Berichten van fluwijn

55 plusser, grafische opleiding Vrijwillig medewerker in het museum MUDEL Vrije tijd : fotografie, lezen, verzamelaar van oude foto's & prentkaarten, wandelen, tekenen.

Geeraard de Duivel.

visitreeks02-dt003770

Het Geeraard de Duivelsteen, is het alom bekend mysterieus kasteel uit de 13e eeuw, gelegen aan de Reep in Gent. Maar wie was die Geeraard de Duivel ?
Hij heette eigenlijk Geeraard Vilain. Hij was de tweede zoon van Zegger III, de burggraaf van Gent. Bij het overlijden van zijn vader in 1227 erfde hij het steen aan de Reep.
Omstreeks 1225 huwde hij met Margareta van Saint-Pol die hem een een zoon schonk, Geeraard Junior.
Margareta stierf reeds op 19-jarige leeftijd en werd begraven in de Sint-Janskerk, de huidige Sint-Baafskathedraal. Omstreeks 1230 huwde Geeraard Vilain opnieuw met Elisabeth van Slote, dochter van een rijke Gentse lakenhandelaar. Dit huwelijk bleef echter kinderloos. Geeraard Vilain stierf omstreeks 1275 en werd eveneens bijgezet in de Sint-Janskerk.

Tot zover de historische feiten. Maar in Gent en de Leiestreek kent men Geeraard de Duivel vooral van een eeuwenoud volksverhaal dat nog steeds de ronde doet. Het is het verhaal van een zeer boosaardige vader en zijn al even boosaardige zoon.
De legende van Geeraard de Duivel heb ik naverteld op mijn “omfloerste histories-site”. Het duivelse verhaal kunnen jullie lezen door HIER te klikken.

 

1280px-geraarddeduiveljosephvanhaerde19e-eeuw_7-10-2009_14-44-48.nef (2)

Foto boven: crypte van de Sint-Baafskathedraal in Gent.

Onder de leeslamp.

Sinds mijn prille jeugd ben ik al een boekenwurm. Als kind vroeg ik aan Sinterklaas zelden speelgoed, alleen maar boeken. Nog steeds ga ik twee keer per maand naar de bib.
Ik kreeg het idee om mijn leeservaringen zo nu en dan te delen op m’n blog. Vandaar dit nieuwe rubriekje waarin ik telkens één boek, dat ik graag heb gelezen, nog eens extra onder de leeslamp hou.

Oktober / Søren Sveistrup / Literaire thriller

Oktober” is de titel van het eerste boek van de Deense auteur Søren Sveistrup. Maar Sveistrup is met dit debuut niet aan z’n proefstuk toe. De man is reeds jaren mede-bedenker en schrijver van scandinavische televisie-series die internationale faam genieten, zoals de onovertroffen reeks “The Killing”.
Het boek is een literaire thriller van een hoogstaand niveau, dat in het voorjaar van 2018 in het Nederlands verscheen.

Het verhaal speelt zich af in het herfstige Kopenhagen, waar op de eerste dinsdag van oktober Rosa Hartung na een lange afwezigheid terugkeert op haar post als minister van sociale zaken. Ze probeert de draad van haar leven terug op te nemen nadat ze zich uit de politiek had terug getrokken, toen haar twaalfjarig dochtertje was ontvoerd en vermoord door een psychisch gestoorde man. De moordenaar werd aangehouden en achter de tralies gestopt, maar het lichaam van het meisje werd nooit terug gevonden.
Op dezelfde dag dat Hartung terugkeert in het parlement, wordt in een buitenwijk van Kopenhagen een jonge vrouw op brutale wijze in haar huis vermoord. Rechercheurs Thulin en Hess treffen op de plaats delict naast het dode en verminkte lichaam van de vrouw een kastanjemannetje aan, een poppetje gemaakt van kastanjes.

kids-at-work-kastanje-knutselset-3

Vreemd genoeg worden op dat kastanjemannetje de vingerafdrukken aangetroffen van het dochtertje van minister Hartung. Als later nog meer gelijkaardige sinistere moorden worden gepleegd, waarbij telkens een kastanjepoppetje wordt gevonden met daarop de vingerafdrukken van haar vermoorde dochter, lijkt de nachtmerrie voor Rosa Hartung nog lang niet voorbij.

