Het verduiveld Duivelssteen.

Het Geeraard de Duivelsteen is de voormalige feodale burcht uit de 13 de eeuw, genoemd naar ridder Geerard Vilain, bijgenaamd de Duivel. Hoewel het één van de meest markante gebouwen van de Gentse binnenstad is, zagen slechts weinigen de binnenkant van het bebouw, behalve zij die daar noodzakelijk gewijs waren ondergebracht. Dit iconische Gentse monument werd door de eeuwen heen gebruikt als wapenarsenaal, seminarie, krankzinnigengesticht, tucht- en weeshuis, brandweerkazerne en rijksarchief. Het Duivelsteen is thans in privébezit en wordt nu – voor de restauratie aanvangt en het gebouw een herbestemming krijgt- uitzonderlijk opengesteld voor publiek.
Wij bestegen, deze zomer tijdens de Gentse feesten, samen met veel andere belangstellenden de smalle trappen die naar de eerste zalen in het gebouw leiden.

Die mysterieuze binnenkant viel me nogal tegen. Het is te merken dat dit gebouw in de loop der eeuwen verscheidene bestemmingen heeft gehad. Het gebouw heeft heel wat van zijn authenticiteit moeten inboeten. Betonnen vloertegels en bepleisterde muren alsook de tl-lampen en de verwarmingsbuizen aan het plafond zijn geen dingen die je in een middeleeuws pand hoopt te zien. Enkel de grote spitsboogvensters en de robuuste, dikke muren herinneren eraan dat dit ooit een middeleeuwse versterkte woonstede was.

Voor kunstenaar Tom Liekens leken de monumentale muren ideaal geschikt voor zijn monumentale kunstwerken. In de historische zalen stelde hij bij deze gelegenheid een selectie van grote schilderijen tentoon met ook gigantische theaterdoeken van wel 8 bij 12 meter.

Wij daalden een enge middeleeuwse draaitrap af die naar de kelders en de crypte leidde. Deze crypte was dan wel authentiek, in die zin dat het er aardedonker was. Behalve een zwak schijnsel van buitenaf, wanneer iemand langs de zwarte gordijn naar binnen kwam, en het minimale licht in twee informatieve lichtbakken, was hier niets wat enige klaarheid kon brengen. Je zag er geen hand voor je ogen.
Zo moet het hier ook in de 16 de en 17 de eeuw geweest zijn, toen men hier krankzinnigen opsloot. Vastgeketend aan de dikke muren wachtten zij hier, in het donker, op hun ellendige dood.

Ik keek door de zoeker in de lens van mijn fototoestel maar zag alleen maar pikzwarte duisternis. Ik zette mijn flitser aan en drukte op goed geluk af. Het verbaasde me dat er iets op de foto stond.
Op het gevaar af dat we tegen één van de eeuwenoude pilaren aan botsten, liepen we schoorvoetend verder. Van de crypte hebben wij dus amper iets kunnen waarnemen. Waarschijnlijk zat die vermaledijde Geeraard de Duivel daar voor iets tussen.

Wie graag nog eens de legende van Geeraard de Duivel wil lezen kan dat door HIER te klikken. Let wel, het hele verhaal berust niet op historisch bewezen feiten.