Het pad langs de Leie.

De laatste tijd heb ik blijkbaar iets te veel hooi op mijn vork genomen en nu moet ik daarvoor het gelag betalen. De pijn in mijn rug is de vorige week weer in alle hevigheid opgeflakkerd. Voor chronische pijnpatiënten, zoals ik er één ben, is “bewegen” het sleutelwoord. Wandelen, fietsen en zwemmen zouden mijn ledematen enigszins soepel moeten houden. Zolang het water zo nat blijft, zwem ik niet of nauwelijks. Maar ik probeer wel regelmatig te fietsen of te wandelen.
bird-303799_960_720Het wandelen gaat nogal moeizaam, momenteel. Ik moet mij beperken tot korte afstanden. Het pad langs de Oude Leiearm, tussen de dorpen Machelen en Grammene, is een wegel op mijn maat.  Het is niet ver van huis en ik kan er ongestoord genieten van de stilte en het gekwetter van de vogels die mij vanop de takken van de bomen gade slaan.

DSC_0003

DSC_0014

DSC_0027

DSC_0016

DSC_0031

Onder de leeslamp. (4)

_WK_0109-2Michael Berg is het pseudoniem van Michel van Bergen Henegouwen, geboren in Heerlen in Nederland. Hij studeerde in Amsterdam en was leerling aan de Kleinkunstacademie. Na korte tijd gewerkt te hebben als muzikant werkte hij van 1982 tot 2004 voor de omroep NOS.
Verder schreef hij liedjes voor radio, tv, theater en talloze artiesten, componeerde een kindermusical, schreef columns, hoorspelen en tekst en muziek voor een internationale kindertelevisieserie.

In 2004 verhuisde Michael berg naar Frankrijk om zich daar toe te gaan leggen op het het schrijven van spannende verhalen die zich vaak gedeeltelijk in Frankrijk en gedeeltelijk in Nederland afspelen. Inmiddels publiceerde hij reeds acht romans en kaapte hij verscheidene literaire prijzen weg, waaronder “De Gouden Strop” in 2013.
In 2017 keerde Michael Berg terug naar Nederland.

Ik had reeds “Het meisje op de weg” en “Nacht in Parijs” van deze auteur in één ruk uitgelezen en sindsdien is hij één van mijn favoriete Nederlandse thriller-auteurs.
Een drietal weken geleden begon ik aan “Broertje“, in 2017 uitgeven bij The House of Books.

Broertje / Michael Berg / Literaire thriller ****

We maken in het boek kennis met Lotte Pradel, een succesvolle Nederlandse cabaretière. Na afloop van een try-out van haar nieuwste voorstelling krijgt ze een vreselijk bericht uit Frankrijk. Haar vader, stiefmoeder en nog een andere, onbekende vrouw zijn dood aangetroffen in hun landhuis in Zuid-Frankrijk. Ze werden op gruwelijke wijze vermoord. De vermoedelijke dader is aangehouden. Het betreft haar broertje Felix , een verstandelijk gehandicapte man.
Lotte had met haar vader (die een oud-politicus is) een slechte band omwille van zijn extreem rechtse ideeën. En ook wel omdat ze hem de schuld geeft voor de dood van haar moeder. Toen haar vader tien jaar geleden met de Nederlandse politiek kapte en naar Zuid-Frankrijk verhuisde, verbrak ze alle contact met hem. Ook haar broer Felix, die autistisch is, zag ze al die tijd niet meer. Ze bouwde een mooie carrière op in het Nederlands theater en vergat haar familie.
Maar nu is er dat bericht uit Frankrijk. Haar broer wordt verdacht van een drievoudige moord. Dat kan ze onmogelijk geloven. Halsoverkop vertrekt ze naar Frankrijk om daar orde op zaken te stellen en haar zwakbegaafde broer bij te staan.
Maar in Frankrijk loopt het niet zoals verwacht. Wanneer de Franse politie haar in de gevangenis in contact brengt met Felix, doet deze er volkomen het zwijgen toe. Felix is een beresterke volwassen man, maar verstandelijk is hij een bange autistische jongen van slechts acht jaar oud. Iedere vorm van communicatie met hem blijkt onmogelijk. Ook Lotte kan niet tot hem doordringen. De zaak loopt helemaal uit de hand wanneer Felix tijdens een verhoor het politiebureau ontvlucht. Lotte gaat hem achterna. Dat is het begin van een waanzinnige vlucht door Zuid-Frankrijk.

