Lucie is niet meer.

Op 14 oktober 2006 kwam Lucie bij ons wonen. We waren haar gaan afhalen op de poezenboot in Gent. Lucie was door haar vorige eigenaar aan de deur gezet, toen bleek dat ze in verwachting was. Ze was maanden op de dool. Ergens onderweg werden haar kittens geboren. Er bleef er slechts ééntje in leven.
Samen met die kleine poes dwaalde Lucie door de stad Gent. In de zomer van 2006 kwamen ze allebei totaal uitgeput en uitgemergeld op de poezenboot terecht. Daar hebben ze een tijdje verbleven, tot wij hen zijn gaan halen.

Afbeelding 008
Onder toezicht van de dierenarts kwamen moeder en dochter er weer helemaal bovenop. Ze voelden zich bij ons algauw helemaal thuis en kenden hier het reilen en zeilen vaak beter dan wijzelf.
Lucie was een zeer aanhankelijke en zachtaardige kat. Ze had ook een groot moederhart. Ze bleef maar zorg dragen voor onze andere poes, ook al was dat al lang geen kitten meer.
In het najaar van 2016 werd bij Lucie kanker vastgesteld. De dierenarts gaf haar toen nog hoogstens een jaar. Ze is nog bijna twee jaar bij ons gebleven. We hebben haar al die tijd zo goed mogelijk verzorgd en in de watten gelegd. De laatste weken was ze fel verzwakt en danig vermagerd. Ze had haar gevecht tegen de kanker opgegeven.

Vandaag hebben we haar moeten laten inslapen. We zullen onze lieve Lucie missen. Het was een voorrecht om haar al die jaren in huis te mogen hebben.

page1

page2

De Bisschoppengalerij. (bis)

Zoals ik al schreef in een vorig postje bezochten mijn vriend van de erfgoedcel Leie-schelde en ik vorige week de Bisschoppengalerij op het kerkhof van Mariakerke (bij Gent).
Aan het kerkplein van Mariakerke stond onze contactpersoon van de heemkundige kring ons reeds op te wachten. De man, die ook stadsgids is in Gent, nam zijn taak heel ernstig en gidste ons eerst naar het kasteel Claeys-Bouüaert en de mooie bijhorende dreven. Heel mooi en interessant. Uiteindelijk keerden we terug naar het kerkplein en de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk, die we eveneens met een bezoek vereerden.

DSC_0001

Pas daarna kwam het kerkhof en de bijhorende Bisschoppengalerij aan de beurt. Intussen waren boven ons hoofd grijze wolken komen opzetten, die onheilspellend boven de galerij bleven hangen.
We vernamen van onze gids dat het oorspronkelijke plan uit 1873 van architect Jean-Baptiste Bethune heel ambitieus was. Zo was het aanvankelijk de bedoeling dat de Bisschoppengalerij het hele kerkhof zou omspannen met een totale lengte van meer dan een halve kilometer. Maar door geldgebrek is men destijds na ongeveer 200 met de bouw gestopt. De verdere afwerking volgens de originele plannen is er nooit meer gekomen.
Niettemin blijft de Bisschoppengalerij een uniek religieus bouwwerk.

DSC_0008

Onze gids had de sleutel en wij volgden hem naar binnen.

DSC_0047-horz

In tegenstelling tot wat ik had verwacht lagen de gangen van de galerij er netjes bij. “Dat is ooit wel anders geweest”, zo vertelde onze gids. Jarenlang werd er nauwelijks naar deze galerij omgekeken. Iedereen kon er zomaar binnen en buiten lopen. Heel wat grafzerken en glasramen werden toen beschadigd door nozems en vandalen. Daklozen hadden er een onderkomen gevonden, net als de duiven die er overal duivenpoep achterlieten.
Pas vijf jaar geleden is men met de restauratie van de galerij begonnen. Er is intussen al veel hersteld,  maar het werk is nog niet helemaal af. Sinds de restauratiewerken van start gingen zijn de deuren op slot en mag niemand er naar binnen, tenzij op aanvraag en onder begeleiding van een gids van de heemkundige kring.
De restauratiewerken verliepen ook niet van een leien dakje. Bijvoorbeeld bij de restauratie van een gigantisch grote beeldengroep ~ in vaktermen een Calvarie genoemd (symbolische voorstelling van de kruisiging van Jezus Christus, geflankeerd door Maria en de apostel Johannes) ~ ging één en ander mis. De beelden zijn gemaakt uit eikenhout en werden in de 19e eeuw vervaardigd door de gerenommeerde beeldhouwer Leopold Blanchaert. In het atelier waar de restauratie werd uitgevoerd had één of andere onverlaat de aureolen op de hoofden van de drie figuren meegenomen naar huis en er zijn houtkachel mee aangestoken. De aureolen die nu op de beelden prijken zijn dus replica’s.

