Het brugje aan de dijk.

Aan de oevers van de Oude Leie in Astene ligt de pittoreske Maaigemdijk. Van de wegel die langs de dijk loopt wordt gretig gebruik gemaakt door menig fietser en wandelaar. Sinds mensenheugenis is er tussen de Leieoever en de dijk een brugje. Reeds in 1904 vereeuwigde de vermaarde impressionistische kunstschilder Emile Claus het brugje op het canvas.
Maar nu, anno 2018, wordt er geklaagd over het brugje. Het brugje is te steil. Het morrend volk heeft niet helemaal ongelijk. Het brugje is ook behoorlijk steil. Zelf heb ik er heel wat moeite mee om het brugje op te klauteren, wat voor een deel ook te wijten is aan de slechte toestand van mijn rug. Telkens moet ik even op de tanden bijten en een krachtige inspanning leveren, maar meestal lukt het mij wel om bovenop het brugje te geraken.
Voor (nog) oudere of minder geoefende personen, of mensen in een rolstoel, is dit brugje echter een onoverkomelijk obstakel. Zij willen dat het brugje wordt vervangen door een nieuwe, vlakke brug.
Dat doet dan weer de mensen steigeren die zich bezig houden met het in stand houden van beschermde landschappen. Volgens hen hoort het oude brugje bij de Maaigemdijk, zoals een schuimkraag bij een frisse pint bier en mag er niet aan getornd worden.
In deze kwestie staan de twee belangengroepen dus lijnrecht tegenover elkaar. Maar geen nood, het stadsbestuur heeft er iets op gevonden. Men zal het bestaande brugje laten zoals het is en een eindje verderop een nieuw en vlak brugje bouwen. Via een klein ommetje zal men daar dan de Oude Leie kunnen oversteken.
Zo zie je maar weer, om mensen dichter bij elkaar te brengen moet men al eens een extra brugje bouwen.

claus-elms

Emile Claus – Olmen langs het water (1904)

Landelijk Leieland. (7)

titel 8

De herfst brengt in de kruinen van de bomen roestbruine en okergele tinten aan, alsof het Leielandschap een reusachtig canvas is. Op het palet ligt een bonte mengeling van de meest uiteenlopende herfstkleuren, gaande van goudgeel over wijnrood en kakigroen tot diep aubergine. De staalblauwe lucht en een stralende najaarszon geven de kleuren nog extra dimensie. Het schilderij is helemaal af.

Landelijk Leieland. (5)

 

In Machelen, het mooie dorp aan de Leie achter een kronkel in de oude rivier, kan je op een mooie zomeravond net voor de zon ondergaat de stilte horen. Zelfs de vogels zijn dan gestopt met kwetteren en hebben hun slaapplekje opgezocht. De dorpskern is hier een eind vandaan, de autoweg nog verder. Geen storend geluid dat tot hier kan doordringen.
Terwijl de ondergaande zon met een bont kleurenpalet de wolken schildert, hoor je op het erf van de boerderij koeien loeien, alsof ze elkaar goedenacht toewensen.

dagb48 (2)