De Zwanenroute. (3/3)

Ik fietste vorige week de Zwanenroute en was intussen in het centrum van de gemeente Olsene aangekomen, waar het verkeer nogal druk was en ik nauwelijks een gelegenheid vond om foto’s te nemen.
Aan het Modest Huyspleintje stond alweer een doek opgesteld met daarop een foto uit de Eerste Wereldoorlog, waarop onder meer de verwoeste Sint-Pieterskerk te zien was.
In 1918 werd in Olsene hevig strijd geleverd tussen het Duitse en Franse leger. De rustige velden en akkers waar ik even tevoren was langs gefietst, waren honderd jaar geleden het toneel van een bloederige veldslag.

DSC_0034

Met de fiets aan de hand stak ik te voet het Modest Huyspleintje over.
~ Modest Huys was een befaamd impressionistisch kunstschilder die in 1874 in Olsene werd geboren en hier woonde en werkte. Mooie werken van hem zijn te zien in het Museum van Deinze en de Leiestreek. ~
Aan de overkant leidde de route mij door een smalle fietsstraat.

DSC_0036

Wat verderop was ik uit het drukke verkeer en kwam ik opnieuw in een wat rustiger straat terecht.

DSC_0037

Aan het einde van die straat lag het klooster van Olsene.
Het klooster van Olsene werd aanvankelijk in 1872 gebouwd als hospice voor arme en zieke mensen, maar werd reeds in 1876 in gebruik genomen als klooster. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het oorspronkelijke gebouw van het klooster zwaar beschadigd, zoals weer te zien was op een uitvergrote foto.
Momenteel is in het klooster een rusthuis gevestigd.

DSC_0038

Ik fietste verder door enkele rustige buitenwijken van de gemeente …

DSC_0039

… tot ik uiteindelijk terug bij de rijkweg Gent-Kortrijk uitkwam. Aan de overkant zag ik een wegwijzer van de zwanenroute staan, nabij een gat onder de bomen (zie pijltje op de foto).
Vreemd …

DSC_0040

Ik stak de rijweg over en toen ik naderbij het gat onder de bomen kwam, zag ik dat het pijltje op het zwanenroute-wegwijzerbord daadwerkelijk in de richting van het gat wees.
Hoezo ? Wilde men nu dat ik met m’n fiets dat gat indook ?

DSC_0042

Met de billen dicht geknepen liet ik mij voorzichtig naar beneden glijden, hevig manoeuvrerend om het evenwicht te bewaren.
Onder het bladerdak kwam ik op een pad terecht.

DSC_0043-horz

Ik fietste traag verder. Het was hier mooi. De bodem was er bedolven onder een deken van afgevallen bladeren (zie ook foto boven). Wat verder maakte het dichte struikgewas aan mijn rechterkant plaats voor open velden en weiden.

DSC_0046

De wegel liep verder door tot ze rechts weer werd geflankeerd door een hoge haag, waardoor de doorgang opnieuw erg nauw werd. Gelukkig waren hier geen sportieve dames aanwezig.

DSC_0049

Het dreefje kwam uiteindelijk uit op een mooi betonwegje, dat aan beide kanten netjes met een rij bomen was afgezoomd.

DSC_0051

Hier moest ik eigenlijk naar rechts om de laatste drie kilometer van de Zwanenroute af te leggen. Maar op dat ogenblik begon mijn rug verschrikkelijk pijn te doen. Aan de andere kant lag het punt nabij de spoorweg, waar ik aan de route was begonnen, hier niet zover af.  Ik besloot om linksaf te slaan en die laatste kilometers van de route te laten voor een andere keer.

DSC_0054

Algauw was ik terug bij de plaats waar ik deze route had aangevat. Vanaf hier had ik nog een viertal kilometer voor de boeg om terug naar huis te fietsen. Dat kon ik nog wel redden.
Zo kwam er iets vlugger dan voorzien een einde aan deze fietstocht. Het lukte me nog net om thuis te geraken en met een Paracetamolletje en wat rust op de bank kwam ik er weer bovenop.
“Eind goed, al goed”.

swan-3206819_960_720

De Zwanenroute. (2/3)

Vorige week vrijdag volgde ik de Zwanenroute, een fietslus in en rondom de gemeente Olsene. Het was een zachte herfstdag. Er waaide een tamelijke bries, maar de donzige wolken waarachter de zon zo nu en dan wegdook, waren totaal onschuldig.
Ik had zonet de lange kasteeldreef achter mij gelaten en reed nu gezwind langs akkers en kronkelige veldwegen (zie ook foto boven). Op de open vlakten bood dat briesje wel wat tegenwerk. Zonder het motortje op mijn fiets was ik daar geen meter vooruit geraakt.

