The Canadian road. (1/5)

Op 20 juli maakten mijn vrouw en ik een wandeling in de Westhoek, waarvan ik hier graag nog eens een verslagje post. Wij volgden de Canadian Road to Passchendaele”  en traden daarmee in de voetsporen van de Canadese troepen, die in 1917 de moeilijke taak kregen om het dorp Passendale (of wat daar nog van over bleef op dat moment) in te nemen. De Canadezen verloren met hun deelname aan dit offensief in de Eerste Wereldoorlog meer dan 16.000 manschappen.
De wandeling verliep voornamelijk op het grondgebied van Passendale en Zonnebeke en startte aan het Tyne Cot Cemetery. 

Naar deze bekende en indrukwekkende begraafplaats keren we later nog terug. Maar wij begonnen meteen aan onze luswandeling. Het was erg bewolkt die dag en er stond een stevige bries. Maar af en toe kwam de zon eens piepen en het bleef droog, ideaal wandelweer dus. Onze wandelroute dook meteen de velden in.

Het eerste deel van deze wandeling liep door een glooiend landschap, langs vruchtbare akkers. We snoven met volle teugen de gezonde lucht van het platteland op, terwijl de wolken boven ons hoofd hun best deden om er zo dreigend en dramatisch mogelijk uit te zien.
Toen de Canadese soldaten hier honderd jaar geleden doortrokken waren ze omringd door een maanlandschap. Hier stond geen enkele boom meer overeind en het terrein was bezaaid met kuilen en kraters. De gevechten die hier eind oktober 1917 plaats vonden behoren tot de hevigste die zich ooit op Vlaamse bodem afspeelden.

F1020f29
Maar nu was alles hier vredig, rustig en stil. In de verte zagen we een kudde chocoladekleurige koeien grazen.

DSC_0030 - kopie

Wat verder sloegen we de Canadalaan in, een lange, kronkelende weg die langs de Ravebeek van Zonnebeke naar Passendale leidt. Onderweg troffen we geregeld infoborden aan, die ons het verhaal vertelden over de moedige maar hopeloze strijd die de Canadezen hier honderd jaar geleden in deze velden leverden.

DSC_0039 - kopie

Wij stapten dapper verder door deze glooiende landschappen. Als we om ons heen keken konden we overal genieten van wijdse uitzichten.


Hoewel…  niet écht overal…

DSC_0041 - kopie

(wordt vervolgd)

Advertenties

6 Comments

  1. Ik kreeg ook altijd zulke gedachten, van hoe het eens geweest moet zijn, als ik de Krekenwandeltocht vanuit Ouwerkerke deed.. dat is in het gebied dat zo getroffen werd door de grote Watersnoodramp in 1953 hè. Als je dan nu door zo’n lieflijk landschap loopt, kan je het je nauwelijks voorstellen wat het toén geweest moet zijn.
    Mooie tocht Fluwijn.. ik wandel graag verder met je mee!
    Groetjesss!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s