Uitgelicht

Een twijfelachtige novemberdag.

Op een twijfelachtige novemberdag hadden wij nood aan een fikse wandeling om zodoende onze stramme heupen wat te smeren. Buiten deed de herfstzon verwoede pogingen om zoveel mogelijk blauwe lucht tevoorschijn te toveren en de opkomende regenwolken terug te drijven, maar een onverhoedse plensbui bleef die namiddag tot de mogelijkheden behoren. We reden dan maar niet te ver weg, naar het Leiedorp Deurle.

Aangekomen in het dorpscentrum van Deurle, parkeerden we de wagen voor de Sint-Aldegondiskerk.

Naast de kerk loopt het Cyriel Buysse-pad, een kerkwegel genoemd naar de schrijver, die weliswaar in Nevele werd geboren, maar veel van zijn werken (o.a. “Het gezin Van Paemel” en “Het recht van de sterkste”) hier in Deurle schreef. Wij volgden het wandelpad dat achter de kerk verdween tussen het gebladerte van de bomen…

… en uiteindelijk uitkwam bij de stemmige begraafplaats achteraan de kerk.

Op dit kleine kerkhof vonden enkele kunstenaars met grote namen uit de befaamde Latemse Scholen hun laatste rustplaats, zoals Leon en Gustaaf De Smet, Jenny Montigny en Xaveer Decock. Namen die later nog wel eens meer op deze blog zullen verschijnen.

Maar op deze novemberdag lieten we de Latemse kunstenaars in vrede rusten en zetten we onze kleine wandeltocht verder. Intussen kwamen steeds meer opdringerige grijze wolken het blauw in de lucht wegvegen. Af en toe viel er een spatje regen, maar voorlopig konden we de paraplu nog dicht laten.
Voorbij het kerkhof wandelden we door een klein bosje, over een tapijt van afgevallen bladeren. Op een kleine heuvel ontwaarden we het “kasteel de Spoelbergh“, een nogal hoog gegrepen adellijke naam voor deze villa die Burggraaf Henri de Spoelbergh in 1910 in Normandische stijl liet bouwen en thans dienst doet als hotel.

Langs een ietwat verscholen Mariagrot leidde het Cyriel Buyssepad ons uiteindelijk terug naar de Dorpsstraat.

We zetten onze wandeling verder langs de oude pastorie uit de 18 de eeuw en ik kon het niet laten om nog enkele kiekjes te maken van de schilderachtige Dorpsstraat van Deurle.

We keerden daarna terug naar de auto en reden nog een stukje verder tot aan de mooie “Rode beukendreef”. Daar lieten we de wagen achter bij de ingang en wandelden deze toch wel indrukwekkende dreef in. Toen we heel diep in de dreef waren begon het te regenen, maar door het gebladerte om ons heen, voelden wij daar amper iets van.
De weergoden hadden net iets te lang getwijfeld om onze namiddag nog te kunnen vergallen.