DSC_0046

Onze gids leidde ons vakkundig door de gangen en hield bij iedere grafzerk halt om er de nodige uitleg te geven. Kanunniken en voorname katholieken liggen hier begraven. De grafzerken zijn tegen de muur geplaats terwijl de eigenlijke grafkelders zich onder de vloer bevinden. We liepen dus letterlijk bovenop de stoffelijke resten.

DSC_0057-horz

DSC_0067

Dat gold niet voor de vijf bisschoppen die hier ooit werden begraven. De grafzerken zijn er nog steeds, maar hun lichamen werden in 1959 overgebracht naar de crypte van de Sint-Baafskathedraal in Gent.

DSC_0066

DSC_0069

De familie van de overledenen moesten destijds zelf instaan voor de vervaardiging van het grafzerk, de versiering van het plafond en voor de glasramen recht tegenover het grafmonument. Vandaar dat er nogal wat verschillen zijn in de glasramen. Helaas zijn bijna de helft van de originele glasramen verloren gegaan.

DSC_0061

DSC_0071

Ons bezoek aan de Bisschoppengalerij van Mariakerke was aangenaam en erg interessant. Vooral mijn vriend van de erfgoedcel, die beroepshalve veel belangstelling heeft voor dit soort zaken, was bijzonder opgetogen.
Spoken of enge geesten hebben we gelukkig niet gezien in de gangen van de galerij. Alhoewel… toen ik net voor het buitengaan nog eens achterom keek …

DSC_0075b

Vijf voor twaalf.

Baasrode-Dendermonde 037b

Baasrode-Dendermonde 039b

Baasrode-Dendermonde 038b

Baasrode-Dendermonde 036b

Baasrode-Dendermonde 043b

Baasrode-Dendermonde 049b

Baasrode-Dendermonde 047b

Baasrode-Dendermonde 048b

Toen de scheepswerf van Baasrode (bij Dendermonde) in 1986 het nakende faillissement aankondigde, lieten de arbeidskrachten, die daar toen aan het werk waren, uit protest hun gereedschap letterlijk uit hun handen vallen. Ze verlieten het atelier om er nooit meer terug te keren. Alles ligt er nog steeds zoals zij het destijds achterlieten.

De Bisschoppengalerij.

Op een snikhete dag in juli waren mijn vrouw en ik, eerder toevallig, op het kerkhof van de gemeente Mariakerke (nabij Gent). Het gras op het kerkhof was dor en okerkleurig en de zeldzame bloemen op de zerken snakten naar een druppel water.
Op deze begraafplaats stond een merkwaardig religieus gebouw. Het zag eruit als een kerk of kapel. Het gebouw was behoorlijk lang, maar nauwelijks vijf meter breed en vormde in het midden een stompe hoek. Een kerk kon dit onmogelijk zijn. Het was ook geen kapel en het had evenmin iets te maken met een klooster of een abdij. “Maar wat was het dan wél ?”, vroegen wij ons af.

