The Canadian road. (4/5)

Gelukkig konden mijn vrouw en ik onder de bomen schuilen voor de regen. We waren net bij een oude spoorwegbedding aangekomen, toen een hevige plensbui ons staande hield. De bui was heftig, maar kort. Na amper vijf minuten hadden we het ergste al gehad. De wind deed meteen haar best om onze kleren terug droog te blazen.

DSC_0103 - kopie

Van zodra de bui was weggetrokken zetten we onze tocht verder langs de oude spoorwegbedding Roeselare-Ieper, die thans is omgebouwd tot een kaarsrecht fiets- en wandelpad dat ons doorheen een bebost gebied leidde.

DSC_0100 - kopie

In 1917 probeerden de Canadezen hier zo snel mogelijk de holle spoorweg in te nemen omdat deze een ideale beschutting bood tegen de mitrailleursnesten die zich in de omliggende versterkte hoeves bevonden.
De spoorweg innemen was echter geen gemakkelijke opdracht voor de Canadese battalions, want het was ook de Duitsers niet ontgaan dat deze spoorwegberm van strategisch belang was. De verovering van de spoorwegbedding werd fel bevochten en kostte alweer heel wat mensenlevens.

tekst13_clip_image006

Algauw waren we door het bebost gebied heen en kwamen we terug in een meer open vlakte, waar we de spoorwegbedding achter ons lieten. De regenplassen waren intussen alweer bijna opgedroogd.

DSC_0096 - kopie

We vervolgden onze weg langs een terrein waar kleine waterpoelen (restanten van vroegere bommenkraters) herinnerden aan de hevige gevechten die hier plaats vonden.

DSC_0107 - kopie

Zo kwamen we bij de Passendalestraat aan, waar we plots links een stropad tussen het koren moesten gaan volgen (zie ook foto bovenaan).

DSC_0112 - kopie

Het stropad leidde ons naar “Memorial monument voor het “85e Canadian Battalion”.

DSC_0113 - kopie

Op 30 oktober 1917 zette het 85 ste Canadese battalion, ook wel de Nova Scotia Highlanders genoemd, op deze heuvelrug de aanval in op de Duitse troepen. Het 85 ste battalion slaagde erin om de oostflank van deze heuvelrug te bezetten, terwijl andere Canadese battalions de zuidrand van Passendale innamen.

1b
De verliezen waren echter hoog. Op de eigenste plek waar wij nu stonden werden 391 jonge mannen meedogenloos neergemaaid. Ze stierven in miserabele omstandigheden, ver weg van huis en hun geliefden.
Honderd jaar geleden was de modder op deze velden om ons heen met bloed en menselijke resten doordrenkt.

DSC_0116 - kopie

We waren nu toe aan het laatste stuk van onze wandeling. Dat bleek nog een lastig stuk te zijn. Onze kuiten kregen enkele venijnige hellingen te verwerken.

DSC_0119 - kopie

Voor ons lag nog een lange kronkelende weg die ons terug naar Tyne Cot Cemetery zou leiden. Het leek alsof wij helemaal alleen onderweg waren. Hier was in de verste verte geen kat te zien. Laat staan een gevaarlijke hond.

DSC_0117 - kopie

(wordt vervolgd)

Advertenties

7 Comments

  1. Al maar goed dat er geen gevaarlijke hond was hè.. jullie waren zo te zien de enige potentiële slachtoffers geweest als ie honger had..! 😛
    Tjonge.. die oude foto’s maken het wel heel erg indrukwekkend hoor.. wat een verschil met dat lieflijke landschap nu hè. Zo zonde van al die jonge levens..
    Groetjesss!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s