De yogales.

Voor het tweede jaar op rij werden in het Museum van Deinze en de Leiestreek initiatielessen Yoga georganiseerd. Ongeveer veertig vrouwen en twee mannen namen eraan deel. Het lesgeld dat ze ervoor hadden betaald was ten voordele van het kinderkankerfonds.

DSC_0010

DSC_0012

Dit jaar werd de les gegeven door niemand minder dan Evy Gruyaert, die iedereen kent van radio en televisie en van “Start to run”.

DSC_0007

DSC_0014

In een andere zaal werd er ook yogales gegeven aan kinderen. En ook de kleintjes deden hun best om aan hun lichaamsconditie te werken. Maar ze hadden vooral dolle pret.

DSC_0027

DSC_0025

DSC_0030

DSC_0032

Zo zie je maar, een modern museum is zoveel meer dan alleen maar een museum.

Retro-fotoshoot.

flapper-3727337_960_720Onder het motto ‘Hoe maakt u het?‘ richt de 19e editie van Erfgoeddag op zondag 28 april 2019 de schijnwerpers op het vakmanschap.
Iedere erfgoedcel vult op eigen wijze dit thema in. Zo stelt de Erfgoedcel Leie en Schelde in Deinze het vak van de fotograaf in de kijker. Niet de fotograaf van vandaag, maar de fotograaf  uit de jaren ’20 en ’30. In het huis Gentiel De Smet, een authentiek huis uit de jaren dertig, wordt een retro-fotoshoot georganiseerd. Iedereen die dat wil kan er op erfgoeddag een retro-foto van zichzelf laten maken. Er zullen retro-kostuums en retro-kledij voorzien zijn. Ook voor de hairstyling wordt gezorgd en een professionele fotograaf zal aanwezig zijn .
Voor een foto moet men wel vijf euro betalen, maar de opbrengst gaat integraal naar het kinderkankerfonds.

 

Als vrijwilliger help ik een beetje mee met de organisatie van dit event.  Naast de fotoshoot zijn er overigens nog meer activiteiten in de stad. Zo kan men in het museum van de Leiestreek (Mudel) een initiatie yoga en kinderyoga bijwonen onder leiding van Evy Gruyaert (bekend van radio en tv).
Er zijn ook een aantal outdoor-activiteiten gepland die dag, zoals een erfgoed-fietstocht en allerhande volksspelen en kinderanimatie in het stadscentrum. De weersvoorspellingen voor zondag zijn helaas niet schitterend. Maar wie graag iets wil doen voor het kinderkankerfonds laat zich toch niet tegenhouden door enkele regendruppels ?

Tournai. (4/4)

Mijn vriend en ik hadden de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal in Doornik verlaten en wandelden langs de zijgevels van de kerk voorbij een monument dat een tafereel uit een schilderij van Rogier van der Weyden uitbeeldt.
Rogier van der Weyden werd hier in Doornik geboren in het jaar 1399. Hij was een kunstschilder die gerekend wordt tot de school der Vlaamse Primitieven.

DSC_0065

Zo kwamen we weer op het marktplein terecht waar intussen nog veel meer volk was toegestroomd om carnaval te vieren.

DSC_0075

We hadden hier op de Grote Markt heel graag nog de prachtige romaanse Sint-Kwintenskerk bezocht, die evenzeer de moeite waard is om te bezoeken. Maar door al het feestgedruis op het marktplein leek het ons een onmogelijke opdracht om met een rolstoel door de menigte te laveren.
Een stadsbezoek ligt voor de mensen met een lichamelijke beperking sowieso niet voor de hand. Hoge stoepranden en dorpels vormen voor hen vaak haast onoverkomelijke obstakels. Toiletten bevinden zich dikwijls op bovenverdiepingen of in kelders, enkel bereikbaar via een steile trap. Nu ik geregeld met mijn vriend op stap ga, beseft ik pas hoe moeilijk het vaak is voor mensen met een handicap. Hoewel er de laatste jaren heel wat inspanning worden geleverd om deze mensen tegemoet te komen, is er op dat vlak nog veel werk aan de winkel.

Wij besloten om terug te keren naar de plaats waar we auto hadden achtergelaten. Die terugtocht verliep evenmin vlekkeloos en we slaakten een zucht van verlichting toen we uiteindelijk in de wagen zaten. We reden terug naar het stadspark, waar de oude Sint-Maartensabdij gevestigd was.

DSC_0123

DSC_0096

Hier bevond zich het natuurhistorisch museum waar we al eerder op de dag waren geweest. Maar er was in deze buurt nog wel meer te zien, zoals het gebouw waarin het Museum voor Schone Kunsten was ondergebracht en dat ontworpen werd door Victor Horta. Dit museum schijnt een absolute aanrader te zijn, maar was helaas reeds gesloten toen wij eraan kwamen.

DSC_0128

We reden dan nog wat doelloos rond in de stad, onder meer langs het  stationsplein, waar enkele fraaie monumenten onze aandacht trokken.