DSC_0020

De landelijke uitzichten rondom mij waren mooi. Ik had mooie foto’s kunnen nemen, ware het niet dat er overal van die idiote elektriciteitspalen in de weg stonden.

DSC_0021

Ik bevond  mij aan de rand van de gemeente Olsene in de D’Hoyestraat. Net voorbij een oude schuur kwam de weg uit op het jaagpad langs de Leie.

DSC_0022

Rechts liep het jaagpad naar Machelen-aan-de-Leie …

DSC_0023

… maar de Zwanenroute leidde me naar links. Toen ik bij de brug over de Leie kwam wezen de pijltjes rechtdoor. Dus fietste ik onder de brug door.

DSC_0025

Ik liet de brug achter mij en vervolgde verder mijn route langs het lange, kaarsrechte jaagpad.

DSC_0026

It’ a long way to Tipperary  … music-25705_960_720

DSC_0027

Het jaagpad was lang en recht, maar na enkele kilometer mocht ik uiteindelijk links afslaan. Een kronkelde baan leidde me omheen een hoge muur waarachter een begraafplaats lag verscholen.

DSC_0028

Olsene 024b

Zo kwam ik wat verder op de autobaan terecht die Olsene met enkele andere Leiedorpen verbindt. Hier moest ik rechtsaf, in de richting van het gemeentecentrum.

DSC_0033

Terwijl ik verder reed kwamen achter mij enkele wolken stoer opzetten. Maar daar bleef het bij. Er viel geen spatje regen.

DSC_0035

Morgen fietsen we verder.

De Zwanenroute. (1/3)

Op vrijdag 2 november moest Vrouwtjelief werken, terwijl er bij ons in het museum een brugdag was ingelast waardoor ikzelf die dag weinig om handen had. In plaats van alleen thuis te zitten kniezen, stapte ik op de fiets voor een tochtje door onze mooie Leiestreek. De herfstzon scheen vrolijk, maar er stond een stevige bries, toen ik in de richting van de gemeente Olsene (deelgemeente van Zulte) fietste.
Net over de spoorweg vond ik aansluiting op de Zwanenroute. Zo heet de fietslus die de gemeente Olsene doorkruist. Niet dat ik onderweg zwanen heb gezien. Wapen-Olsene-oudDe naam van de route verwijst wellicht naar het zwaantje dat in het midden van het wapenschild van de gemeente prijkt. De route is helemaal bewegwijzerd, men hoeft alleen maar de bordjes te volgen. Soms kan het leven eenvoudig zijn.
Dus volgde ik de weg die het pijltje op het bord had aangegeven en die me langs een smalle gracht en hoogspanningsmasten leidde.

DSC_0002

De route bracht me meteen in de buurt van het kasteel van Olsene. Dat kasteel lag verscholen achter de bomen aan mijn linkerkant en was van hieruit niet te zien.

DSC_0003

De weg kwam uit op de drukke rijbaan van Gent naar Kortrijk, die ik meteen overstak. Wat verder naar links, recht tegenover de ingang van het kasteel, was een canvas op een aluminium frame gespannen waarop een foto was geprint van het kasteel, zoals het erbij lag tijdens de Eerste Wereldoorlog. Naar aanleiding van de herdenking aan de oorlog, werden door de heemkundige kringen in zowat de hele Leiestreek dergelijke uitvergrote foto’s geplaatst.

DSC_0005

DSC_0008

Hier kon ik de drukke rijweg verlaten en de mooie, lange kasteeldreef inrijden. Het was leuk fietsen hier, maar op dit hobbelig parcours was het evenwicht op de fiets bewaren niet evident.

DSC_0006

Op de koop toe liepen er ook nog enkele sportieve dames in de weg …

DSC_0009

Ik sakkerde binnensmonds toen ik de sportieve dames voorbij stak, maar werd daar meteen voor gestraft. Want plots hield de dreef op te bestaan. Ik kwam op een open pleintje bij een Mariagrot terecht. Dit is wat ze in het plaatselijk dialect “Olsen Rotse” noemen.

DSC_0013

Moeder Maria gebood me van de fiets te stappen en ik kreeg een standje. Pas nadat ik Haar op mijn communiezieltje had beloofd om nooit meer te zullen sakkeren op in de weg lopende, sportieve dames, mocht ik verder fietsen. 😦
Aan de overkant liep de dreef gewoon door, geflankeerd door een hoge haag die het zicht op een privaat domein afschermde.

DSC_0016

De kasteeldreef is achthonderd meter lang, maar uiteindelijk kwam het einde ervan in zicht.

DSC_0017

Morgen fietsen we nog een eind verder langs de Zwanenroute.

