Mandarijnen.

Het is mij gelukt om nog eens op mijn blog te geraken. Mijn pc heeft intussen definitief de geest gegeven. Dat zij in vrede mag rusten. Voorlopig moet ik mij behelpen met de laptop die mijn vrouw voor haar werk gebruikt. Die heb ik echter niet vaak ter beschikking en ik kan er ook niet zoveel mee doen.
Misschien kan Sinterklaas helpen ? Aangezien ik, zoals steeds, extreem braaf ben geweest het voorbije jaar, heb ik de vrijheid genomen om hem een brief te schrijven met het verzoek om mij een nieuwe computer te bezorgen.
Maar ik kreeg een brief terug van Sinterklaas waarin hij mij meedeelde dat hij helaas niet op mijn verzoek kan ingaan wegens allerhande besparingsmaatregelen die zijn doorgevoerd in Spanje, zowel als in de hemel. Niettemin wil hij mijn buitengewone braafheid graag belonen met een grote zak mandarijntjes, die Zwarte Piet eerdaags door onze schouw zal gooien…
Een grote zak mandarijntjes ?…
Pfff, wat moet ik daarmee ?… Ik kan toch niet bloggen met een zak mandarijnen ?…šŸ˜¦

clementine_image

Op zoek naar de gefusilleerden. (5/5)

dagb74-2Het was aan de achterkant van het terrein dat mijn vrouw en ik de palen zagen staan. We bevonden ons op het executieoord van Oostakker, waar tientallen verzetsstrijders tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Duitse bezetter werden terecht gesteld.

dsc_0031-2

Een rij miserabele palen, ook al waren ze netjes gerestaureerd, stonden in de achterste hoek van het domein luguber te wezen.

dsc_0032-2

Op amper vijf meter voor de palen was een steen in de grond gewerkt waarop stond :
“Standplaats van het nazi-Duits executiepeloton”.

dsc_0038-2

dsc_0039-2

Net achter de executieplaats, op een heuveltje in de schaduw van de bomen, stonden nog meer kruisjes opgesteld.

dsc_0033-2

dsc_0034-2

En aan de andere kant, nog meer rijen kruisjes en urnen.

dsc_0041-2

dsc_0045-2

We wandelden nog wat verder op de site, tot we bij dit gesloten hek kwamen. Hier konden we niet meer verder. Later, op onze terugtocht, ontmoetten wij iemand die hier in de buurt woont en ons wist te vertellen dat het zeven hectaren grote domein dat achter dit hek ligt, bunkers herbergt en barakken waarin, tijdens de oorlog, de gevangenen in afwachting van hun terechtstelling werden opgesloten.
Een conciƫrge (die in het eenzame huisje achter de witte poort woont) houdt toezicht op het domein.

dsc_0046-2

EĆ©n keer per jaar wordt het domein open gesteld voor het publiek. Dat gebeurt niet op 11 november, maar vreemd genoeg op Moederdag, van 10 uur tot 12 uur ’s middags.
Dat is wel erg weinig. De stad Gent zou plannen hebben om de infrastructuur aan te passen en zo deze site beter bereikbaar te maken en vaker helemaal open te stellen voor bezoekers. Hopelijk worden die plannen ook uitgevoerd, want wij vinden het toch wel een gemiste kans. Nu weten heel wat Gentenaars niet eens af van het bestaan van deze plaats. Nochtans is dit een bijzondere historische site die heel wat meer aandacht verdient.

dsc_0047-2

We verlieten de site met gemengde gevoelens. We waren blij dat we deze plek hadden gevonden, maar anderzijds ook een beetje teleurgesteld omdat we niet de hele site hadden kunnen zien.
Onze gedachten waren ook bij de gefusilleerden, die op deze plaats voor de laatste keer in hun leven de zon hebben zien opkomen.

dsc_0040-2

Op zoek naar de gefusilleerden. (4/5)

Schoorvoetend liepen mijn vrouw en ik voorbij de twee betonnen leeuwen die de ingang bewaken van het executieoord in Oostakker.Ā We hadden geen idee wat we achter deze muren te zien zouden krijgen.

dsc_0019-2

Het eerste wat we zagen was een oude treinwagon. Een infobord naast de wagon vertelde ons dat deze wagon reeds gebouwd werd in 1911, maar in de tweede wereldoorlog door de Duitse bezetter werd gebruikt om gevangenen te deporteren naar werkkampen in Duitsland. Duizenden gevangen hebben die deportatie niet overleefd.
De wagon werd in 2010 gerestaureerd en wordt door de provincie Oost-Vlaanderen beschermt als historisch erfgoed.

dsc_0020-2

dsc_0050-2

dsc_0049-2

Wat verder kwamen we bij een zeer imponerende beeldengroep. Beelden die mannen voorstellen die neergeknield of vastgebonden aan een paal worden geƫxecuteerd.

dsc_0023-2

De beelden zijn van de hand van Geo Vindevogel (1923-1977), een beeldhouwer en kunstenaar uit Gentbrugge. Geo Vindevogel maakte ook verscheidene beelden voor oorlogsmonumenten, onder meer in Oostende, Izegem en Deinze.

dsc_0025-2

dsc_0026-2

dsc_0028-2

Onder een soort betonnen afdak met een torentje erop, steunend op vier pilaren, was een witte zerk geplaatst. Precies op die plek werd kort na de tweede wereldoorlog een massagraf bloot gelegd. Hierin werden 66 lichamen terug gevonden van mensen die werden terecht gesteld omdat ze zich op Ć©Ć©n of andere manier hadden verzet tegen de Duitse bezetting.

dsc_0029-2

dsc_0030-2

Bijna alle slachtoffers uit het massagraf werden geĆÆdentificeerd en in hun woonplaatsen begraven. Links en rechts naast de plaats waar de zerk staat, staan 57 kruisjes met namen erop. De zerk en de kruisjes hebben slechts een symbolische waarde en brengen hulde aan de mensen die hier in Oostakker tussen januari 1943 en augustus 1944 op een kille, meedogenloze wijze de dood vonden.
Er liggen hier ook 23 slachtoffers die werden gefusilleerd in Rieme, maar wiens lichaam later naar hier werd overgebracht. Verder staan hier ook urnen opgesteld, met de overblijfselen van 15 West-Vlaamse politieke gevangenen die in MĆ¼nchen werden onthoofd. Hun stoffelijke resten werden hier begraven.

dsc_0027-2

Deze plaats is zowel een herdenkings- als een begraafplaats. De plaats waar de executies feitelijk werden voltrokken lag nog wat verderop. Daar gingen we nu naartoe.

(wordt vervolgd)