11 november.

Vandaag, op elf november om elf uur, is het exact honderd jaar geleden dat de wapenstilstand werd ondertekend en dat er einde kwam aan de gruwelijke Eerste Wereldoorlog.
Hierboven staat een foto die kort na de oorlog werd genomen (ca. 1920). Het is een foto uit mijn verzameling familiefoto’s uit lang vervlogen tijden. Op de foto zien we een bijeenkomst van een groep mannen die in die Eerste Wereldoorlog hebben gestreden of krijgsgevangen waren genomen. Eén van hen, de man met de iets te grote pet op (zie pijltje), is mijn grootvader.

Hieronder nog twee foto’s van mijn grootvader, genomen in augustus 1915 ergens aan het front.

grootvader 3 - kopie

 

grootvader 4 - kopie

flowers-2755297_960_720

(Meer oude foto’s uit mijn verzameling kan men bekijken door hiernaast in de linkerkolom te klikken op “Familiealbum”).

De Zwanenroute. (3/3)

Ik fietste vorige week de Zwanenroute en was intussen in het centrum van de gemeente Olsene aangekomen, waar het verkeer nogal druk was en ik nauwelijks een gelegenheid vond om foto’s te nemen.
Aan het Modest Huyspleintje stond alweer een doek opgesteld met daarop een foto uit de Eerste Wereldoorlog, waarop onder meer de verwoeste Sint-Pieterskerk te zien was.
In 1918 werd in Olsene hevig strijd geleverd tussen het Duitse en Franse leger. De rustige velden en akkers waar ik even tevoren was langs gefietst, waren honderd jaar geleden het toneel van een bloederige veldslag.

DSC_0034

Met de fiets aan de hand stak ik te voet het Modest Huyspleintje over.
~ Modest Huys was een befaamd impressionistisch kunstschilder die in 1874 in Olsene werd geboren en hier woonde en werkte. Mooie werken van hem zijn te zien in het Museum van Deinze en de Leiestreek. ~
Aan de overkant leidde de route mij door een smalle fietsstraat.

DSC_0036

Wat verderop was ik uit het drukke verkeer en kwam ik opnieuw in een wat rustiger straat terecht.

DSC_0037

Aan het einde van die straat lag het klooster van Olsene.
Het klooster van Olsene werd aanvankelijk in 1872 gebouwd als hospice voor arme en zieke mensen, maar werd reeds in 1876 in gebruik genomen als klooster. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het oorspronkelijke gebouw van het klooster zwaar beschadigd, zoals weer te zien was op een uitvergrote foto.
Momenteel is in het klooster een rusthuis gevestigd.

DSC_0038

Ik fietste verder door enkele rustige buitenwijken van de gemeente …

DSC_0039

… tot ik uiteindelijk terug bij de rijkweg Gent-Kortrijk uitkwam. Aan de overkant zag ik een wegwijzer van de zwanenroute staan, nabij een gat onder de bomen (zie pijltje op de foto).
Vreemd …

DSC_0040

Ik stak de rijweg over en toen ik naderbij het gat onder de bomen kwam, zag ik dat het pijltje op het zwanenroute-wegwijzerbord daadwerkelijk in de richting van het gat wees.
Hoezo ? Wilde men nu dat ik met m’n fiets dat gat indook ?

DSC_0042

Met de billen dicht geknepen liet ik mij voorzichtig naar beneden glijden, hevig manoeuvrerend om het evenwicht te bewaren.
Onder het bladerdak kwam ik op een pad terecht.

DSC_0043-horz

Ik fietste traag verder. Het was hier mooi. De bodem was er bedolven onder een deken van afgevallen bladeren (zie ook foto boven). Wat verder maakte het dichte struikgewas aan mijn rechterkant plaats voor open velden en weiden.

DSC_0046

De wegel liep verder door tot ze rechts weer werd geflankeerd door een hoge haag, waardoor de doorgang opnieuw erg nauw werd. Gelukkig waren hier geen sportieve dames aanwezig.

DSC_0049

Het dreefje kwam uiteindelijk uit op een mooi betonwegje, dat aan beide kanten netjes met een rij bomen was afgezoomd.

DSC_0051

Hier moest ik eigenlijk naar rechts om de laatste drie kilometer van de Zwanenroute af te leggen. Maar op dat ogenblik begon mijn rug verschrikkelijk pijn te doen. Aan de andere kant lag het punt nabij de spoorweg, waar ik aan de route was begonnen, hier niet zover af.  Ik besloot om linksaf te slaan en die laatste kilometers van de route te laten voor een andere keer.

