Routetester.

bike-2665602_960_720Onder een strakblauwe hemel vertrok ik vorige zondag goedgemutst voor een fikse fietstocht door onze stad en haar deelgemeenten. Ik was immers aangeduid als tester van de fietsroute langs het onroerend erfgoed die de Zusters Maricolen hier in de streek achterlieten. De mensen van het museum van Deinze (Mudel) hadden de route uitgestippeld voor de Erfgoeddag die eraan komt op 28 april.
Men heeft de route voornamelijk vastgelegd aan de hand van wegenkaarten en via Google Maps. Er zijn speciale wegwijzers voorzien om langs de knooppunten van de route te plaatsen, maar die stonden er vorige zondag nog niet. Ik kon me bij het fietsen enkel baseren op de omschrijving van de te volgen weg en zo kwam het dat ik een paar keren de verkeerde kant ben uitgereden of ergens de juiste afslag heb gemist. Er kwam dus wat gesakker aan te pas, maar uiteindelijk liep het allemaal op wieletjes. Ten behoeve van de organisatie maakte ik onderweg zoveel mogelijk aantekeningen en nam foto’s op de cruciale plaatsen van de route.

DSC_0023

de fietsbrug over de spoorweg in Grammene

Zo legde ik ongeveer 15 km af van de route. Meer kan mijn zwakke rug niet meer aan. Ik moet toegeven dat ik behoorlijk moe was toen ik terug thuis kwam. Ik vrees dat ik de voorbije winter wat teveel stil heb gezeten en dat ik dringend toe ben aan wat extra conditietraining.
Ik heb nog een tiental km van de fietsroute te gaan. Dat doe ik nog wel op een andere keer. Zo zal ik mijn steentje hebben bij gedragen aan dit evenement en zal ik weer goede punten hebben gescoord bij de lieve dames van het museum die deze route hebben bedacht. Da’ s waarvoor ik het doe, natuurlijk. ūüėČ

DSC_0047

Lentebloei in de dorpskom van Gottem

Lentefietstocht.

achtergrond - kopie (2)Gisteren maakte ik een tochtje met de fiets. Het was zalig om buiten te vertoeven. De lucht was staalblauw, er stond geen zuchtje wind en het kwik steeg naar twintig graden celsius. Lente in februari. De weergoden zijn duidelijk het noorden kwijt.
Ik maakte op de bonnefooi een toertje aan de rand van onze gemeente, op de boerenbuiten langs landelijke wegen ver weg van het drukke centrum, tot in Kruisem. Ik kwam zowaar op plaatsen waar ik in lange tijd niet meer was geweest. Ik ontdekte zelfs enkele plekjes waar ik nog nooit was geweest.
Ik ging zowat op verkenning in mijn eigen Petegem-aan-de-Leie. Onderweg maakte ik enkele kiekjes …

DSC_0003

DSC_0002

DSC_0006

DSC_0008

DSC_0009

DSC_0011

DSC_0015

DSC_0021

DSC_0025

DSC_0031

Onze gemeente is √©√©n van de dichts bevolkte en drukste gemeenten uit de streek. Dat is aan deze foto’s niet meteen te merken.
Het was zalig genieten van het lenteweer in februari. Maar het was niet zoals het hoort te zijn.

De Zwanenroute. (3/3)

Ik fietste vorige week de Zwanenroute en was intussen in het centrum van de gemeente Olsene aangekomen, waar het verkeer nogal druk was en ik nauwelijks een gelegenheid vond om foto’s te nemen.
Aan het Modest Huyspleintje stond alweer een doek opgesteld met daarop een foto uit de Eerste Wereldoorlog, waarop onder meer de verwoeste Sint-Pieterskerk te zien was.
In 1918 werd in Olsene hevig strijd geleverd tussen het Duitse en Franse leger. De rustige velden en akkers waar ik even tevoren was langs gefietst, waren honderd jaar geleden het toneel van een bloederige veldslag.

DSC_0034

Met de fiets aan de hand stak ik te voet het Modest Huyspleintje over.
~ Modest Huys was een befaamd impressionistisch kunstschilder die in 1874 in Olsene werd geboren en hier woonde en werkte. Mooie werken van hem zijn te zien in het Museum van Deinze en de Leiestreek. ~
Aan de overkant leidde de route mij door een smalle fietsstraat.

