Het pad langs de Leie.

De laatste tijd heb ik blijkbaar iets te veel hooi op mijn vork genomen en nu moet ik daarvoor het gelag betalen. De pijn in mijn rug is de vorige week weer in alle hevigheid opgeflakkerd. Voor chronische pijnpatiënten, zoals ik er één ben, is “bewegen” het sleutelwoord. Wandelen, fietsen en zwemmen zouden mijn ledematen enigszins soepel moeten houden. Zolang het water zo nat blijft, zwem ik niet of nauwelijks. Maar ik probeer wel regelmatig te fietsen of te wandelen.
bird-303799_960_720Het wandelen gaat nogal moeizaam, momenteel. Ik moet mij beperken tot korte afstanden. Het pad langs de Oude Leiearm, tussen de dorpen Machelen en Grammene, is een wegel op mijn maat.  Het is niet ver van huis en ik kan er ongestoord genieten van de stilte en het gekwetter van de vogels die mij vanop de takken van de bomen gade slaan.

DSC_0003

DSC_0014

DSC_0027

DSC_0016

DSC_0031

Langs het kanaal.

Sommigen deden het met de fiets, maar ik deed het te voet. Ik had de auto aan de sluis van Ooigem achter gelaten en volgde een eindje het pad langsheen het kanaal.
Het Kanaal Roeselare-Leie is een waterweg tussen de stad Roeselare en de Leie. Het is 16,5 kilometer lang en werd in 10 jaar tijd gegraven, tussen 1862 en 1872. Langs het kanaal is heel wat industrie gevestigd.

DSC_0015

DSC_0017

DSC_0021

DSC_0018

De sluis van Ooigem.

Enkele weken geleden maakte ik een tochtje langs de Leie en kwam ik in het West-Vlaamse Ooigem terecht (gelegen tussen Waregem en Wielsbeke). Ik hield er even halt aan de sluis van Ooigem, die de Leie verbindt met het kanaal naar Roeselare en in 1973 in gebruik werd genomen. Er kwam net een boot van het kanaal de sluis binnen varen.

DSC_0030

De sluisdeuren achteraan gingen dicht en het water in het sas begon te zakken. De boot zakte mee.

DSC_0032

Toen de boot helemaal onder de kaaien van het sas verdwenen was, gingen de voorste sluisdeuren open en vaarde de boot verder, onder de sluisbrug waarop ik stond door.

DSC_0035

DSC_0037

DSC_0039

DSC_0042

Ik liep naar de andere kant van de brug en zag daar de boot opnieuw tevoorschijn komen.

DSC_0045

DSC_0047

Achter de bocht vaarde de boot links de Leie op. Ik maakte nog een foto van de ernaast gelegen kleinere sluis, de oorspronkelijke drietrapssluis van Ooigem, die gebouwd werd bij de aanleg van het kanaal in de 19e eeuw. Deze historische sluis uit 1872 is ondertussen als monument beschermd en wordt enkel nog gebruikt voor kleinere pleziervaartuigen.

DSC_0049

in de richting van de Leie

DSC_0003

In de richting van het kanaal

Down memory lane. (2/2)

Het was een zonnige winterzondag, toen ik samen met mijn goede vriend door het platteland reed in de mooie Scheldestreek, ten zuiden van Gent. Voor mijn vriend was het een trip down memory lane, ter nagedachtenis aan zijn overleden vader.
De lucht was helderblauw toen we bij dit prachtig kapelletje uit 1746 kwamen, dat helaas op slot was. Door het raampje konden we zien dat het binnenin ook mooi was.

dsc_0030

Het kapelletje staat vlakbij het hoevetje dat zich achter een haag verstopte.  Het was ooit het huis van de grootouders van mijn vriend, waar hij als kind opgroeide. Deze plaats bracht heel wat herinneringen naar boven bij m’n vriend. Hier kreeg hij het emotioneel even moeilijk.

dsc_0031

Na een tijdje reden we verder langs de mooie Scheldemeersen. Een streek die m’n vriend op z’n duimpje kent. Op het wateroppervlak van de vele beekjes die hier stromen lag een pelletje ijs. In de schaduw geraakte de temperatuur dan ook amper boven het vriespunt.

dsc_0036

dsc_0044

Ook een oude arm van de Schelde, gelegen aan het Doornhammetje in Zevergem, was met een dun laagje ijs bedekt. Het was onze bedoeling om in het Doornhammetje een koffie te gaan drinken, maar er was blijkbaar iets te doen en het was er een drukte van jewelste. Dus reden we maar meteen verder.

dsc_0039

Ondertussen werd het later in de namiddag en zakte de zon alsmaar dieper weg achter de horizon. We reden langs de Schelde terug in de richting van het dorp Eke.

dsc_0048b

dsc_0050

In een plaatselijke taverne aldaar verwarmden we ons met een hapje en een drankje en kaarten we nog lang na.
Het was een mooie dag geweest.

Weet wat je hebt.

Vorige week moest ik me aanmelden in het ziekenhuis voor een grondig onderzoek van lijf en ledematen. Ik was er niet helemaal gerust in.

48372392_10214534487936558_110700424117354496_n

Nadat alles was gecheckt kwam de vrouwelijke dokter-reumatoloog tot de conclusie dat ik helemaal geen reuma heb, laat staan spondylitis of de ziekte van Bechterew. Dat was goed nieuws.
Ik ben echter van kop tot teen aangetast door artrose. Pezen en ligamenten zijn aan het verkalken en brengen voortdurend ontstekingen teweeg. Het blijft onduidelijk waarom de artrose zo lelijk huishoudt in mijn lichaam. Blijkbaar is er geen dokter die mij kan vertellen wat ik eigenlijk heb. Maar het is zoals wijlen Toon Hermans ooit zei : “Als je ziek bent wil je ook wat hebben”.
Voorlopig houden de dokters het bij artrose, een algemene en weinig zeggende benaming voor een aandoening waaraan al even weinig valt te verhelpen. Ik ben nog maar eens doorverwezen naar een andere dokter. Maar het kan nog wel even duren vooraleer die mij kan zien, want de man zijn agenda staat reeds eivol. In afwachting is de intensiviteit van m’n kinesitherapie opgedreven. Mijn kinesiste doet er alles aan om van mij opnieuw een jongeman te maken.
De foto bovenaan heeft met dit alles niets mee te maken. Het is gewoon een winterse foto van de Leie uit mijn archief. Zo staat er toch iets leuks op deze webpagina.