DSC_0054

Algauw was ik terug bij de plaats waar ik deze route had aangevat. Vanaf hier had ik nog een viertal kilometer voor de boeg om terug naar huis te fietsen. Dat kon ik nog wel redden.
Zo kwam er iets vlugger dan voorzien een einde aan deze fietstocht. Het lukte me nog net om thuis te geraken en met een Paracetamolletje en wat rust op de bank kwam ik er weer bovenop.
“Eind goed, al goed”.

swan-3206819_960_720

De Zwanenroute. (2/3)

Vorige week vrijdag volgde ik de Zwanenroute, een fietslus in en rondom de gemeente Olsene. Het was een zachte herfstdag. Er waaide een tamelijke bries, maar de donzige wolken waarachter de zon zo nu en dan wegdook, waren totaal onschuldig.
Ik had zonet de lange kasteeldreef achter mij gelaten en reed nu gezwind langs akkers en kronkelige veldwegen (zie ook foto boven). Op de open vlakten bood dat briesje wel wat tegenwerk. Zonder het motortje op mijn fiets was ik daar geen meter vooruit geraakt.

DSC_0020

De landelijke uitzichten rondom mij waren mooi. Ik had mooie foto’s kunnen nemen, ware het niet dat er overal van die idiote elektriciteitspalen in de weg stonden.

DSC_0021

Ik bevond  mij aan de rand van de gemeente Olsene in de D’Hoyestraat. Net voorbij een oude schuur kwam de weg uit op het jaagpad langs de Leie.

DSC_0022

Rechts liep het jaagpad naar Machelen-aan-de-Leie …

DSC_0023

… maar de Zwanenroute leidde me naar links. Toen ik bij de brug over de Leie kwam wezen de pijltjes rechtdoor. Dus fietste ik onder de brug door.

DSC_0025

Ik liet de brug achter mij en vervolgde verder mijn route langs het lange, kaarsrechte jaagpad.

DSC_0026

It’ a long way to Tipperary  … music-25705_960_720

DSC_0027

Het jaagpad was lang en recht, maar na enkele kilometer mocht ik uiteindelijk links afslaan. Een kronkelde baan leidde me omheen een hoge muur waarachter een begraafplaats lag verscholen.

DSC_0028

Olsene 024b

Zo kwam ik wat verder op de autobaan terecht die Olsene met enkele andere Leiedorpen verbindt. Hier moest ik rechtsaf, in de richting van het gemeentecentrum.

DSC_0033

Terwijl ik verder reed kwamen achter mij enkele wolken stoer opzetten. Maar daar bleef het bij. Er viel geen spatje regen.

DSC_0035

Morgen fietsen we verder.

De Zwanenroute. (1/3)

Op vrijdag 2 november moest Vrouwtjelief werken, terwijl er bij ons in het museum een brugdag was ingelast waardoor ikzelf die dag weinig om handen had. In plaats van alleen thuis te zitten kniezen, stapte ik op de fiets voor een tochtje door onze mooie Leiestreek. De herfstzon scheen vrolijk, maar er stond een stevige bries, toen ik in de richting van de gemeente Olsene (deelgemeente van Zulte) fietste.
Net over de spoorweg vond ik aansluiting op de Zwanenroute. Zo heet de fietslus die de gemeente Olsene doorkruist. Niet dat ik onderweg zwanen heb gezien. Wapen-Olsene-oudDe naam van de route verwijst wellicht naar het zwaantje dat in het midden van het wapenschild van de gemeente prijkt. De route is helemaal bewegwijzerd, men hoeft alleen maar de bordjes te volgen. Soms kan het leven eenvoudig zijn.
Dus volgde ik de weg die het pijltje op het bord had aangegeven en die me langs een smalle gracht en hoogspanningsmasten leidde.

DSC_0002

De route bracht me meteen in de buurt van het kasteel van Olsene. Dat kasteel lag verscholen achter de bomen aan mijn linkerkant en was van hieruit niet te zien.