DSC_0036

Wat verderop was ik uit het drukke verkeer en kwam ik opnieuw in een wat rustiger straat terecht.

DSC_0037

Aan het einde van die straat lag het klooster van Olsene.
Het klooster van Olsene werd aanvankelijk in 1872 gebouwd als hospice voor arme en zieke mensen, maar werd reeds in 1876 in gebruik genomen als klooster. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het oorspronkelijke gebouw van het klooster zwaar beschadigd, zoals weer te zien was op een uitvergrote foto.
Momenteel is in het klooster een rusthuis gevestigd.

DSC_0038

Ik fietste verder door enkele rustige buitenwijken van de gemeente …

DSC_0039

… tot ik uiteindelijk terug bij de rijkweg Gent-Kortrijk uitkwam. Aan de overkant zag ik een wegwijzer van de zwanenroute staan, nabij een gat onder de bomen (zie pijltje op de foto).
Vreemd …

DSC_0040

Ik stak de rijweg over en toen ik naderbij het gat onder de bomen kwam, zag ik dat het pijltje op het zwanenroute-wegwijzerbord daadwerkelijk in de richting van het gat wees.
Hoezo ? Wilde men nu dat ik met m’n fiets dat gat indook ?

DSC_0042

Met de billen dicht geknepen liet ik mij voorzichtig naar beneden glijden, hevig manoeuvrerend om het evenwicht te bewaren.
Onder het bladerdak kwam ik op een pad terecht.

DSC_0043-horz

Ik fietste traag verder. Het was hier mooi. De bodem was er bedolven onder een deken van afgevallen bladeren (zie ook foto boven). Wat verder maakte het dichte struikgewas aan mijn rechterkant plaats voor open velden en weiden.

DSC_0046

De wegel liep verder door tot ze rechts weer werd geflankeerd door een hoge haag, waardoor de doorgang opnieuw erg nauw werd. Gelukkig waren hier geen sportieve dames aanwezig.

DSC_0049

Het dreefje kwam uiteindelijk uit op een mooi betonwegje, dat aan beide kanten netjes met een rij bomen was afgezoomd.

DSC_0051

Hier moest ik eigenlijk naar rechts om de laatste drie kilometer van de Zwanenroute af te leggen. Maar op dat ogenblik begon mijn rug verschrikkelijk pijn te doen. Aan de andere kant lag het punt nabij de spoorweg, waar ik aan de route was begonnen, hier niet zover af.  Ik besloot om linksaf te slaan en die laatste kilometers van de route te laten voor een andere keer.

DSC_0054

Algauw was ik terug bij de plaats waar ik deze route had aangevat. Vanaf hier had ik nog een viertal kilometer voor de boeg om terug naar huis te fietsen. Dat kon ik nog wel redden.
Zo kwam er iets vlugger dan voorzien een einde aan deze fietstocht. Het lukte me nog net om thuis te geraken en met een Paracetamolletje en wat rust op de bank kwam ik er weer bovenop.
“Eind goed, al goed”.

swan-3206819_960_720

De Zwanenroute. (2/3)

Vorige week vrijdag volgde ik de Zwanenroute, een fietslus in en rondom de gemeente Olsene. Het was een zachte herfstdag. Er waaide een tamelijke bries, maar de donzige wolken waarachter de zon zo nu en dan wegdook, waren totaal onschuldig.
Ik had zonet de lange kasteeldreef achter mij gelaten en reed nu gezwind langs akkers en kronkelige veldwegen (zie ook foto boven). Op de open vlakten bood dat briesje wel wat tegenwerk. Zonder het motortje op mijn fiets was ik daar geen meter vooruit geraakt.

DSC_0020

De landelijke uitzichten rondom mij waren mooi. Ik had mooie foto’s kunnen nemen, ware het niet dat er overal van die idiote elektriciteitspalen in de weg stonden.

DSC_0021

Ik bevond¬† mij aan de rand van de gemeente Olsene in de D’Hoyestraat. Net voorbij een oude schuur kwam de weg uit op het jaagpad langs de Leie.