Onder een staalblauwe hemel. (4/4)

Het kasteel Ooidonk was ik voorbij gereden, op mijn fietstochtje door Bachte-Maria-Leerne en ik was de mooie Graaf Henridreef ingereden, genoemd naar Graaf Henri t’ Kint de Roodenbeke, de eerste telg van het geslacht t’Kint de Roodenbeke die het kasteel Ooidonk in 1864 in zijn bezit kreeg. De kaarsrechte weg snijdt dwars doorheen het bos dat achter het kasteel ligt.

DSC_0080

Aan het einde van de Graaf Henridreef was ik op het grondgebied van Astene, bij het punt waar verscheidene dreven samenkomen en waar ik een maand tevoren ook al eens voorbij was gefietst (klik).
Toen koos ik voor de mooie Hooidreef, maar deze keer reed ik de andere richting uit en de Della Faille dreef in. Alweer een dreef met zo’n adellijke naam. Deze is genoemd naar Maarten Della Faille, de schatrijke Heer van Nevele die in 1592 de heerlijkheid en het domein van Ooidonk kocht van Eleonora van Montmorency, zus van de onfortuinlijke Graaf van Hoorn die in 1568 in Brussel werd onthoofd.

DSC_0088

DSC_0089

DSC_0084

Wat verder hield ik halt. Ik zette m’n fiets aan de kant om, in de schaduw van de bomen, even rustig van de omgeving te kunnen genieten.

DSC_0091

DSC_0096

DSC_0094

Na een kwartiertje fietste ik verder en liet algauw de dreven achter mij (zie foto boven). Zo kwam ik bij een splitsing nabij een hoeve. Hier kon ik kiezen voor de weg die naar de Maaigemdijk leidt. Maar daar was ik de maand ervoor ook al geweest. Bovendien werd het al later in de namiddag en ik had die dag nog veel te doen.

DSC_0098

Daarom reed ik weer de andere kant uit en volgde de weg die uitkwam op de Leernesesteenweg. Toen ik langs daar terug huiswaarts fietste, was er nog steeds geen wolkje te bespeuren aan de helderblauwe hemel.

DSC_0103

DSC_0020

Onder een staalblauwe hemel. (3/4)

Op mijn fietstoer door Bachte-Maria-Leerne, was ik aangekomen in het gehucht Leerne, waar anderhalf jaar geleden alle mooie lindebomen langs de weg werden gerooid en de straat volledig werd heraangelegd. In de maand mei van 2017 ging ik daar een kijkje nemen en toen zag het er zo uit.

mei 2017

Maar intussen is alles afgewerkt en zijn er nieuwe boompjes aangeplant en nu ziet de straat er zo uit.

DSC_0061

Véél beter dus. Leerne is amper drie straten groot en iedereen zou hier achteloos voorbij rijden, ware het niet dat het kasteel Ooidonk in Leerne staat. En dat is nog steeds één van de voornaamste toeristische trekpleisters van de Leiestreek.
Ik reed met mijn fiets onder de befaamde “blauwe poort” door…

DSC_0063

… en kwam zo in de Ooidonkdreef. Deze kasseiweg, aan beide zijden afgezoomd met oude lindebomen,  moet ongetwijfeld één van de mooiste dreven van Vlaanderen zijn.

DSC_0066

DSC_0071

Tussen de bomen door zag ik reeds de bijgebouwen van het kasteel opdoemen…

DSC_0069

… en reed ik voorbij de boerderij die bij het kasteeldomein hoort en die al meerdere keren als decor voor een filmset heeft gediend.

DSC_0070

En toen kwam ik aan bij het kasteel zelf.

DSC_0073

Het kasteel Ooidonk is een parel aan de Leie. Ik was hier in het verleden al vaker op bezoek en zal dat in de toekomst nog wel doen, maar deze keer liet ik het kasteel links liggen en reed ik meteen de prachtige Graaf Henridreef in.

DSC_0075

(wordt vervolgd)

Onder een staalblauwe hemel. (2/4)

Onder een staalblauwe hemel genoot ik, op woensdag 26 september, vanop mijn fiets van het deugddoend na-zomertje. Ik had een route door onze deelgemeente Bachte-Maria-Leerne uitgestippeld en naderde nu de grens met buurgemeente Vosselare. Hier kwam ik voorbij het domein Hof ter Mere.
Het kasteel dat hier achter de bomen verscholen ligt dateert uit midden 14de eeuw. Tijdens de Eerste Wereldoorlog brandde het gebouw volledig uit, maar het werd heropgebouwd in 1924. In het bijhorend park ligt naar verluid een merkwaardige ijskelder uit 1848.
Maar van dat alles was van hieruit niets te zien. Ik bevond mij aan de achterkant van het domein.

