On hold.

Mijn blog en ik hebben een dipje. Allerlei andere dingen slorpen teveel tijd en aandacht op. Daarom duw ik hier maar beter eventjes op de pauze-knop en zet ik deze blog “on hold” tot na de zomer.
Ergens in september pik ik de draad terug op, met hopelijk wat meer tijd, verse moed en nieuwe inspiratie.

Iedereen een fijne zomer toegewenst.
Graag tot later.

Stil.

Het is de laatste tijd vrij stil, hier op deze blog. Dat komt omdat ik tegelijk met nogal wat andere dingen bezig ben die mijn aandacht opeisen en waardoor het bloggen een beetje naar de achtergrond is verschoven. Maar daar komt vast weer beterschap in.
Het woord “still”, met twee “ellen” achteraan, is Engels voor “nog steeds”. Ik ben er dus nog steeds, al is het hier een beetje stil.
Ter illustratie deze “stille” foto.

Het pad langs de Leie.

De laatste tijd heb ik blijkbaar iets te veel hooi op mijn vork genomen en nu moet ik daarvoor het gelag betalen. De pijn in mijn rug is de vorige week weer in alle hevigheid opgeflakkerd. Voor chronische pijnpatiënten, zoals ik er één ben, is “bewegen” het sleutelwoord. Wandelen, fietsen en zwemmen zouden mijn ledematen enigszins soepel moeten houden. Zolang het water zo nat blijft, zwem ik niet of nauwelijks. Maar ik probeer wel regelmatig te fietsen of te wandelen.
bird-303799_960_720Het wandelen gaat nogal moeizaam, momenteel. Ik moet mij beperken tot korte afstanden. Het pad langs de Oude Leiearm, tussen de dorpen Machelen en Grammene, is een wegel op mijn maat.  Het is niet ver van huis en ik kan er ongestoord genieten van de stilte en het gekwetter van de vogels die mij vanop de takken van de bomen gade slaan.

DSC_0003

DSC_0014

DSC_0027

DSC_0016

DSC_0031

Langs het kanaal.

Sommigen deden het met de fiets, maar ik deed het te voet. Ik had de auto aan de sluis van Ooigem achter gelaten en volgde een eindje het pad langsheen het kanaal.
Het Kanaal Roeselare-Leie is een waterweg tussen de stad Roeselare en de Leie. Het is 16,5 kilometer lang en werd in 10 jaar tijd gegraven, tussen 1862 en 1872. Langs het kanaal is heel wat industrie gevestigd.

DSC_0015

DSC_0017

DSC_0021

DSC_0018

De sluis van Ooigem.

Enkele weken geleden maakte ik een tochtje langs de Leie en kwam ik in het West-Vlaamse Ooigem terecht (gelegen tussen Waregem en Wielsbeke). Ik hield er even halt aan de sluis van Ooigem, die de Leie verbindt met het kanaal naar Roeselare en in 1973 in gebruik werd genomen. Er kwam net een boot van het kanaal de sluis binnen varen.

DSC_0030

De sluisdeuren achteraan gingen dicht en het water in het sas begon te zakken. De boot zakte mee.

DSC_0032

Toen de boot helemaal onder de kaaien van het sas verdwenen was, gingen de voorste sluisdeuren open en vaarde de boot verder, onder de sluisbrug waarop ik stond door.

DSC_0035

DSC_0037

DSC_0039

DSC_0042

Ik liep naar de andere kant van de brug en zag daar de boot opnieuw tevoorschijn komen.

DSC_0045

DSC_0047

Achter de bocht vaarde de boot links de Leie op. Ik maakte nog een foto van de ernaast gelegen kleinere sluis, de oorspronkelijke drietrapssluis van Ooigem, die gebouwd werd bij de aanleg van het kanaal in de 19e eeuw. Deze historische sluis uit 1872 is ondertussen als monument beschermd en wordt enkel nog gebruikt voor kleinere pleziervaartuigen.

DSC_0049

in de richting van de Leie

DSC_0003

In de richting van het kanaal

Down memory lane. (2/2)

Het was een zonnige winterzondag, toen ik samen met mijn goede vriend door het platteland reed in de mooie Scheldestreek, ten zuiden van Gent. Voor mijn vriend was het een trip down memory lane, ter nagedachtenis aan zijn overleden vader.
De lucht was helderblauw toen we bij dit prachtig kapelletje uit 1746 kwamen, dat helaas op slot was. Door het raampje konden we zien dat het binnenin ook mooi was.

dsc_0030

Het kapelletje staat vlakbij het hoevetje dat zich achter een haag verstopte.  Het was ooit het huis van de grootouders van mijn vriend, waar hij als kind opgroeide. Deze plaats bracht heel wat herinneringen naar boven bij m’n vriend. Hier kreeg hij het emotioneel even moeilijk.

dsc_0031

Na een tijdje reden we verder langs de mooie Scheldemeersen. Een streek die m’n vriend op z’n duimpje kent. Op het wateroppervlak van de vele beekjes die hier stromen lag een pelletje ijs. In de schaduw geraakte de temperatuur dan ook amper boven het vriespunt.

dsc_0036

dsc_0044

Ook een oude arm van de Schelde, gelegen aan het Doornhammetje in Zevergem, was met een dun laagje ijs bedekt. Het was onze bedoeling om in het Doornhammetje een koffie te gaan drinken, maar er was blijkbaar iets te doen en het was er een drukte van jewelste. Dus reden we maar meteen verder.

dsc_0039

Ondertussen werd het later in de namiddag en zakte de zon alsmaar dieper weg achter de horizon. We reden langs de Schelde terug in de richting van het dorp Eke.

dsc_0048b

dsc_0050

In een plaatselijke taverne aldaar verwarmden we ons met een hapje en een drankje en kaarten we nog lang na.
Het was een mooie dag geweest.