Onder een staalblauwe hemel. (2/4)

Onder een staalblauwe hemel genoot ik, op woensdag 26 september, vanop mijn fiets van het deugddoend na-zomertje. Ik had een route door onze deelgemeente Bachte-Maria-Leerne uitgestippeld en naderde nu de grens met buurgemeente Vosselare. Hier kwam ik voorbij het domein Hof ter Mere.
Het kasteel dat hier achter de bomen verscholen ligt dateert uit midden 14de eeuw. Tijdens de Eerste Wereldoorlog brandde het gebouw volledig uit, maar het werd heropgebouwd in 1924. In het bijhorend park ligt naar verluid een merkwaardige ijskelder uit 1848.
Maar van dat alles was van hieruit niets te zien. Ik bevond mij aan de achterkant van het domein.

DSC_0040

Er loopt rondom het kasteeldomein een gracht en een deeltje daarvan  kon ik wel zien. Al moest ik daarvoor heel goed kijken. Want het felle zonlicht weerkaatste het dichte groen rondom de gracht in het wateroppervlak, waarop ook nog flink wat kroos lag die meehielp om de gracht te camoufleren.

DSC_0042

Maar in deze buurt waren het vooral de rustige, landelijke weggetjes die de attractie vormden voor lustige fietsers en wandelaars.

DSC_0052

Een eindje verderop zag ik over de velden heen, de hoeve Robyt staan. Over deze hoeve had ik het onlangs nog op mijn omfloerste verhalen-site. De hoeve die in 1919 brutaal werd overvallen door de bende Van Hoe en Verstuyft en waarbij de boerin ter plaatse werd doodgeschoten.

DSC_0053

Ik volgde verder mijn route langs de Meerebekestraat, een smalle weg tussen akkers en boerenland. Dit was heerlijk fietsplezier,

DSC_0055

Toen ik bij een kruispunt aankwam sloeg ik prompt de Kiekendreef in.

DSC_0056

Je hoeft geen “kieken” te zijn om in de Kiekendreef te fietsen, want het is een nette en gezellige straat…

DSC_0057

… die uiteindelijk uitkomt op de Leernesesteenweg. Ik stak de vrij drukke weg tussen Deinze en Drongen opnieuw over.

DSC_0059

Aan de overkant zou de weg me naar Leerne leiden.

DSC_0060

 

(wordt vervolgd)

Onder een staalblauwe hemel. (1/4)

Net zoals vandaag, kregen we halfweg vorige week een na-zomertje om van te snoepen. Heerlijk zachte temperaturen, amper een zuchtje wind en vooral een staalblauwe hemel waaraan geen wolkje te bespeuren viel. Op zo’n dagen kan ik onmogelijk mijn fiets laten staan. Ik vrees dat ik een “fietsverslaving” aan het ontwikkelen ben, Er gaat geen dag meer voorbij zonder dat ik m’n fietsritje heb gedaan en als het bovendien zo’n stralende, zonnige dag is, dan ben ik helemaal niet meer te houden.

Het was woensdag 26 september, kort na de middag toen ik mij fietsgewijs begaf naar Bachte-Maria-Leerne. Ik had op voorhand een mooie fietslus uitgestipeld in deze gemeente. Maar voor ik aan die lus kon beginnen, moest ik eerst de Leernesesteenweg trotseren. Er was behoorlijk wat verkeer, maar gelukkig beschikt deze weg aan beide zijden over tamelijke fietspaden.

DSC_015

Ik kwam voorbij de graanstokerij Filliers.
Rond 1880 kreeg Kamiel Filliers, (bet)overgrootvader van de huidige generatie, de vergunning om een ‘jeneverbranderij’ op te richten te Bachte-Maria-Leene, in opvolging van de vroegere, in 1863 door brand geteisterde landbouwstokerij van zijn oom Ferdinand Bernard Filliers.
Intussen is reeds de vijfde generatie van de familie Filliers aan het werk in de graanstokerij, die nog steeds is gevestigd in Bachte-Maria-Leerne. Als één van de twee nog overblijvende landbouwstokerijen in Vlaanderen, stookt men er nu in nog altijd op dezelfde beproefde manier zoals (bet)overgrootvader Filliers het reeds in zijn ‘jeneverbranderij’ in 1880 deed.
(bron : www.langsdeleie.be )

DSC_0018

DSC_0021

Ik trapte rustig verder. Gaandeweg werd het verkeer op de weg wat minder druk en kreeg ik hier en daar al landelijk uitzicht.

DSC_0024

DSC_0023

Van zodra ik op het grondgebied van Bachte-Maria-Leerne was, stak ik de rijweg over en kon ik via de Holdenweg aan mijn uitgestippelde fietsroute beginnen. Ik kwam terecht in een oase van stilte en rust.