DSC_0004

Dankzij Google kwamen we te weten dat dit de Bisschoppengalerij is. De galerij dateert uit 1873 en werd ontworpen door architect Jean-Baptiste Bethune. Het is een zuilengang dat dienst doet als een soort bovengrondse crypte. Het draagt de naam “Bisschoppengalerij” omdat de stoffelijke resten van vijf Gentse bisschoppen er begraven lagen.
Op de katholieke begraafplaats Campo Santo in Sint-Amandsberg was er in de 19e eeuw plaatsgebrek door massale sterfte vanwege een cholera-epidemie. De kerkelijke leiders van toen wilden niet dat voorname katholieken werden begraven op de Westerbegraafplaats. Dat “geuzenkerkhof” lag immers op ongewijde grond en er werden socialisten, vrijmetselaars en liberalen begraven. Daarom lieten zij in het nabij gelegen Mariakerke een kleiner Campo Santo aanleggen, met deze unieke galerij als middelpunt.

DSC_0005

Toen wij deze zomer op het kerkhof van Mariakerke waren, was de deur van de galerij op slot. Die deur gaat dan ook maar heel zelden open voor bezoekers.

DSC_0006

Maar een goede vriend van mij, die werkzaam is bij de erfgoedcel Leie-schelde en met wie ik geregeld als vrijwilliger samenwerk, heeft toestemming gekregen om vandaag een bezoek te brengen aan de galerij. En ik mag mee om foto’s te nemen. Straks, omstreeks 14u. komt iemand van de heemkundige kring van Mariakerke de deur van de galerij voor ons tweeën open doen.
Ik ben er niet helemaal gerust in. De bisschoppen liggen er weliswaar niet meer. In 1959 bracht men hun lichamen over naar de Crypte in de Sint-Baafskathedraal van Gent. Maar wie weet, dwaalt daar binnen nog de geest rond van een kanunnik of bisschop die al tweehonderd jaar dood is ?
Het verslag van ons bezoek die we deze namiddag aan de galerij brengen kunnen jullie volgende week lezen op deze blog.

DSC_0007

Van het sas naar de put. (5/5)

Het Sas van Astene had ik een tweede keer achter mij gelaten en ik was onderweg naar “Vosselare-Put“. De zon scheen en een zacht briesje zorgde ervoor dat het niet té warm werd. Het was mooi en aangenaam fietsen op deze weg die naar de Put leidde.

DSC_0016

Hier en daar werd het uitzicht belemmerd door een beukenhaag. Gelukkig was mijn fiets net hoog genoeg om over de haag te kunnen piepen.

DSC_0087

En toen kwamen we aan bij Vosselare-Put, waar niet veel te zien was. De foto hieronder was de enige glimp die ik van de Put kon opvangen. Een beetje een anti-climax van dit fiets-verhaal, eigenlijk dus.

DSC_0084

Vosselare-Put” is niet meer dan een verbreding in een afdamde arm van de Leie, die sinds jaar en dag uitgebaat wordt als open-lucht zwembad. In mijn tienerjaren ben ik hier nog komen zwemmen. Sindsdien nooit meer.
Vanop de weg kan je het zwembad niet zien. Op de parking voor de ingang van het domein stonden slechts enkele auto’s, maar wel veel fietsen. Er wordt wat af gefietst, hier in de Leiestreek. En ook veel gezwommen. Maar aan zwemmen doe ik niet meer mee. Ik vind het water véél te nat. 😦

DSC_0086

Dus viel er voor mij hier niet veel te beleven en maakte ik maar rechtsomkeer. Het werd ook stilaan later in de namiddag en tijd om terug naar huis te keren, want ik moest het avondeten nog klaarmaken tegen dat vrouwtjelief terug thuis kwam van haar werk.

DSC_0085

Ik reed terug tot aan het jaagpad langs de Leie.

DSC_0088

Wat later fietste ik alweer onder de brug van het veevoederbedrijf door, waar ik een ietwat ranzige geur opsnoof.

DSC_0089

En nog wat later reed ik het centrum van Deinze terug binnen. Voor ik naar huis reed maakte ik nog eventjes een stop bij het strandhokje dat bij Café Bruno hoort en waar, twee weken ervoor, Fotorantje zich had achter verstopt. 😉

DSC_0103

DSC_0101

Ziezo, hiermee heb ik getracht om het fietstoerisme in de Leiestreek wat te promoten. De toeristische dienst kan tevreden zijn over mijn geleverde inspanning.
Volgende keer laat ik weer andere mooie fietswegen in de Leiestreek aan bod komen.