Voor het personage van Felix vond Michael Berg inspiratie bij zijn eigen broer Hugo, die verstandelijk gehandicapt is. De auteur zet met “Broertje” op onnavolgbare wijze een autistisch personage neer, met zijn gekke stopwoordjes (… is niet erg, kan gebeuren…), zijn passie voor kilometertellers en zijn voorliefde voor de muziek van Abba. De lezer vraagt zich voortdurend af of “Broertje” wel zo onschuldig is al Lotte denkt.
In het boek wordt eveneens het verhaal verteld van de oude politieman Fillon, die meer en meer denkt aan een vervroegd pensioen en er alleen nog wil zijn voor zijn doodzieke echtgenote. Michael Berg verloor zelf zijn vrouw in 2015, nadat hij als mantelzorger heel dicht bij haar bleef tot aan haar dood. In deze roman verwerkt hij die ervaring op een mooie en serene wijze.

Doorheen het plot is ook nog een tweede verhaal gevlochten, dat van Amin, een bootvluchteling uit Aleppo, wiens broertje is omgekomen op zee en wiens hele familie in Syrië werd vermoord. Wat dit verhaal te maken heeft met het hoofdverhaal uit het boek, kom je gaandeweg te weten.

Deze turf van 500 bladzijden leest als een trein. Het is een road novel en tegelijk een spannende whodunnit. Misschien is het verhaal her en der een tikkeltje te lang uitgesponnen, maar dat doet geen enkele afbreuk aan het geheel. “Broertje” is een top-thriller, net zoals “Het meisje op de weg” en “Nacht in Parijs“. Deze boeken zijn overigens ook ideaal om mee te nemen op vakantie (naar Zuid-Frankrijk bijvoorbeeld).

36362960b

Tournai. (4/4)

Mijn vriend en ik hadden de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal in Doornik verlaten en wandelden langs de zijgevels van de kerk voorbij een monument dat een tafereel uit een schilderij van Rogier van der Weyden uitbeeldt.
Rogier van der Weyden werd hier in Doornik geboren in het jaar 1399. Hij was een kunstschilder die gerekend wordt tot de school der Vlaamse Primitieven.

DSC_0065

Zo kwamen we weer op het marktplein terecht waar intussen nog veel meer volk was toegestroomd om carnaval te vieren.

DSC_0075

We hadden hier op de Grote Markt heel graag nog de prachtige romaanse Sint-Kwintenskerk bezocht, die evenzeer de moeite waard is om te bezoeken. Maar door al het feestgedruis op het marktplein leek het ons een onmogelijke opdracht om met een rolstoel door de menigte te laveren.
Een stadsbezoek ligt voor de mensen met een lichamelijke beperking sowieso niet voor de hand. Hoge stoepranden en dorpels vormen voor hen vaak haast onoverkomelijke obstakels. Toiletten bevinden zich dikwijls op bovenverdiepingen of in kelders, enkel bereikbaar via een steile trap. Nu ik geregeld met mijn vriend op stap ga, beseft ik pas hoe moeilijk het vaak is voor mensen met een handicap. Hoewel er de laatste jaren heel wat inspanning worden geleverd om deze mensen tegemoet te komen, is er op dat vlak nog veel werk aan de winkel.

Wij besloten om terug te keren naar de plaats waar we auto hadden achtergelaten. Die terugtocht verliep evenmin vlekkeloos en we slaakten een zucht van verlichting toen we uiteindelijk in de wagen zaten. We reden terug naar het stadspark, waar de oude Sint-Maartensabdij gevestigd was.