DSC_0040

Er loopt rondom het kasteeldomein een gracht en een deeltje daarvan  kon ik wel zien. Al moest ik daarvoor heel goed kijken. Want het felle zonlicht weerkaatste het dichte groen rondom de gracht in het wateroppervlak, waarop ook nog flink wat kroos lag die meehielp om de gracht te camoufleren.

DSC_0042

Maar in deze buurt waren het vooral de rustige, landelijke weggetjes die de attractie vormden voor lustige fietsers en wandelaars.

DSC_0052

Een eindje verderop zag ik over de velden heen, de hoeve Robyt staan. Over deze hoeve had ik het onlangs nog op mijn omfloerste verhalen-site. De hoeve die in 1919 brutaal werd overvallen door de bende Van Hoe en Verstuyft en waarbij de boerin ter plaatse werd doodgeschoten.

DSC_0053

Ik volgde verder mijn route langs de Meerebekestraat, een smalle weg tussen akkers en boerenland. Dit was heerlijk fietsplezier,

DSC_0055

Toen ik bij een kruispunt aankwam sloeg ik prompt de Kiekendreef in.

DSC_0056

Je hoeft geen “kieken” te zijn om in de Kiekendreef te fietsen, want het is een nette en gezellige straat…

DSC_0057

… die uiteindelijk uitkomt op de Leernesesteenweg. Ik stak de vrij drukke weg tussen Deinze en Drongen opnieuw over.

DSC_0059

Aan de overkant zou de weg me naar Leerne leiden.

DSC_0060

 

(wordt vervolgd)

Onder een staalblauwe hemel. (1/4)

Net zoals vandaag, kregen we halfweg vorige week een na-zomertje om van te snoepen. Heerlijk zachte temperaturen, amper een zuchtje wind en vooral een staalblauwe hemel waaraan geen wolkje te bespeuren viel. Op zo’n dagen kan ik onmogelijk mijn fiets laten staan. Ik vrees dat ik een “fietsverslaving” aan het ontwikkelen ben, Er gaat geen dag meer voorbij zonder dat ik m’n fietsritje heb gedaan en als het bovendien zo’n stralende, zonnige dag is, dan ben ik helemaal niet meer te houden.

Het was woensdag 26 september, kort na de middag toen ik mij fietsgewijs begaf naar Bachte-Maria-Leerne. Ik had op voorhand een mooie fietslus uitgestipeld in deze gemeente. Maar voor ik aan die lus kon beginnen, moest ik eerst de Leernesesteenweg trotseren. Er was behoorlijk wat verkeer, maar gelukkig beschikt deze weg aan beide zijden over tamelijke fietspaden.

DSC_015

Ik kwam voorbij de graanstokerij Filliers.
Rond 1880 kreeg Kamiel Filliers, (bet)overgrootvader van de huidige generatie, de vergunning om een ‘jeneverbranderij’ op te richten te Bachte-Maria-Leene, in opvolging van de vroegere, in 1863 door brand geteisterde landbouwstokerij van zijn oom Ferdinand Bernard Filliers.
Intussen is reeds de vijfde generatie van de familie Filliers aan het werk in de graanstokerij, die nog steeds is gevestigd in Bachte-Maria-Leerne. Als één van de twee nog overblijvende landbouwstokerijen in Vlaanderen, stookt men er nu in nog altijd op dezelfde beproefde manier zoals (bet)overgrootvader Filliers het reeds in zijn ‘jeneverbranderij’ in 1880 deed.
(bron : www.langsdeleie.be )

DSC_0018

DSC_0021

Ik trapte rustig verder. Gaandeweg werd het verkeer op de weg wat minder druk en kreeg ik hier en daar al landelijk uitzicht.

DSC_0024

DSC_0023

Van zodra ik op het grondgebied van Bachte-Maria-Leerne was, stak ik de rijweg over en kon ik via de Holdenweg aan mijn uitgestippelde fietsroute beginnen. Ik kwam terecht in een oase van stilte en rust.

DSC_0025

Wat verderop sloeg ik rechtsaf. De weg die ik had uitgestippeld liep blijkbaar voor een deel gelijk met een bestaande wandelroute.

DSC_0033

Het leek alsof ik hier helemaal alleen was. Ik reed van het ene heerlijke fietsbaantje, naar het andere. Voor wandelaars zijn deze vlakke, landelijke wegen tussen akkers en velden, met slechts hier en daar een boerderijtje of een schuur, misschien een beetje saai. Maar het was zalig om hier, vrijwel ongestoord door autoverkeer, te fietsen.

DSC_0036

DSC_0037

(wordt volgende week vervolgd)