DSC_0003

De weg kwam uit op de drukke rijbaan van Gent naar Kortrijk, die ik meteen overstak. Wat verder naar links, recht tegenover de ingang van het kasteel, was een canvas op een aluminium frame gespannen waarop een foto was geprint van het kasteel, zoals het erbij lag tijdens de Eerste Wereldoorlog. Naar aanleiding van de herdenking aan de oorlog, werden door de heemkundige kringen in zowat de hele Leiestreek dergelijke uitvergrote foto’s geplaatst.

DSC_0005

DSC_0008

Hier kon ik de drukke rijweg verlaten en de mooie, lange kasteeldreef inrijden. Het was leuk fietsen hier, maar op dit hobbelig parcours was het evenwicht op de fiets bewaren niet evident.

DSC_0006

Op de koop toe liepen er ook nog enkele sportieve dames in de weg …

DSC_0009

Ik sakkerde binnensmonds toen ik de sportieve dames voorbij stak, maar werd daar meteen voor gestraft. Want plots hield de dreef op te bestaan. Ik kwam op een open pleintje bij een Mariagrot terecht. Dit is wat ze in het plaatselijk dialect “Olsen Rotse” noemen.

DSC_0013

Moeder Maria gebood me van de fiets te stappen en ik kreeg een standje. Pas nadat ik Haar op mijn communiezieltje had beloofd om nooit meer te zullen sakkeren op in de weg lopende, sportieve dames, mocht ik verder fietsen. 😦
Aan de overkant liep de dreef gewoon door, geflankeerd door een hoge haag die het zicht op een privaat domein afschermde.

DSC_0016

De kasteeldreef is achthonderd meter lang, maar uiteindelijk kwam het einde ervan in zicht.

DSC_0017

Morgen fietsen we nog een eind verder langs de Zwanenroute.

Het laatste offensief.

Bijna honderd jaar geleden, op 11 november 1918, werd de wapenstilstand ondertekend en was de Eerste Wereldoorlog afgelopen. Maar in de maand daarvoor werd nog hevig strijd geleverd. In België kreeg de Leiestreek het toen hard te verduren. Net zoals daarvoor aan het Ijzerfront, dreigde de oorlog aan de Leie helemaal vast te geraken. Van halfweg oktober tot 11 november 1918 haalde het oorlogsgeweld nog eens verwoestend uit en nog talrijke mensen verloren aan het einde van de oorlog het leven.
Ik heb geprobeerd om het verhaal over wat er zich tijdens dat laatste offensief zoal heeft afgespeeld in onze contreien, bondig na te vertellen op mijn omfloerste verhalensite. Geïnteresseerden komen daar het snelst door HIER te klikken.

DSC_0027 - kopie - kopie

November.

Voor veel mensen is november de maand waarin de doden worden herdacht, alsook de gruwelijke slachtpartijen uit de Eerste en tweede Wereldoorlog.
In de volksweerkunde wordt de maand november ook omschreven als de slachtmaand, de bloedmaand of de nevelmaand. 

In de middeleeuwen hadden de boeren het recht om in november hun varkens in het bos de eikels en beukennootjes te laten opeten. Men noemde dat het “akeren”. Normaal was alles wat in het bos groeide eigendom van de kasteelheer maar het was een traditie dat de boeren hun varkens het woud mochten insturen voor de eikeloogst.
Dit thema werd dikwijls afgebeeld in middeleeuwse miniaturen en glasramen.
Een dergelijke afbeelding is te zien in “Les Très Riches Heures du duc de Berry”  (“De zeer rijke uren van de hertog van Berry”). Dit is een rijk geïllustreerd getijdenboek, dat werd vervaardigd rond 1410 in opdracht van hertog Jan van Berry. Het boek wordt aanzien als één van de mooiste middeleeuwse manuscripten uit Frankrijk. Het wordt bewaard in het kasteel van Chantilly, ten noorden van Parijs.
Getijdenboeken waren gebedenboeken voor leken, geënt op het door monniken gebruikte brevier. De gebeden die erin stonden werden op vaste tijden van de dag uitgesproken en werden daarom getijden genoemd.
In dit getijdenboek staat een zwijnenhoeder centraal in de illustratie bij de maand november. Hij gooit een tak in de bomen, zodat de eikels omlaag vallen. Zijn hond houdt toezicht op het tafereel. Op de achtergrond zijn andere boeren in het bos te zien, die eveneens hun varkens hoeden.

800px-Les_Très_Riches_Heures_du_duc_de_Berry_novembre

Bron : Wikipedia