Weet wat je hebt.

Vorige week moest ik me aanmelden in het ziekenhuis voor een grondig onderzoek van lijf en ledematen. Ik was er niet helemaal gerust in.

48372392_10214534487936558_110700424117354496_n

Nadat alles was gecheckt kwam de vrouwelijke dokter-reumatoloog tot de conclusie dat ik helemaal geen reuma heb, laat staan spondylitis of de ziekte van Bechterew. Dat was goed nieuws.
Ik ben echter van kop tot teen aangetast door artrose. Pezen en ligamenten zijn aan het verkalken en brengen voortdurend ontstekingen teweeg. Het blijft onduidelijk waarom de artrose zo lelijk huishoudt in mijn lichaam. Blijkbaar is er geen dokter die mij kan vertellen wat ik eigenlijk heb. Maar het is zoals wijlen Toon Hermans ooit zei : “Als je ziek bent wil je ook wat hebben”.
Voorlopig houden de dokters het bij artrose, een algemene en weinig zeggende benaming voor een aandoening waaraan al even weinig valt te verhelpen. Ik ben nog maar eens doorverwezen naar een andere dokter. Maar het kan nog wel even duren vooraleer die mij kan zien, want de man zijn agenda staat reeds eivol. In afwachting is de intensiviteit van m’n kinesitherapie opgedreven. Mijn kinesiste doet er alles aan om van mij opnieuw een jongeman te maken.
De foto bovenaan heeft met dit alles niets mee te maken. Het is gewoon een winterse foto van de Leie uit mijn archief. Zo staat er toch iets leuks op deze webpagina.

De brug over.

We zijn met z’n allen de brug naar het nieuwe jaar overgestoken en in 2019 aanbeland. De jaarwisseling verliep deze keer voor mij persoonlijk enigszins in mineur.
Omdat de pijn in mijn rechterschouder bleef aanhouden en ook de pijn in m’n onderrug en nek weer in alle hevigheid oplaaide, stuurde mijn huisarts mij enkele dagen voor Kerstmis bij een orthopedisch chirurg. Deze kwam echter tot de conclusie dat een nieuwe operatie in mijn geval weinig zin had. Volgens hem lijd ik al jaren aan Spondylitis of de ziekte van Bechterew.
Ik viel uit de lucht.

Spondylitis is een chronische reumatische ontstekingsziekte die op termijn de ligamenten in het lichaam doet verbenen waardoor er verzuiling van de wervelkolom en algemene stijfheid in het lichaam ontstaat. Operaties zijn bij deze aandoening nutteloos. Er bestaat wel goede medicatie die de ziekte kan afremmen, maar helaas niet kan genezen.
Als ik inderdaad de ziekte heb, wat nog niet zeker is, dan is de diagnose bij mij rijkelijk laat gesteld. Op 11 januari heb ik in het ziekenhuis een afspraak met een reumatoloog die daarover uitsluitsel moet geven. Er zijn natuurlijk ergere dingen in het leven, maar als men dit soort nieuws krijgt, zo net voor eindejaar, dan is de sfeer wel wat verpest.

Op de laatste dag van het jaar moest ik de begrafenis bijwonen van de vader van mijn goede vriend. De arme man die op z’n 69ste gezond was als een bliek en volop van zijn pensioen genoot, sloeg weinig acht op een een banale verkoudheid die hem half december te pakken kreeg. Maar de verkoudheid werd erger en sloeg plotseling om in een kwaadaardige dubbele longontsteking. Hij werd de dag voor Kerstmis nog in allerijl naar het ziekenhuis over gebracht, waar hij enkele uren later reeds overleed.
Van enige feeststemming was er dus bij mij weinig sprake. Het was eerder met een gevoel van  vertwijfeling dat ik de brug naar het nieuwe jaar ben overgestoken.