Pour la patrie. (3/3)

Op 20 oktober 1918, tijdens het slotoffensief van de Tweede Wereldoorlog, bereikten de Franse troepen de Leie.
De Duitsers hadden de kerktorens  van enkele dorpen aan de Leie opgeblazen om te beletten dat deze als uitkijkposten zouden kunnen dienen voor de geallieerden. Franse en Belgische soldaten trachtten door te stoten tot aan de spoorlijn Gent-Kortrijk, maar Beierse troepen boden felle weerstand. Bij elke hoeve, waar Duitse mitrailleurschutters en artillerie zich hadden verscholen, werd hevig strijd geleverd. Het werd een waar bloedbad aan de Leie.
Alleen al in en rondom Machelen-aan-de-Leie sneuvelden meer dan 700 Franse soldaten en minstens evenveel Belgische soldaten.

Pal in het midden van het dorp ligt nu het Frans militair kerkhof, waar ongeveer 750 Franse soldaten begraven liggen. Op 12 augustus 1919, honderd jaar geleden, werd deze begraafplaats officieel ingezegend.
Dat werd vorige zondag herdacht. Talrijke Franse prominenten, maar ook heel wat gewone burgers uit Frankrijk, familie en nabestaanden van de gesneuvelde soldaten, waren in Machelen-aan-de-Leie aanwezig.

Van aan het vredesmonument was de herdenkingsstoet tot aan het kerkhof gemarcheerd. De ingang van de begraafplaats had men met Franse vlaggen versierd.

Met z’n allen betraden ze het kerkhof, soldaten, kinderen, notabelen en vlaggendragers. Op een bepaald moment ontstond er zelfs een file aan de ingang.

Maar iedereen geraakte goed en wel op de begraafplaats. De meeste mensen stelden zich op voor de gedenkmuur die daar is opgetrokken.

Maar anderen kuierden eerst nog wat rond tussen de grafzerken. Er waren ook enkele nabestaanden uit Frankrijk die op zoek waren naar het graf van hun familielid.
En de kinderen gingen er gewoon wat bij zitten.

Aan de herdenkingsmuur begon het tweede deel van deze officiële plechtigheid. Er werd gespeecht …

… en er werd gesalueerd.

De prominenten luisterden alweer aandachtig toe. Vooraan op de foto staat de vertegenwoordiger van de Franse ambassade. Tweede van links, achter de man met de hoed, herkennen we ook nog Mgr. Luc Van Looy, bisschop van Gent.

Ook de aanwezige militairen luisterden aandachtig naar de toespraken.

Misschien dwaalden hun gedachten wel af naar hun voorgangers, naar de soldaten die hier honderd jaar geleden in miserabele omstandigheden het leven lieten. Ze stierven voor ons vaderland en voor hun vaderland. Pour la patrie.