Circus Pipo.

In onze gemeente streek vorige week alweer een circus neer. Circus Pipo, deze keer. Ook zij brachten kamelen mee. Blijkbaar horen kamelen tegenwoordig bij elk circus.

Maar tot mijn verbazing graasden bij dit circus ook een kleine kudde flink uit de kluiten gewassen ossen. Het waren zowaar kolossen van ossen.
Jullie vragen zich misschien af hoe ik weet dat dit ossen zijn ? Mijn goede vriend en collega van het museum heeft me dat verteld. Hij is namelijk niet alleen een dubbele Master in de geschiedkunde en de kunstwetenschappen, hij weet ook alles, zo blijkt, over gecastreerde stieren. 😉

Drie en een half miljoen paarden.

De Eerste Wereldoorlog zorgde honderd jaar geleden voor heel wat menselijk leed. Maar ook voor veel dierenleed. Zo sneuvelden ruim drie en een half miljoen paarden tijdens W.O.I
Over dit thema loopt een tentoonstelling in het bezoekerscentrum HIPPO.WAR, dat gevestigd is op de tweede verdieping van het tribunegebouw aan de Gaverbeek-hippodroom in Waregem.

DSC_0024

DSC_0026

DSC_0027

De eerste vleugel van het bezoekerscentrum staat in het teken van het paard tijdens de Eerste Wereldoorlog. Paarden speelden in 1914-1918 een belangrijke rol in de oorlogsvoering. Aan de hand van foto’s, film- en audiofragmenten, maar ook authentiek materiaal en paardentuig, ontdek je er de verhalen uit “Den Grooten Oorlog” en hoe sterk de band soms was tussen de soldaat en zijn paard.
Er werd zelfs een paardenhospitaal nagebouwd.

DSC_0004

DSC_0005

Foto’s en tekeningen illustreren de gruwelijke verhalen.

DSC_0010-horz

Originele attributen uit WOI maken de tentoonstelling zeer aanschouwelijk.

DSC_0008

Er is ook aan de jeugdige bezoekers gedacht. Aan de hand van scheurbladeren kunnen kinderen quiz-vragen oplossen en opdrachten vervullen.

DSC_0006

In een glazen kast ligt een skelet van een paard dat in de Eerste Wereldoorlog sneuvelde.

DSC_0019

Maar minstens even indrukwekkend is het levensgroot sculptuur van een gesneuveld paard van de hand van Benjamin Gardin.

DSC_0021

Het bezoekerscentrum is, van woensdag tot en met zondag, iedere namiddag gratis toegankelijk.
Het bezoekerscentrum bevat ook nog een tweede luik, dat handelt over de rol van de Amerikanen in WOI. Daarover iets meer volgende week.

animal-1296927_960_720

Werelddierendag.

Malse reepjes in een smaakvolle gelei; fijne terrine rijk aan zalm en tonijn; zacht gestoomde mini-filets in een smaakvolle saus; knapperige brokjes van gevogelte…
Ze moest het allemaal niet hebben. Onze poes Anja wilde nog steeds niet eten. 😦
Ik heb haar op de schoot genomen en ik ben bij haar op m’n knieën voor haar eetbakje gaan zitten. Ik heb haar geaaid en lieve woordjes in haar oor gefluisterd. Ik heb haar vermanend toegesproken…
Niets hielp.
Ettelijke grammen aan onaangeroerd kattenvoer heb ik in de vuilnisemmer moeten gooien. Dan toch maar geprobeerd om anti-stress drupjes in haar drinkwater te doen. Toen wou ze ook niet meer drinken.
Teneinde raad en na een tip van Magda om zelf iets klaar te stomen, ben ik gisterenmorgen bij de poelier kippenlevertje gaan halen. Ik heb de levertjes gekookt in een zachte groentebouillon, ze daarna gemixt en er wat gekookte rijst aan toegevoegd. Hier was ze vroeger verlekkerd op, maar het was al een hele tijd geleden dat ik dit nog voor haar had klaargemaakt.
Nadat ik het geheel had laten afkoelen serveerde ik de bereiding in haar kommetje. Op hoop van zegen. En ja, het scheen te lukken. Weliswaar “met mondjesmaat” heeft gisteren een beetje gegeten, Het was nog niet veel, maar het was een begin.
Deze morgen heeft ze warempel enkele knapperige brokjes naar binnen gespeeld.
En dat op Werelddierendag ! Hallelujah !
De rest van de anti-stress drupjes heb ik zelf ingenomen.
cat-1484725_960_720

Katten-leed.