DSC_0097

Van het sas naar de put. (4/5)

Aan alle mooie liedjes komt een eind en ook aan alle mooie dreven. Zo was ik op mijn fietstocht langs de Leie in Astene, aan het einde gekomen van de mooie Leiemeersdreef. Ik stond voor een T-splitsing.

 

DSC_0060

Ik koos de weg naar rechts en kwam terecht op een half verhard pad dat een klein bosje middendoor sneed.

DSC_0061

Aanvankelijk had ik door de dichte begroeiing weinig zicht op de wereld rondom mij. Maar wat verder kon ik het bosje achter mij laten en kreeg ik opnieuw een mooi uitzicht  over de velden die erachter lagen.

DSC_0064

Aan het einde van het pad botste ik haast letterlijk op de Leie en op het loze vissertje dat daar druk in de weer was met z’n vislijnen.

DSC_0065

Ik had een lus gemaakt en kwam nu weer bij beginpunt van de Maaigemdijk aan. Ik moest opnieuw dat stijle brugje over. Vanop een afstand lijkt het een fluitje van een cent. Dat dacht ook het fietsend koppel dat voor mij uitreed. Ze reden gezwind de helling op maar moesten algauw hun overmoedige poging opgeven en van hun fiets stappen.

DSC_0066-horz

Ik klauterde weer te voet met de fiets aan de hand deze lastige molshoop over. Even later reed ik nogmaals voorbij het sas van Astene, waar net het brugje werd opgehaald.

DSC_0068

Ik vond het veel te leuk om al een einde te maken aan mijn fietstochtje en besloot om door te rijden naar “Vosselare Put”.
“Van het sas naar de put” dus. Daarvoor moest ik rechts de Kleine Pontweg inslaan.

DSC_0071

De Kleine Pontweg is een kronkelende weg langs de Leie. Het duurde niet lang voor ik hier van mijn fiets stapte. Niet zozeer om van het landschap te genieten, maar vooral om mijn achteruitkijkspiegeltje, dat helemaal scheef was gezakt, terug recht te zetten.
Als rug- en nek-patiënt heb ik moeite om achterom te kijken als ik op een fiets zit. Vandaar dat zo’n spiegeltje voor mij een onmisbaar attribuut is.

DSC_0082

Ik maakte van de gelegenheid gebruik om ook eens tot dicht bij de rand van de Leie te stappen, die hier alweer mooi lag te wezen.

DSC_0072

DSC_0079

Maar dit was nog niet de Put. Daarvoor moesten we nog een eindje verder fietsen.

(wordt vervolgd)

 

Van het sas naar de put. (3/5)

Ik was met de fiets bij een punt aangekomen in Astene waar verscheidene landelijke wegen elkaar kruisen. Onder het kruin van hoge populieren vormen ze elk op zich een prachtige dreef. Eén van die wegen leidt onder meer naar het kasteel Ooidonk, maar dat kasteel stond die dag niet op mijn programma. Ik koos voor de mooie “Hooidreef”.

DSC_0047

DSC_0044

Het is zalig om hier te fietsen terwijl de wind zachtjes in de bomen ruist. Het landschap onderweg is om van te snoepen.

DSC_0048

Wat verderop kwam ik bij een schilderachtig gelegen klein hoevetje.

DSC_0049

DSC_0051

De Hooidreef maakt een soort L-vorm en geeft uiteindelijk uit op de Leiemeersdreef. Hier zette ik mijn fiets even aan de kant. Het loonde wel de moeite om even af te stappen en van het landschap te genieten.

DSC_0057

DSC_0056

Ik was natuurlijk niet de enige fietser op deze mooie weg. Een jong gezinnetje reed mij voorbij. De vooruitziende papa had de fietspomp op de rug. Je weet maar nooit.

DSC_0058

Na een korte drink- en foto-pauze zette ik mijn tocht verder. Fietsen door deze heerlijke dreven, ik kon er maar niet genoeg van krijgen.

DSC_0053

(wordt vervolgd)