Onder een staalblauwe hemel. (1/4)

Net zoals vandaag, kregen we halfweg vorige week een na-zomertje om van te snoepen. Heerlijk zachte temperaturen, amper een zuchtje wind en vooral een staalblauwe hemel waaraan geen wolkje te bespeuren viel. Op zo’n dagen kan ik onmogelijk mijn fiets laten staan. Ik vrees dat ik een “fietsverslaving” aan het ontwikkelen ben, Er gaat geen dag meer voorbij zonder dat ik m’n fietsritje heb gedaan en als het bovendien zo’n stralende, zonnige dag is, dan ben ik helemaal niet meer te houden.

Het was woensdag 26 september, kort na de middag toen ik mij fietsgewijs begaf naar Bachte-Maria-Leerne. Ik had op voorhand een mooie fietslus uitgestipeld in deze gemeente. Maar voor ik aan die lus kon beginnen, moest ik eerst de Leernesesteenweg trotseren. Er was behoorlijk wat verkeer, maar gelukkig beschikt deze weg aan beide zijden over tamelijke fietspaden.

DSC_015

Ik kwam voorbij de graanstokerij Filliers.
Rond 1880 kreeg Kamiel Filliers, (bet)overgrootvader van de huidige generatie, de vergunning om een ‘jeneverbranderij’ op te richten te Bachte-Maria-Leene, in opvolging van de vroegere, in 1863 door brand geteisterde landbouwstokerij van zijn oom Ferdinand Bernard Filliers.
Intussen is reeds de vijfde generatie van de familie Filliers aan het werk in de graanstokerij, die nog steeds is gevestigd in Bachte-Maria-Leerne. Als één van de twee nog overblijvende landbouwstokerijen in Vlaanderen, stookt men er nu in nog altijd op dezelfde beproefde manier zoals (bet)overgrootvader Filliers het reeds in zijn ‘jeneverbranderij’ in 1880 deed.
(bron : www.langsdeleie.be )

DSC_0018

DSC_0021

Ik trapte rustig verder. Gaandeweg werd het verkeer op de weg wat minder druk en kreeg ik hier en daar al landelijk uitzicht.

DSC_0024

DSC_0023

Van zodra ik op het grondgebied van Bachte-Maria-Leerne was, stak ik de rijweg over en kon ik via de Holdenweg aan mijn uitgestippelde fietsroute beginnen. Ik kwam terecht in een oase van stilte en rust.

DSC_0025

Wat verderop sloeg ik rechtsaf. De weg die ik had uitgestippeld liep blijkbaar voor een deel gelijk met een bestaande wandelroute.

DSC_0033

Het leek alsof ik hier helemaal alleen was. Ik reed van het ene heerlijke fietsbaantje, naar het andere. Voor wandelaars zijn deze vlakke, landelijke wegen tussen akkers en velden, met slechts hier en daar een boerderijtje of een schuur, misschien een beetje saai. Maar het was zalig om hier, vrijwel ongestoord door autoverkeer, te fietsen.

DSC_0036

DSC_0037

(wordt volgende week vervolgd)

5 reacties op ‘Onder een staalblauwe hemel. (1/4)

  1. Ja, dat is wél een verschil.. om die weggetjes wandelend of fietsend te doen.. wandelend duurt het allemaal net iets te lang.. het voordeel van het veel hogere tempo van het fietsen hè.
    In ieder geval een fíjne en gezonde verslaving lijkt me..! 😉

Laat een reactie achter op Flavie Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s