DSC_0131

DSC_0133

En zo kwamen we uit bij de historische “Pont des Trous“, letterlijk vertaald : “De Gatenbrug“.

DSC_0135

De brug werd gebouwd op het einde van de 13de eeuw en maakte deel uit van de stadswal van Doornik en was oorspronkelijk een militaire vestiging (met schietgaten), ter verdediging van de stad. In de loop der eeuwen werd de brug wel enkele keren verbouwd en in 1847 werd het dak boven de galerij verwijderd.

Pont_des_Trous,_Doornik

Helaas zal binnenkort deze Pont des Trous worden afgebroken. De brug is niet langer geschikt voor de moderne binnenvaart. Schepen met een groter debiet kunnen niet onder de brug door.
De plannen van de Waalse minister van Openbare Werken hebben in erfgoedmiddens grote commotie doen ontstaan. Logisch, want door de afbraak ervan zal zowat de laatste middeleeuwse rivierbrug in ons land voorgoed verdwijnen.

DSC_0137 (2)

Mijn vriend en ik verlieten Doornik met gemengde gevoelens. We hadden wel genoten van onze uitstap, maar de ontoegankelijkheid van de stad voor minder valide mensen had ons parten gespeeld, waardoor we lang niet alles hadden gezien, wat we hadden willen zien. Niettemin waren we vast besloten om deze trip later nog eens over te doen.
Maar dan wel op een dag waarop er geen carnaval wordt gevierd.

 

Tournai. (2/4)

Mijn vriend en ik zaten dus gezellig te verpozen op een terras aan de Grote Markt van Doornik. Hij genoot van een frisse cola en ik had me een grote pint bier besteld, hoewel ik zelden of nooit alcohol drink. Maar ik had het verdiend na al het geduw aan de rolstoel over de slechte kasseien van de stad.
We hadden uitzicht op het standbeeld van Christine Van Lalaing, die het bevel voerde over de verdediging van de stad tijdens het Beleg van Doornik in 1581 door de Spaanse overheerser. Een of andere snoodaard had over het beeld een opzichtig goudkleurig kleed gedrappeerd.
Aan de andere kant van het plein keken we uit op de fraaie Lakenhal van Doornik.

DSC_0017

De oorspronkelijke Lakenhal van Doornik was opgetrokken in hout en dateerde uit de 13de eeuw, maar werd omstreeks 1605 weggeblazen door een storm. De huidige Lakenhal werd vijf jaar later gebouwd in een ietwat eclectische stijl van renaissance en barok. In 1998 werd het gebouw volledig gerestaureerd.
Terwijl wij daar zo zaten te genieten kwamen er steeds meer vreemd uitgedoste mensen opdagen.

DSC_0020

Stilaan begon het ons te dagen. Het was carnaval in Doornik. Vrij laat, als je het mij vraagt. Het was reeds 31 maart, halfvasten. Maar misschien vieren ze in Doornik wel het hele jaar door carnaval ?
Hoe dan ook, er verschenen steeds meer gek uitgedoste mensen op het marktplein.

DSC_0026

DSC_0030

DSC_0031

DSC_0087

DSC_0082

Het is best leuk als iedereen zich verkleed voor carnaval. Maar dat men ook ieder beeldhouwwerk in de stad een carnavalsplunje had aangemeten, vonden wij toch maar sneu.
We waren anders niet naar hier gekomen om carnaval te vieren. Tijd om onze tocht verder te zetten. Het eerstvolgende wat er op ons programma stond, was een bezoek aan de eeuwenoude Notre-Dame kathedraal. De Onze-Lieve-Vrouwekathedraal in Doornik is een pelgrimsoord en ligt aan de route naar Santiago de Compostela. Deze allergrootste kerk van België, die opvalt door de vijf majestueuze torens er bovenop, werd ingeschreven op de werelderfgoedlijst van Unesco en dus wilden wij ze wel eens zien. Ver hoefden we daarvoor niet meer te stappen. De kerk bevond zich net achter de hoek.

DSC_0040

(wordt vervolgd)

Tournai. (1/4)

Na ons bezoek aan het natuurhistorisch museum in Doornik (Tournai) besloten mijn vriend en ik ~ nu we toch in deze oude stad aan de Schelde waren ~ om nog een kleine stadswandeling te maken. Al was dat niet zo vanzelfsprekend. Mijn vriend, die een verlamming aan de benen heeft, had in het museum  de rollator gebruikt, waarmee hij zich min of meer kan voort bewegen. Maar voor een stadswandeling hadden we gelukkig ook de rolstoel bij. We zouden de auto parkeren op de Grote Markt van Doornik en van daaruit konden we gemakkelijk alle bezienswaardigheden in de stad met de rolstoel bereiken.
Dat was het plan. Maar er was iets aan de hand in Doornik. Aanvankelijk wisten we niet wat er gaande was. Het stadscentrum was volledig afgesloten voor alle verkeer. We konden niet anders dan de wagen achterlaten op een parking net buiten het centrum, achter het ronde concertgebouw.