DSC_0123

DSC_0096

Hier bevond zich het natuurhistorisch museum waar we al eerder op de dag waren geweest. Maar er was in deze buurt nog wel meer te zien, zoals het gebouw waarin het Museum voor Schone Kunsten was ondergebracht en dat ontworpen werd door Victor Horta. Dit museum schijnt een absolute aanrader te zijn, maar was helaas reeds gesloten toen wij eraan kwamen.

DSC_0128

We reden dan nog wat doelloos rond in de stad, onder meer langs het  stationsplein, waar enkele fraaie monumenten onze aandacht trokken.

DSC_0131

DSC_0133

En zo kwamen we uit bij de historische “Pont des Trous“, letterlijk vertaald : “De Gatenbrug“.

DSC_0135

De brug werd gebouwd op het einde van de 13de eeuw en maakte deel uit van de stadswal van Doornik en was oorspronkelijk een militaire vestiging (met schietgaten), ter verdediging van de stad. In de loop der eeuwen werd de brug wel enkele keren verbouwd en in 1847 werd het dak boven de galerij verwijderd.

Pont_des_Trous,_Doornik

Helaas zal binnenkort deze Pont des Trous worden afgebroken. De brug is niet langer geschikt voor de moderne binnenvaart. Schepen met een groter debiet kunnen niet onder de brug door.
De plannen van de Waalse minister van Openbare Werken hebben in erfgoedmiddens grote commotie doen ontstaan. Logisch, want door de afbraak ervan zal zowat de laatste middeleeuwse rivierbrug in ons land voorgoed verdwijnen.

DSC_0137 (2)

Mijn vriend en ik verlieten Doornik met gemengde gevoelens. We hadden wel genoten van onze uitstap, maar de ontoegankelijkheid van de stad voor minder valide mensen had ons parten gespeeld, waardoor we lang niet alles hadden gezien, wat we hadden willen zien. Niettemin waren we vast besloten om deze trip later nog eens over te doen.
Maar dan wel op een dag waarop er geen carnaval wordt gevierd.

 

Tournai. (3/4)

Mijn vriend en ik waren in Doornik. Nadat we even hadden verpoosd op de Grote Markt begaven we ons naar de befaamde Onze-Lieve-Vrouwekathedraal. De vijf torens van de kathedraal kan je al van ver zien wanneer je met de wagen de stad nadert. Maar ze verstoppen zich achter de gevel van het voorportaal wanneer je op het plein voor de kathedraal staat.

DSC_0041 (2)

Het portiek bij de ingang aan de westgevel is opgesmukt met een indrukwekkend reliëf, gebeeldhouwd in Doornikse kalksteen en dateert van omstreeks 1500.

DSC_0045

De Onze-Lieve-Vrouwekathedraal van Doornik is een parel van middeleeuwse architectuur en werd gebouwd in de 12de en 13de eeuw. De kathedraal is een imposant bouwwerk door haar indrukwekkende afmetingen en door de vijf klokkentorens (uniek in de wereld) van elk exact 83 meter hoog, die de hele skyline van de stad domineren. De architectuur was voor die tijd heel erg gedurfd en baanbrekend.
Het eerste wat je ziet, als je binnen komt, is een maquette van de kathedraal.

DSC_0046

Maar het bouwwerk bleek helaas niet zo goed bestand tegen de tand des tijds. Sinds geruime tijd heeft de kathedraal te kampen met stabiliteitsproblemen. De kathedraal zou ook zijn gebouwd op een te klein rotsachtig platform. Reeds sedert 2003 zijn binnenin de kerk grote stabilisatie- en restauratiewerken aan de gang. De werken zullen ten vroegste in 2025 voltooid zijn. De dwarsbeuk en het gotische koor staan nog steeds in de steigers en zijn niet toegankelijk.
Inmiddels kan je het romaanse gedeelte wél al in al zijn vroegere glorie bewonderen.

DSC_0053

DSC_0054

Het koordoksaal in renaissancestijl is een meesterwerk van Cornelis Floris de Vriendt en wordt op zich ook als werelderfgoed beschouwd.