DSC_0022

Rechts liep het jaagpad naar Machelen-aan-de-Leie …

DSC_0023

… maar de Zwanenroute leidde me naar links. Toen ik bij de brug over de Leie kwam wezen de pijltjes rechtdoor. Dus fietste ik onder de brug door.

DSC_0025

Ik liet de brug achter mij en vervolgde verder mijn route langs het lange, kaarsrechte jaagpad.

DSC_0026

It’ a long way to Tipperary¬† …¬†music-25705_960_720

DSC_0027

Het jaagpad was lang en recht, maar na enkele kilometer mocht ik uiteindelijk links afslaan. Een kronkelde baan leidde me omheen een hoge muur waarachter een begraafplaats lag verscholen.

DSC_0028

Olsene 024b

Zo kwam ik wat verder op de autobaan terecht die Olsene met enkele andere Leiedorpen verbindt. Hier moest ik rechtsaf, in de richting van het gemeentecentrum.

DSC_0033

Terwijl ik verder reed kwamen achter mij enkele wolken stoer opzetten. Maar daar bleef het bij. Er viel geen spatje regen.

DSC_0035

Morgen fietsen we verder.

De Zwanenroute. (1/3)

Op vrijdag 2 november moest Vrouwtjelief werken, terwijl er bij ons in het museum een brugdag was ingelast waardoor ikzelf die dag weinig om handen had. In plaats van alleen thuis te zitten kniezen, stapte ik op de fiets voor een tochtje door onze mooie Leiestreek. De herfstzon scheen vrolijk, maar er stond een stevige bries, toen ik in de richting van de gemeente Olsene (deelgemeente van Zulte) fietste.
Net over de spoorweg vond ik aansluiting op de Zwanenroute. Zo heet de fietslus die de gemeente Olsene doorkruist. Niet dat ik onderweg zwanen heb gezien. Wapen-Olsene-oudDe naam van de route verwijst wellicht naar het zwaantje dat in het midden van het wapenschild van de gemeente prijkt. De route is helemaal bewegwijzerd, men hoeft alleen maar de bordjes te volgen. Soms kan het leven eenvoudig zijn.
Dus volgde ik de weg die het pijltje op het bord had aangegeven en die me langs een smalle gracht en hoogspanningsmasten leidde.

DSC_0002

De route bracht me meteen in de buurt van het kasteel van Olsene. Dat kasteel lag verscholen achter de bomen aan mijn linkerkant en was van hieruit niet te zien.

DSC_0003

De weg kwam uit op de drukke rijbaan van Gent naar Kortrijk, die ik meteen overstak. Wat verder naar links, recht tegenover de ingang van het kasteel, was een canvas op een aluminium frame gespannen waarop een foto was geprint van het kasteel, zoals het erbij lag tijdens de Eerste Wereldoorlog. Naar aanleiding van de herdenking aan de oorlog, werden door de heemkundige kringen in zowat de hele Leiestreek dergelijke uitvergrote foto’s geplaatst.

DSC_0005

DSC_0008

Hier kon ik de drukke rijweg verlaten en de mooie, lange kasteeldreef inrijden. Het was leuk fietsen hier, maar op dit hobbelig parcours was het evenwicht op de fiets bewaren niet evident.

DSC_0006

Op de koop toe liepen er ook nog enkele sportieve dames in de weg …

DSC_0009

Ik sakkerde binnensmonds toen ik de sportieve dames voorbij stak, maar werd daar meteen voor gestraft. Want plots hield de dreef op te bestaan. Ik kwam op een open pleintje bij een Mariagrot terecht. Dit is wat ze in het plaatselijk dialect “Olsen Rotse” noemen.

DSC_0013

Moeder Maria gebood me van de fiets te stappen en ik kreeg een standje. Pas nadat ik Haar op mijn communiezieltje had beloofd om nooit meer te zullen sakkeren op in de weg lopende, sportieve dames, mocht ik verder fietsen. ūüė¶
Aan de overkant liep de dreef gewoon door, geflankeerd door een hoge haag die het zicht op een privaat domein afschermde.