DSC_0025

Wat verderop sloeg ik rechtsaf. De weg die ik had uitgestippeld liep blijkbaar voor een deel gelijk met een bestaande wandelroute.

DSC_0033

Het leek alsof ik hier helemaal alleen was. Ik reed van het ene heerlijke fietsbaantje, naar het andere. Voor wandelaars zijn deze vlakke, landelijke wegen tussen akkers en velden, met slechts hier en daar een boerderijtje of een schuur, misschien een beetje saai. Maar het was zalig om hier, vrijwel ongestoord door autoverkeer, te fietsen.

DSC_0036

DSC_0037

(wordt volgende week vervolgd)

Rondom Machelen-brug. (2/2)

Op een zachte nazomers namiddag fietste ik door de Leiestreek en maakte daarbij een toertje rondom de brug over de Leie in Machelen-aan-de-Leie.
Ik was intussen gearriveerd in het vlasdorp Gottem. Net voor de kerk, aan de huisbrouwerij Sint Canarus,sloeg ik rechtsaf. Deze brouwerij kan men iedere zondag bezoeken en er proeven van heerlijke, ter plaatse gebrouwen, streekbiertjes.

DSC_0025

Maar het was geen zondag en ik had ook geen dorst, dus reed ik hier maar voorbij en volgde verder de Polderweg.

DSC_0026

Maar deze weg bleek uiteindelijk dood te lopen op de Mandelbeek .

DSC_0029

Sakkerdesakker. Er zat niets anders op dan rechtsomkeer te maken en terug te rijden naar de Oude Heirbaan. De Oude Heirbaan is een autoweg die Gottem verbindt met Grammene. Zoals de naam doet vermoeden zou dit reeds een rijbaan zijn geweest in de tijd van de oude Romeinen.

DSC_0028

Maar nu viel er nergens een oude Romein te bespeuren. Aan het kruispunt met die andere steenweg die naar Machelen-aan-de-Leie leidt, sloeg ik dan maar weer rechtsaf en zo reed ik opnieuw naar het plaats vanwaar ik gekomen was : Machelen-brug. Deze keer reed ik wel over de brug, in plaats van er onderdoor.

DSC_0034

Bovenop de brug hield ik even halt. Vanop de brug heb je een mooi uitzicht op de Leie. Aan de ene kant zie je een aanlegsteiger liggen.

DSC_0038

Maar het mooiste uitzicht heb je aan de andere kant, stroomopwaarts. Maar daar moest ik de foto alweer in tegenlicht nemen, wat vaak voor een bevreemdend effect zorgt.

DSC_0039

Ik reed de brug af en sloeg onmiddellijk de weg naar het jaagpad in. Deze keer bevond ik mij aan de overkant, op de rechteroever en reed in de tegenovergestelde richting van daarnet.

DSC_0042

Ik liet de brug achter mij en bij het bankje aan de aanlegsteiger, die ik even tevoren nog vanop de brug had gezien, hield ik even halt. Dat is wat oude mannen, zoals ik, regelmatig moeten doen.

DSC_0045

Na een korte pauze zette ik mijn tochie, zoals MizzD het noemt, verder en enkele kilometers later kwam ik bij de olieslagerij Vandamme. Dit is een familiaal bedrijf waar plantaardige oliën worden vervaardigd.

DSC_0049

DSC_0053

Net voorbij deze industriële site ligt de spoorwegbrug over de Leie (niet te verwarren met de Vierendeelbrug die wat verderop ligt). Naast deze spoorwegbrug werd onlangs een gloednieuwe fietsersbrug geopend (niet te zien op de foto). Die fietsersbrug zou ons echter weer een hele andere richting doen uitgaan. Daarom liet ik de brug deze keer links liggen. We verkennen die brug nog wel op een ander keertje.

DSC_0051

In plaats daarvan wou ik eerst het jaagpad verder volgen, langs waar ik naar het stadscentrum van Deinze kon fietsen. Maar er kwamen steeds meer wolken opzetten en er viel af en toe een spatje regen. Bovendien had mijn echtgenote een berichtje gestuurd met de melding dat de soep reeds was uitgeschept. Daarom sloeg ik net voorbij de spoorwegberm een zijpad in dat naar de gemeente Petegem-aan-de-Leie liep. En dat is nu net de gemeente waar mijn huisje staat.

DSC_0054

Deze kortere binnenweg had wel enkele scherpe bochten met beperkt uitzicht op wat er zich achter de bocht afspeelde, in petto. De “uitkijkspiegels” die er stonden waren geen overbodige luxe.

DSC_0056

Eenmaal in Petegem aangekomen, schakelde ik de motor van m’n fiets een tandje hoger. Die soep zou niet eens de kans krijgen om koud te worden.