DSC_0050

Onder de kathedraal bevinden zich funderingen die dateren uit de 3de en 4de eeuw, wat bewijst dat Doornik één van de oudste steden is van dit land. Bij werkzaamheden hebben archeologen verborgen kerkschatten in de ondergrond ontdekt. Er is aan de linkerkant een enorme put uitgegraven, die de eeuwenoude muren van een nog vroegere kerk bloot leggen. De archeologische opgravingen worden afgeschermd door een glazen wand, waardoor je niet echt dichtbij kan komen en waardoor je er ook moeilijk een foto van kan nemen.

Dat kon evenmin in de zogenaamde schatkamer, achteraan de kerk. De schatkamer bevindt zich achter een gesloten deur. Men moet eerst aanbellen en daarna een toegangsticket van 2 euro betalen om er binnen te mogen. Maar het loont wel de moeite. In de vijf verschillende kamers worden onschatbare religieuze voorwerpen bewaard, zoals reliekschrijnen uit de 12de en 13de eeuw, tal van voorwerpen in goudsmeedwerk, gewaden, manuscripten en schilderijen., ivoren kunstwerken, zilverwerk, en een wandtapijt van Arras uit de veertiende eeuw. Ook de mantel die werd gedragen door Karel V en een kazuifel die ooit toebehoorde aan Thomas Becket zijn er te bezichtigen.
Hoewel fotograferen er verboden was, maakte ik toch stiekem onderstaande foto, met op de achtergrond het befaamde wandtapijt.

DSC_0055

Mijn vriend, die historicus is en zich heeft gespecialiseerd in religieuze middeleeuwse kunst, vond het uitermate interessant. Er was enige overredingskracht nodig om hem terug naar buiten te krijgen.
Toen we uiteindelijk de kathedraal verlieten langs de oostkant maakte ik nog deze foto van de kathedraal.

DSC_0066 (2)

(wordt vervolgd)

Tournai. (2/4)

Mijn vriend en ik zaten dus gezellig te verpozen op een terras aan de Grote Markt van Doornik. Hij genoot van een frisse cola en ik had me een grote pint bier besteld, hoewel ik zelden of nooit alcohol drink. Maar ik had het verdiend na al het geduw aan de rolstoel over de slechte kasseien van de stad.
We hadden uitzicht op het standbeeld van Christine Van Lalaing, die het bevel voerde over de verdediging van de stad tijdens het Beleg van Doornik in 1581 door de Spaanse overheerser. Een of andere snoodaard had over het beeld een opzichtig goudkleurig kleed gedrappeerd.
Aan de andere kant van het plein keken we uit op de fraaie Lakenhal van Doornik.

DSC_0017

De oorspronkelijke Lakenhal van Doornik was opgetrokken in hout en dateerde uit de 13de eeuw, maar werd omstreeks 1605 weggeblazen door een storm. De huidige Lakenhal werd vijf jaar later gebouwd in een ietwat eclectische stijl van renaissance en barok. In 1998 werd het gebouw volledig gerestaureerd.
Terwijl wij daar zo zaten te genieten kwamen er steeds meer vreemd uitgedoste mensen opdagen.

DSC_0020

Stilaan begon het ons te dagen. Het was carnaval in Doornik. Vrij laat, als je het mij vraagt. Het was reeds 31 maart, halfvasten. Maar misschien vieren ze in Doornik wel het hele jaar door carnaval ?
Hoe dan ook, er verschenen steeds meer gek uitgedoste mensen op het marktplein.

DSC_0026

DSC_0030

DSC_0031

DSC_0087

DSC_0082

Het is best leuk als iedereen zich verkleed voor carnaval. Maar dat men ook ieder beeldhouwwerk in de stad een carnavalsplunje had aangemeten, vonden wij toch maar sneu.
We waren anders niet naar hier gekomen om carnaval te vieren. Tijd om onze tocht verder te zetten. Het eerstvolgende wat er op ons programma stond, was een bezoek aan de eeuwenoude Notre-Dame kathedraal. De Onze-Lieve-Vrouwekathedraal in Doornik is een pelgrimsoord en ligt aan de route naar Santiago de Compostela. Deze allergrootste kerk van België, die opvalt door de vijf majestueuze torens er bovenop, werd ingeschreven op de werelderfgoedlijst van Unesco en dus wilden wij ze wel eens zien. Ver hoefden we daarvoor niet meer te stappen. De kerk bevond zich net achter de hoek.