DSC_0090

We zagen in de verte de schitterende torens van de kathedraal pronken, dus kon het centrum niet zo heel ver van hier zijn. En dat was het ook niet. Alleen ging de weg er naartoe lichtjes bergop en lag het voetpad er erbarmelijk bij, vol met bulten en putten, waarin de wielen van de rolwagen voortdurend klem geraakten. Als je op een dergelijk parcours iemand van om en bij de 90 kg moet voortduwen in een rolstoel, terwijl je zelf met een “frozen shoulder” en een kaduke rug opgezadeld zit, dan barst het klamme zweet je uit.

DSC_0003

Het werd een calvarietocht naar de grote markt toe. (Ik moet mijn vriend er toch eens van overtuigen om zich een elektrische rolwagen aan te schaffen).
Terwijl we langs de gebouwen van het concertgebouw zeulden viel het ons op dat de mooie beeldjes die op het gebouw zijn geplaatst allemaal getooid waren met een of andere idiote muts. We begrepen er niets van.

DSC_0006

En toen stonden we plots voor het Belfort. Doornik is één van de oudste steden van ons land. Het bestond al in de Romeinse tijd en kwam rond het jaar 432 in Frankische handen. Onder de koningen Childerik en Clovis werd Doornik de hoofdstad van het Frankische rijk.  Van dat rijk was al lang geen sprake meer toen in de 12de eeuw dit Belfort werd gebouwd, op dezelfde plaats waar eerder een Romeinse omwallingstoren stond.

DSC_0009

We waren inmiddels op het marktplein aanbeland, waar we de eerste merkwaardig uitgedoste figuren opmerkten.

DSC_0010

Het grote marktplein lag er zonovergoten bij en de talrijke terrasjes nodigden ons uit voor om even te gaan zitten. Door al het geduw met de rolstoel stikte ik inmiddels van de dorst. Tijd om even op adem te komen.

DSC_0012

We namen plaats aan een tafeltje op een terras nabij het standbeeld van Christine Van Lalaing, een edelvrouw die een uitzonderlijk rol heeft gespeeld in het Beleg van Doornik in 1581. In normale omstandigheden ziet het beeld er zo uit.

800px-Statue_de_Christine_de_Lalaing,_Princesse_d'Espinoy

Maar toen wij vanop onze plaats naar het beeld keken geloofden we onze ogen niet. Iemand had deze edelvrouw in een belachelijk goudkleurig kleed gestoken en van een raar hoofddeksel voorzien. Hadden ze hier in Doornik allemaal een slag van de molen gekregen ?

DSC_0014-horz

(wordt vervolgd)

Natuurgeschiedenis.

Door de aard van haar beroep (zorgkundige) moet mijn echtgenote vaak werken in het weekend. Om dan niet alleen thuis te moeten zitten kniezen, ga ik al eens op stap met mijn goede vriend en collega van de Erfgoedcel Leie en Schelde.
Samen met hem bezocht ik onlangs het Museum voor Natuurgeschiedenis in Doornik. Dit museum werd reeds geopend in 1829 toen België nog niet eens bestond. Het was daarmee het allereerste museum in ons land. Aanvankelijk was het eerder een “rariteitenkabinet” dat was ondergebracht in de oude brouwerij van de Sint-Maartensabdij. Architect Bruno Renard ontwierp in 1839 een mooie neoklassieke galerij waarin voornamelijk opgezette dieren werden tentoongesteld. Gaandeweg werd de collectie uitgebreid, maar de 19de-eeuwse sfeer bleef steeds behouden.

DSC_0091

Vandaag is het nog steeds een museum zoals een museum er pakweg 150 jaar geleden uitzag. Nog steeds worden de originele uitstalkasten gebruikt en aan het interieur van het gebouw is in al die jaren nauwelijks iets veranderd. Ook het aangebouwde Vivarium met levende dieren (voornamelijk reptielen, amfibieën en insecten) is nog steeds in zijn originele staat. Het museum neemt thans deel aan een beschermingsprogramma tot het behoud van bedreigde dier- en plantensoorten.

DSC_0100 (2)

DSC_0101 (3)

DSC_0102

DSC_0104

DSC_0105

DSC_0114

Pronkstukken van de collectie van dit museum zijn de twee opgezette olifanten. Zij werden in 1839 België binnen gebracht en waren de allereerste olifanten die voet aan wal zetten op het Europese vasteland.

DSC_0117

In 1839 leefden de olifanten nog. Nu zijn ze hartstikke dood, net zoals alle dieren die in de galerij zijn opgesteld. Al was mijn vriend er toch niet helemaal gerust in.

DSC_0113 (2)

De omstandigheden in het aangebouwde vivarium waren minder optimaal om er foto’s te nemen en dus heb ik dat ook maar niet gedaan.
Het Museum voor  Natuurhistorie in Doornik is een zeer klassiek museum en is net door de authenticiteit ervan absoluut een bezoekje waard.

animal-1298744_960_720