DSC_0061 - kopie

Rondom Machelen-brug. (1/2)

Graag neem ik jullie nog eens mee op een kort fietstochtje door onze Leiestreek. Het was begin september, op een zachte na-zomerse namiddag toen ik dit ritje maakte.
Deze keer startte de tocht (althans wat dit verslagje betreft) aan de kerk van Machelen-aan-de-Leie. Her en der in het dorp zijn grote spandoeken geplaatst met daarop een foto uit de Eerste Wereldoorlog, genomen op dezelfde plaats waar het spandoek is opgesteld. De meeste foto’s komen uit de collectie van Dennis Pieters, één van de grootste en meest gerenommeerde fotoverzamelaars uit de Leiestreek.

DSC_0003

Op dit spandoek stond een foto, genomen omstreeks 1918, van de kapotgeschoten kerk. Een groep mensen poseerde destijds op de trappen voor het kerkhof. Vanop ongeveer dezelfde plaats nam ik een nieuwe foto, weliswaar zonder mensen op de trap. Behalve aan de kerktoren, is er op deze plek sindsdien eigenlijk niet zoveel veranderd.

DSC_0005-horz

Vlak naast de kerk begint het Roger Raveel-pad. De kunstenaar was in dit dorp geboren en getogen. Het pad is een wandelpad, maar je kan er ook wel met de fiets doorheen. Langs hier verliet ik de dorpskern.

DSC_0006

Het pad loopt zowat rondom de afgedamde arm van de Oude Leie, Machelen-Put genoemd.

DSC_0011

Om de wandelaars niet al te veel de stuipen op het lijf te jagen, verliet ik hier toch maar het wandelpad en reed met mijn fiets de rijweg op die Machelen-aan-de-Leie verbindt met twee stille dorpen : Grammene en Gottem. Niettegenstaande dit een brede weg is, is er hier doorgaans weinig verkeer. Achter de bocht lag de brug over de Leie. Ik reed echter niet de brug over, maar sloeg net ervoor linksaf naar het jaagpad aan de linkeroever toe.

DSC_0009

Wat later reed ik via het jaagpad op de linkeroever onder Machelen-brug door.

DSC_0016

Vooraleer ik het jaagpad verder volgde, zette ik eerst nog even mijn fiets aan de kant.

DSC_0020

Ik wou even genieten van het mooie uitzicht, hier. Onderstaande foto moest ik nemen tegen het zonlicht in, iets wat mij op deze fietstocht nog vaker zou overkomen.
Ik genoot een tiental minuutjes van de rust en de stilte…

DSC_0017

… waarna ik mijn stalen ros terug besteeg en mijn tocht verder zette. Wat later zag ik in de verte (alweer in tegenlicht), tussen de boomkruinen de kerktoren van Gottem verschijnen.

DSC_0021b

Ik verliet het jaagpad en sloeg rechts een kleine landweg in die me regelrecht naar het vlasdorp bracht. Tien minuutjes later reed ik de dorpskern van Gottem binnen.

DSC_0024

(wordt vervolgd)

Van het sas naar de put. (5/5)

Het Sas van Astene had ik een tweede keer achter mij gelaten en ik was onderweg naar “Vosselare-Put“. De zon scheen en een zacht briesje zorgde ervoor dat het niet té warm werd. Het was mooi en aangenaam fietsen op deze weg die naar de Put leidde.

DSC_0016

Hier en daar werd het uitzicht belemmerd door een beukenhaag. Gelukkig was mijn fiets net hoog genoeg om over de haag te kunnen piepen.

DSC_0087

En toen kwamen we aan bij Vosselare-Put, waar niet veel te zien was. De foto hieronder was de enige glimp die ik van de Put kon opvangen. Een beetje een anti-climax van dit fiets-verhaal, eigenlijk dus.

DSC_0084

Vosselare-Put” is niet meer dan een verbreding in een afdamde arm van de Leie, die sinds jaar en dag uitgebaat wordt als open-lucht zwembad. In mijn tienerjaren ben ik hier nog komen zwemmen. Sindsdien nooit meer.
Vanop de weg kan je het zwembad niet zien. Op de parking voor de ingang van het domein stonden slechts enkele auto’s, maar wel veel fietsen. Er wordt wat af gefietst, hier in de Leiestreek. En ook veel gezwommen. Maar aan zwemmen doe ik niet meer mee. Ik vind het water véél te nat. 😦

DSC_0086

Dus viel er voor mij hier niet veel te beleven en maakte ik maar rechtsomkeer. Het werd ook stilaan later in de namiddag en tijd om terug naar huis te keren, want ik moest het avondeten nog klaarmaken tegen dat vrouwtjelief terug thuis kwam van haar werk.

DSC_0085

Ik reed terug tot aan het jaagpad langs de Leie.

