The Canadian road. (3/5)

Mijn vrouw en ik waren tijdens onze wandeling in de Westhoek aangekomen in het dorp Passendale.
Passendale is een begrip in de geschiedschrijving, omwille van de vreselijke slag om Passendale in 1917 waabij meer dan 450.000 soldaten omkwamen en die vanaf komend weekend op grootschalige wijze wordt herdacht (hierover later meer).
Passendale is natuurlijk ook bekend omwille van de kaasmakerijen die hier gevestigd zijn. Toch is Passendale slechts een onooglijk dorpje in West-Vlaanderen.
Op het plein tussen de kerk en het gemeentehuis staat een kanon als enige getuige van de gruwelijke oorlog die hier heeft gewoed.

DSC_0070 - kopie

De belangrijkste bezienswaardigheid in Passendale is de kerk. Niet omdat men vergeten is om er de kerstster af te nemen, maar wel omdat dit kerkje in 1917 zeer hachelijke momenten heeft beleefd.

DSC_0072 - kopie

Reeds in 1914 had zich een granaat in de kerktoren geboord, maar de twee daarop volgende jaren  bleef de kerk relatief gespaard. Tijdens het offensief van 1917 werd het kerkje echter onherroepelijk in puin geschoten. Op 6 november 1917 baanden de Canadezen zich een weg naar de kerk. Vervolgens dienden ze het achterliggend gebied in te nemen. In het kraterlandschap ondervonden ze echter hevige weerstand van Duitse sluipschutters. Aan de kerk alleen al werden 76 dode Duitsers geteld en honderden gesneuvelde Canadezen, die men ter plaatse moest begraven.

0f28031c8d827a5f1a940048b1d7a08a19825c6162f3d975aa87979973b92308

Na de oorlog werd de kerk herbouwd volgens een vooroorlogs ontwerp, waarbij de originele ijzerzandstenen uit de 11 de eeuw voor een deel konden worden her gebruikt.
Natuurlijk brachten wij een bezoekje aan het kerkje, waar net een fototentoonstelling liep met erg knappe foto’s die in de omgeving van Passendale werden genomen en verwezen naar het oorlogsverleden van deze streek.

DSC_0075 - kopie

Na ons bezoekje aan het kerkje zetten wij onze tocht verder. Het tweede deel van de wandellus zou ons naar meer plaatsen brengen langs de Canadian Road, waar destijds hevig strijd werd geleverd, om zo uiteindelijk terug te keren naar Tyne Cot Cemetery. Nauwelijks hadden we het dorp achter ons gelaten of we bevonden ons alweer tussen de akkers en landbouwvelden. Zo kwamen we onder meer langs een immens veld met groene kolen…

DSC_0090 - kopie.JPG

DSC_0092 - kopie

… en langs een schapenstal. In de verte merkten we ook nog een oude ast op (zie foto bovenaan).

DSC_0097 - kopie

Tot we uitkwamen bij de oude spoorwegbedding die vroeger van Roeselare naar Ieper liep, maar intussen al lang niet meer in gebruik is en werd omgevormd tot een provinciaal fiets- en wandelpad.

DSC_0099 - kopieb

We hadden de bui al een hele tijd zien hangen. Net op het ogenblik dat we bij de oude spoorwegbedding aankwamen was het zover : we kregen een stevige portie plensregen over ons heen.

DSC_0101 - kopie

(wordt vervolgd)

Advertenties

6 Comments

  1. Als je die kerk ziet zoals ze vroeger was, een berg puin, waarvoor ontelbare jonge mannen hun leven hebben gelaten…daar krijg ik echt de bibber van.
    Ooit heb ik eens een kort stripverhaal geschreven én getekend over Jurgen, een jonge Duitse soldaat in deze zinloze oorlog. (elke oorlog is zinloos) Misschien publiceer ik dat kortverhaal nog wel eens op mijn blogje.

  2. Oh oh toch.. zie die resten.. wat een verschrikking was die oorlog toch hè.
    Maar de wandeling leek me verschrikkelijk mooi! 🙂 jammer van die regen hehe.
    Die kolen lijken me aan de blauwige kleur te zien eerder rode kolen.. maar echt veel verstand heb ik er ook niet van! 😛
    Groetjesss!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s