Pour la patrie. (2/3)

Aan de rotonde in Machelen-aan-de-Leie had iedereen zich verzameld rondom de vrijheidsboom en het vredesmonument. Het was de voorzitter van het Frans-Belgisch coördinatiecomité die de openingstoespraak hield.

Alle omstaanders luisterden aandachtig. Zo ook de vertegenwoordiger van de koning (de man midden op de foto met het groen legeruniform).

Het was aan hem, geassisteerd door twee kinderen, om even later een bloemenhulde te brengen aan het monument ter ere van 17 dorpsgenoten die als soldaat of als burger in augustus 1918 het leven lieten in de slag aan de Leie tijdens het eindoffensief van de Eerste Wereldoorlog.


In juli 1919 werd hier een vrijheidsboom gepland. Deze moeraseik is precies honderd jaar oud. In de gemeenteraad van 17 september 1919 kwam men tot het besluit dat er aan de voet van deze boom “eenen steen of gedenkzuil moest komen bestemd om de gedachtenis der verdwenen helden te vereeuwigen“.
Het was Antoon Van Parys die het herinneringsbeeld beeldhouwde. Sindsdien staat voor de monumentale boom het beeld uit witte steen van een geboeide man die maar voor de helft gebeeldhouwd is. Het onderste deel van zijn buik zit nog in een steenpartij. De voor Van Parys kenmerkende verbondenheid tussen beeld en sokkel krijgt hierdoor een bijkomende dimensie. 

Op een spandoek, een beetje verderop, waren de namen en foto’s te zien van de 17 oorlogsslachtoffers die allen uit dit dorp afkomstig waren.

Intussen speelde de Koninklijke Fanfare De Leiezonen gepaste muziek.

Na de vertegenwoordiger van de koning, brachten de vertegenwoordiger van de Franse ambassade en de burgemeester op hun beurt een bloemenhulde aan het monument. En er was uiteraard ook bijzondere aandacht voor de aanwezige oud-strijders en voor de familie en nakomelingen van de oorlogsslachtoffers.

Toen werd aan alle aanwezige kinderen gevraagd om rondom het oorlogsmonument te gaan staan.

Vanop afstand sloegen de sansculotten gefascineerd het tafereel gade.

Vervolgens werd iedereen verzocht om een minuut van stilte in acht te nemen.

En daarmee eindigde het eerste deel van de herdenking in Machelen-aan-de-Leie. Maar de plechtigheden waren nog niet afgelopen. De hele karavaan zette zich opnieuw in beweging. Van het vredesmonument aan de rotonde ging het nu naar de plaats waar het Frans militair kerkhof zich bevindt. Daar zou, vooral voor de aanwezigen die uit Frankrijk waren gekomen, het hoogtepunt van deze herdenkingsdag liggen.

Wordt vervolgd