DSC_0040

(wordt vervolgd)

Tournai. (1/4)

Na ons bezoek aan het natuurhistorisch museum in Doornik (Tournai) besloten mijn vriend en ik ~ nu we toch in deze oude stad aan de Schelde waren ~ om nog een kleine stadswandeling te maken. Al was dat niet zo vanzelfsprekend. Mijn vriend, die een verlamming aan de benen heeft, had in het museum  de rollator gebruikt, waarmee hij zich min of meer kan voort bewegen. Maar voor een stadswandeling hadden we gelukkig ook de rolstoel bij. We zouden de auto parkeren op de Grote Markt van Doornik en van daaruit konden we gemakkelijk alle bezienswaardigheden in de stad met de rolstoel bereiken.
Dat was het plan. Maar er was iets aan de hand in Doornik. Aanvankelijk wisten we niet wat er gaande was. Het stadscentrum was volledig afgesloten voor alle verkeer. We konden niet anders dan de wagen achterlaten op een parking net buiten het centrum, achter het ronde concertgebouw.

DSC_0090

We zagen in de verte de schitterende torens van de kathedraal pronken, dus kon het centrum niet zo heel ver van hier zijn. En dat was het ook niet. Alleen ging de weg er naartoe lichtjes bergop en lag het voetpad er erbarmelijk bij, vol met bulten en putten, waarin de wielen van de rolwagen voortdurend klem geraakten. Als je op een dergelijk parcours iemand van om en bij de 90 kg moet voortduwen in een rolstoel, terwijl je zelf met een “frozen shoulder” en een kaduke rug opgezadeld zit, dan barst het klamme zweet je uit.

DSC_0003

Het werd een calvarietocht naar de grote markt toe. (Ik moet mijn vriend er toch eens van overtuigen om zich een elektrische rolwagen aan te schaffen).
Terwijl we langs de gebouwen van het concertgebouw zeulden viel het ons op dat de mooie beeldjes die op het gebouw zijn geplaatst allemaal getooid waren met een of andere idiote muts. We begrepen er niets van.

DSC_0006

En toen stonden we plots voor het Belfort. Doornik is één van de oudste steden van ons land. Het bestond al in de Romeinse tijd en kwam rond het jaar 432 in Frankische handen. Onder de koningen Childerik en Clovis werd Doornik de hoofdstad van het Frankische rijk.  Van dat rijk was al lang geen sprake meer toen in de 12de eeuw dit Belfort werd gebouwd, op dezelfde plaats waar eerder een Romeinse omwallingstoren stond.

DSC_0009

We waren inmiddels op het marktplein aanbeland, waar we de eerste merkwaardig uitgedoste figuren opmerkten.

DSC_0010

Het grote marktplein lag er zonovergoten bij en de talrijke terrasjes nodigden ons uit voor om even te gaan zitten. Door al het geduw met de rolstoel stikte ik inmiddels van de dorst. Tijd om even op adem te komen.

DSC_0012

We namen plaats aan een tafeltje op een terras nabij het standbeeld van Christine Van Lalaing, een edelvrouw die een uitzonderlijk rol heeft gespeeld in het Beleg van Doornik in 1581. In normale omstandigheden ziet het beeld er zo uit.

800px-Statue_de_Christine_de_Lalaing,_Princesse_d'Espinoy

Maar toen wij vanop onze plaats naar het beeld keken geloofden we onze ogen niet. Iemand had deze edelvrouw in een belachelijk goudkleurig kleed gestoken en van een raar hoofddeksel voorzien. Hadden ze hier in Doornik allemaal een slag van de molen gekregen ?

DSC_0014-horz

(wordt vervolgd)