Onze kat Anja verkeerd momenteel in een precaire situatie. Sinds haar moeder Lucie er niet meer is ~ zij overleed op 20 september ~ heeft Anja last van stress. Erger nog, ze wil niks meer eten.
Vanaf haar geboorte was Anja constant bij haar moeder. Twaalf jaar lang waren de twee katten steeds samen. De band die moeder en dochter-kat hadden, is bijna abnormaal te noemen. Onze dierenarts heeft zich daar vroeger menige keren over verbaasd.
Het was ook zo dat de katten altijd op hetzelfde tijdstip aten, zij het elk uit hun eigen kommetje. Moeder Lucie begon steeds als eerste te eten en dat was voor Anja het signaal om ook aan haar maaltijd te beginnen. Maar nu Lucie er niet meer is loopt Anja helemaal verloren en wil ze niets meer eten, ook niet van haar lievelingsmerk Sheba.

Intussen is ze een drietal dagen in observatie geweest bij de dierenarts. Daar kreeg ze gedwongen voeding en werd ze van kop tot teen onderzocht. Maar de dierenarts kon geen enkele lichamelijke kwaal bij haar vaststellen. Anja is zo gezond als een vis. Het probleem zit ‘m in haar hoofd. Anti-depressiva, via drupjes in haar drinkwater (want drinken doet ze nog wel), is volgens de dierenarts het enige wat misschien zou kunnen helpen. Maar voor we daarmee beginnen proberen we verder, met veel geduld en liefde, Anja opnieuw aan het eten te krijgen. Da’s hoognodig, want ze vermagerd zienderogen.
Hier in huis steekt de Feliway (feromonen-verdamper) 24 op 24 uren in het stopcontact. We kunnen alleen maar hopen dat Anja gauw over het gemis van haar moeder heen komt.

Anja + Lucie 010 (2)

Deze foto’s werden genomen in betere katten-tijden.

thuis2 002 (2)

 

Lucie is niet meer.

Op 14 oktober 2006 kwam Lucie bij ons wonen. We waren haar gaan afhalen op de poezenboot in Gent. Lucie was door haar vorige eigenaar aan de deur gezet, toen bleek dat ze in verwachting was. Ze was maanden op de dool. Ergens onderweg werden haar kittens geboren. Er bleef er slechts ééntje in leven.
Samen met die kleine poes dwaalde Lucie door de stad Gent. In de zomer van 2006 kwamen ze allebei totaal uitgeput en uitgemergeld op de poezenboot terecht. Daar hebben ze een tijdje verbleven, tot wij hen zijn gaan halen.

Afbeelding 008
Onder toezicht van de dierenarts kwamen moeder en dochter er weer helemaal bovenop. Ze voelden zich bij ons algauw helemaal thuis en kenden hier het reilen en zeilen vaak beter dan wijzelf.
Lucie was een zeer aanhankelijke en zachtaardige kat. Ze had ook een groot moederhart. Ze bleef maar zorg dragen voor onze andere poes, ook al was dat al lang geen kitten meer.
In het najaar van 2016 werd bij Lucie kanker vastgesteld. De dierenarts gaf haar toen nog hoogstens een jaar. Ze is nog bijna twee jaar bij ons gebleven. We hebben haar al die tijd zo goed mogelijk verzorgd en in de watten gelegd. De laatste weken was ze fel verzwakt en danig vermagerd. Ze had haar gevecht tegen de kanker opgegeven.

Vandaag hebben we haar moeten laten inslapen. We zullen onze lieve Lucie missen. Het was een voorrecht om haar al die jaren in huis te mogen hebben.

page1

page2

Circus Barones.

Ieder jaar in juni strijkt het “circus Barones” neer in onze gemeente.

DSC_0030

Sinds 2002 toeren directeur Richard Korittnig en zijn gezelschap door ons land, met steeds meer succes. Daarmee zijn ze een uitzondering binnen het traditionele circus. Richard Korittnig is een telg uit een roemrijke circusfamilie waarvan de traditie teruggaat tot 1848. Zijn vader Rafael kwam in 1998 vanuit Oostenrijk naar Vlaanderen. Eerst toerde het gezin hier als Circus Rafaëli, later zouden ze hun naam veranderen in Euro Flying Circus, maar aan dat circusverhaal kwam in 2000 een einde.
Maar Richard Korittnig dacht er geen moment aan om uit de circuswereld te stappen. Hij verdiende wat geld door bij te klussen en richtte in 2002 circus Barones op. 
Aanvankelijk was het knokken om het hoofd boven water te houden. Het succes kwam er pas na vier jaar.  Door talentvolle circusartiesten aan te trekken, een uitgekiend programma samen te stellen en keihard te blijven werken, groeide dit circus uit tot het meest succesvolle in Vlaanderen.

DSC_0034

DSC_0033

Met het circus reizen ook enkele Siberische steppekamelen, Zuid-Amerikaanse lama’s, pony’s en paarden mee. Deze beestjes lijken het wel naar hun zin te hebben hier, ver weg van hun steppe of pampa.

DSC_0009

DSC_0019

DSC_0028

DSC_0038