DSC_0016

De kasteeldreef is achthonderd meter lang, maar uiteindelijk kwam het einde ervan in zicht.

DSC_0017

Morgen fietsen we nog een eind verder langs de Zwanenroute.

Onder een staalblauwe hemel. (4/4)

Het kasteel Ooidonk was ik voorbij gereden, op mijn fietstochtje door Bachte-Maria-Leerne en ik was de mooie Graaf Henridreef ingereden, genoemd naar Graaf Henri t’ Kint de Roodenbeke, de eerste telg van het geslacht t’Kint de Roodenbeke die het kasteel Ooidonk in 1864 in zijn bezit kreeg. De kaarsrechte weg snijdt dwars doorheen het bos dat achter het kasteel ligt.

DSC_0080

Aan het einde van de Graaf Henridreef was ik op het grondgebied van Astene, bij het punt waar verscheidene dreven samenkomen en waar ik een maand tevoren ook al eens voorbij was gefietst (klik).
Toen koos ik voor de mooie Hooidreef, maar deze keer reed ik de andere richting uit en de Della Faille dreef in. Alweer een dreef met zo’n adellijke naam. Deze is genoemd naar Maarten Della Faille, de schatrijke Heer van Nevele die in 1592 de heerlijkheid en het domein van Ooidonk kocht van Eleonora van Montmorency, zus van de onfortuinlijke Graaf van Hoorn die in 1568 in Brussel werd onthoofd.

DSC_0088

DSC_0089

DSC_0084

Wat verder hield ik halt. Ik zette m’n fiets aan de kant om, in de schaduw van de bomen, even rustig van de omgeving te kunnen genieten.

DSC_0091

DSC_0096

DSC_0094

Na een kwartiertje fietste ik verder en liet algauw de dreven achter mij (zie foto boven). Zo kwam ik bij een splitsing nabij een hoeve. Hier kon ik kiezen voor de weg die naar de Maaigemdijk leidt. Maar daar was ik de maand ervoor ook al geweest. Bovendien werd het al later in de namiddag en ik had die dag nog veel te doen.

DSC_0098

Daarom reed ik weer de andere kant uit en volgde de weg die uitkwam op de Leernesesteenweg. Toen ik langs daar terug huiswaarts fietste, was er nog steeds geen wolkje te bespeuren aan de helderblauwe hemel.

DSC_0103

DSC_0020

Onder een staalblauwe hemel. (3/4)

Op mijn fietstoer door Bachte-Maria-Leerne, was ik aangekomen in het gehucht Leerne, waar anderhalf jaar geleden alle mooie lindebomen langs de weg werden gerooid en de straat volledig werd heraangelegd. In de maand mei van 2017 ging ik daar een kijkje nemen en toen zag het er zo uit.

mei 2017

Maar intussen is alles afgewerkt en zijn er nieuwe boompjes aangeplant en nu ziet de straat er zo uit.

DSC_0061

Véél beter dus. Leerne is amper drie straten groot en iedereen zou hier achteloos voorbij rijden, ware het niet dat het kasteel Ooidonk in Leerne staat. En dat is nog steeds één van de voornaamste toeristische trekpleisters van de Leiestreek.
Ik reed met mijn fiets onder de befaamde “blauwe poort” door…

DSC_0063

… en kwam zo in de Ooidonkdreef. Deze kasseiweg, aan beide zijden afgezoomd met oude lindebomen,¬† moet ongetwijfeld √©√©n van de mooiste dreven van Vlaanderen zijn.

DSC_0066

DSC_0071

Tussen de bomen door zag ik reeds de bijgebouwen van het kasteel opdoemen…

DSC_0069

… en reed ik voorbij de boerderij die bij het kasteeldomein hoort en die al meerdere keren als decor voor een filmset heeft gediend.

DSC_0070

En toen kwam ik aan bij het kasteel zelf.

DSC_0073

Het kasteel Ooidonk is een parel aan de Leie. Ik was hier in het verleden al vaker op bezoek en zal dat in de toekomst nog wel doen, maar deze keer liet ik het kasteel links liggen en reed ik meteen de prachtige Graaf Henridreef in.

DSC_0075

(wordt vervolgd)