DSC_0088

Wat later fietste ik alweer onder de brug van het veevoederbedrijf door, waar ik een ietwat ranzige geur opsnoof.

DSC_0089

En nog wat later reed ik het centrum van Deinze terug binnen. Voor ik naar huis reed maakte ik nog eventjes een stop bij het strandhokje dat bij Café Bruno hoort en waar, twee weken ervoor, Fotorantje zich had achter verstopt. 😉

DSC_0103

DSC_0101

Ziezo, hiermee heb ik getracht om het fietstoerisme in de Leiestreek wat te promoten. De toeristische dienst kan tevreden zijn over mijn geleverde inspanning.
Volgende keer laat ik weer andere mooie fietswegen in de Leiestreek aan bod komen.

DSC_0097

Van het sas naar de put. (4/5)

Aan alle mooie liedjes komt een eind en ook aan alle mooie dreven. Zo was ik op mijn fietstocht langs de Leie in Astene, aan het einde gekomen van de mooie Leiemeersdreef. Ik stond voor een T-splitsing.

 

DSC_0060

Ik koos de weg naar rechts en kwam terecht op een half verhard pad dat een klein bosje middendoor sneed.

DSC_0061

Aanvankelijk had ik door de dichte begroeiing weinig zicht op de wereld rondom mij. Maar wat verder kon ik het bosje achter mij laten en kreeg ik opnieuw een mooi uitzicht  over de velden die erachter lagen.

DSC_0064

Aan het einde van het pad botste ik haast letterlijk op de Leie en op het loze vissertje dat daar druk in de weer was met z’n vislijnen.

DSC_0065

Ik had een lus gemaakt en kwam nu weer bij beginpunt van de Maaigemdijk aan. Ik moest opnieuw dat stijle brugje over. Vanop een afstand lijkt het een fluitje van een cent. Dat dacht ook het fietsend koppel dat voor mij uitreed. Ze reden gezwind de helling op maar moesten algauw hun overmoedige poging opgeven en van hun fiets stappen.

DSC_0066-horz

Ik klauterde weer te voet met de fiets aan de hand deze lastige molshoop over. Even later reed ik nogmaals voorbij het sas van Astene, waar net het brugje werd opgehaald.

DSC_0068

Ik vond het veel te leuk om al een einde te maken aan mijn fietstochtje en besloot om door te rijden naar “Vosselare Put”.
“Van het sas naar de put” dus. Daarvoor moest ik rechts de Kleine Pontweg inslaan.

DSC_0071

De Kleine Pontweg is een kronkelende weg langs de Leie. Het duurde niet lang voor ik hier van mijn fiets stapte. Niet zozeer om van het landschap te genieten, maar vooral om mijn achteruitkijkspiegeltje, dat helemaal scheef was gezakt, terug recht te zetten.
Als rug- en nek-patiënt heb ik moeite om achterom te kijken als ik op een fiets zit. Vandaar dat zo’n spiegeltje voor mij een onmisbaar attribuut is.

DSC_0082

Ik maakte van de gelegenheid gebruik om ook eens tot dicht bij de rand van de Leie te stappen, die hier alweer mooi lag te wezen.

DSC_0072

DSC_0079

Maar dit was nog niet de Put. Daarvoor moesten we nog een eindje verder fietsen.

(wordt vervolgd)

 

Van het sas naar de put. (3/5)

Ik was met de fiets bij een punt aangekomen in Astene waar verscheidene landelijke wegen elkaar kruisen. Onder het kruin van hoge populieren vormen ze elk op zich een prachtige dreef. Eén van die wegen leidt onder meer naar het kasteel Ooidonk, maar dat kasteel stond die dag niet op mijn programma. Ik koos voor de mooie “Hooidreef”.

DSC_0047

DSC_0044

Het is zalig om hier te fietsen terwijl de wind zachtjes in de bomen ruist. Het landschap onderweg is om van te snoepen.

DSC_0048

Wat verderop kwam ik bij een schilderachtig gelegen klein hoevetje.

DSC_0049

DSC_0051

De Hooidreef maakt een soort L-vorm en geeft uiteindelijk uit op de Leiemeersdreef. Hier zette ik mijn fiets even aan de kant. Het loonde wel de moeite om even af te stappen en van het landschap te genieten.

DSC_0057

DSC_0056

Ik was natuurlijk niet de enige fietser op deze mooie weg. Een jong gezinnetje reed mij voorbij. De vooruitziende papa had de fietspomp op de rug. Je weet maar nooit.

DSC_0058

Na een korte drink- en foto-pauze zette ik mijn tocht verder. Fietsen door deze heerlijke dreven, ik kon er maar niet genoeg van krijgen.

DSC_0053

(wordt vervolgd)