“Oktober” is een bloedstollende en bijzonder knap geschreven thriller, met een vernuftig plot, onverwachte wendingen en goed uitgewerkte personages. Het verhaal groeit langzaam naar een climax en een adembenemende ontknoping toe. Als debuut kan dit wel tellen.
De originele Deense titel  is “Kastanjemanden“. In het Engels is dat “The chestnut man“. In het Nederlands was “De kastanjeman” misschien een betere titel geweest. Maar “Oktober” is ook een aanvaardbare titel voor deze turf van 540 bladzijden die ik in één ruk heb uitgelezen.

9789022335680

Januari.

Januari is genoemd naar de Romeinse God Janus, de God van het begin en het einde, of de God van het openen en het sluiten. Janus werd steeds afgebeeld als een man met twee gezichten die elk een andere kant opkijken, één naar de toekomst en één naar het verleden. Janus werd ook gezien als de god van de overgang van oud naar nieuw.
Bij de Romeinen was januari (Ianuarius) de elfde maand van het jaar. Dat deze maand toch vernoemd werd naar Janus, kwam waarschijnlijk doordat deze elfde maand voor de Romeinen symbool stond voor het begin van een nieuwe periode. Het was de eerste maand na de winterse zonnewende.

Janus-Vatican

Januari wordt ook de louwmaand of de ijsmaand genoemd. In onze contreien zou volgens de statistieken de gemiddelde temperatuur het laagst moeten zijn in januari. Maar statistieken zijn wat ze zijn, natuurlijk.
De laagste temperatuur ooit, in Ukkel gemeten, was op 23 januari 1947. Toen kwam het kwik overdag niet hoger dan -18,7° C.
Maar op 1 januari 2012 was het lekker zacht met 14,1° C en op 25 januari 2016 leek het wel lente, want toen steeg het kwik zelfs naar een heuse 15,4°C.
Zo zie je maar, Janus is nogal wispelturig. In januari kan het bar koud zijn, maar evenzeer zalig zacht, aan het begin of aan het einde …

De brug over.

We zijn met z’n allen de brug naar het nieuwe jaar overgestoken en in 2019 aanbeland. De jaarwisseling verliep deze keer voor mij persoonlijk enigszins in mineur.
Omdat de pijn in mijn rechterschouder bleef aanhouden en ook de pijn in m’n onderrug en nek weer in alle hevigheid oplaaide, stuurde mijn huisarts mij enkele dagen voor Kerstmis bij een orthopedisch chirurg. Deze kwam echter tot de conclusie dat een nieuwe operatie in mijn geval weinig zin had. Volgens hem lijd ik al jaren aan Spondylitis of de ziekte van Bechterew.
Ik viel uit de lucht.

Spondylitis is een chronische reumatische ontstekingsziekte die op termijn de ligamenten in het lichaam doet verbenen waardoor er verzuiling van de wervelkolom en algemene stijfheid in het lichaam ontstaat. Operaties zijn bij deze aandoening nutteloos. Er bestaat wel goede medicatie die de ziekte kan afremmen, maar helaas niet kan genezen.
Als ik inderdaad de ziekte heb, wat nog niet zeker is, dan is de diagnose bij mij rijkelijk laat gesteld. Op 11 januari heb ik in het ziekenhuis een afspraak met een reumatoloog die daarover uitsluitsel moet geven. Er zijn natuurlijk ergere dingen in het leven, maar als men dit soort nieuws krijgt, zo net voor eindejaar, dan is de sfeer wel wat verpest.

Op de laatste dag van het jaar moest ik de begrafenis bijwonen van de vader van mijn goede vriend. De arme man die op z’n 69ste gezond was als een bliek en volop van zijn pensioen genoot, sloeg weinig acht op een een banale verkoudheid die hem half december te pakken kreeg. Maar de verkoudheid werd erger en sloeg plotseling om in een kwaadaardige dubbele longontsteking. Hij werd de dag voor Kerstmis nog in allerijl naar het ziekenhuis over gebracht, waar hij enkele uren later reeds overleed.
Van enige feeststemming was er dus bij mij weinig sprake. Het was eerder met een gevoel van  vertwijfeling dat ik de brug naar het nieuwe jaar ben overgestoken.

Voorbij gegleden.

Aan het einde van elk jaar zeggen we het opnieuw : het jaar is weer eens voorbij gevlogen. Hieronder glijden lukraak wat foto’s voorbij. Een kleine greep uit alle foto’s die ik in het voorbije jaar op deze blog heb gepost.

anigif2

 

Ziezo, dat was dat.  Blogsgewijs zit 2018 erop voor Fluwijn.

Graag tot in 2019 !