar geen tas koffie op de kop konden tikken, zouden we dat nergens kunnen.

(wordt vervolgd)