Tournai. (2/4)

Mijn vriend en ik zaten dus gezellig te verpozen op een terras aan de Grote Markt van Doornik. Hij genoot van een frisse cola en ik had me een grote pint bier besteld, hoewel ik zelden of nooit alcohol drink. Maar ik had het verdiend na al het geduw aan de rolstoel over de slechte kasseien van de stad.
We hadden uitzicht op het standbeeld van Christine Van Lalaing, die het bevel voerde over de verdediging van de stad tijdens het Beleg van Doornik in 1581 door de Spaanse overheerser. Een of andere snoodaard had over het beeld een opzichtig goudkleurig kleed gedrappeerd.
Aan de andere kant van het plein keken we uit op de fraaie Lakenhal van Doornik.

DSC_0017

De oorspronkelijke Lakenhal van Doornik was opgetrokken in hout en dateerde uit de 13de eeuw, maar werd omstreeks 1605 weggeblazen door een storm. De huidige Lakenhal werd vijf jaar later gebouwd in een ietwat eclectische stijl van renaissance en barok. In 1998 werd het gebouw volledig gerestaureerd.
Terwijl wij daar zo zaten te genieten kwamen er steeds meer vreemd uitgedoste mensen opdagen.

DSC_0020

Stilaan begon het ons te dagen. Het was carnaval in Doornik. Vrij laat, als je het mij vraagt. Het was reeds 31 maart, halfvasten. Maar misschien vieren ze in Doornik wel het hele jaar door carnaval ?
Hoe dan ook, er verschenen steeds meer gek uitgedoste mensen op het marktplein.

DSC_0026

DSC_0030

DSC_0031

DSC_0087

DSC_0082

Het is best leuk als iedereen zich verkleed voor carnaval. Maar dat men ook ieder beeldhouwwerk in de stad een carnavalsplunje had aangemeten, vonden wij toch maar sneu.
We waren anders niet naar hier gekomen om carnaval te vieren. Tijd om onze tocht verder te zetten. Het eerstvolgende wat er op ons programma stond, was een bezoek aan de eeuwenoude Notre-Dame kathedraal. De Onze-Lieve-Vrouwekathedraal in Doornik is een pelgrimsoord en ligt aan de route naar Santiago de Compostela. Deze allergrootste kerk van België, die opvalt door de vijf majestueuze torens er bovenop, werd ingeschreven op de werelderfgoedlijst van Unesco en dus wilden wij ze wel eens zien. Ver hoefden we daarvoor niet meer te stappen. De kerk bevond zich net achter de hoek.

DSC_0040

(wordt vervolgd)

Trapautootjes.

Bij kinderen van welgestelde ouders bracht Sinterklaas honderd jaar geleden al eens een trapautootje. Ik snap niet hoe de brave man en zijn roetzwarte vriend erin slaagden om die dingen ongeschonden door de schouw te krijgen.
Hoe dan ook, de trapautootjes werden niet gemaakt in Spanje, maar wel bij de firma Torck-Beeusaert in Deinze. Enkele van de zeldzame autootjes die er nog resten, zijn te bewonderen in het Museum van Deinze en de Leiestreek (Mudel).
Sommige kinderen, die in het museum op bezoek zijn, willen dolgraag een keertje met één van die karretjes rijden. Helaas, ernaar kijken mag, ermee rijden niet.
Tenzij Sinterklaas vandaag een uitzondering zou maken… ?

DSC_0001 (2)

DSC_0002 (2)

Circus Pipo.

In onze gemeente streek vorige week alweer een circus neer. Circus Pipo, deze keer. Ook zij brachten kamelen mee. Blijkbaar horen kamelen tegenwoordig bij elk circus.

Maar tot mijn verbazing graasden bij dit circus ook een kleine kudde flink uit de kluiten gewassen ossen. Het waren zowaar kolossen van ossen.
Jullie vragen zich misschien af hoe ik weet dat dit ossen zijn ? Mijn goede vriend en collega van het museum heeft me dat verteld. Hij is namelijk niet alleen een dubbele Master in de geschiedkunde en de kunstwetenschappen, hij weet ook alles, zo blijkt, over gecastreerde stieren. 😉

Mijn pastoorsfiets.

Sinds kort ben ik de trotse bezitter van een elektrische fiets. Ik had amper nog een fiets bestegen, nadat ik vier jaar geleden een zware ingreep aan mijn ruggenwervels had ondergaan. Dat kwam omdat ik met dat ding amper nog vooruit kwam. De lichtste helling of het kleinste zuchtje tegenwind was al genoeg om mij tot stilstand te brengen. Fysiotherapie, noch medicijnen konden mij de nodige weerstand bieden om alle tegenwerkende elementen, waar een fietser mee te maken krijgt, te trotseren.
Maar nu kan dat dus allemaal worden verholpen door middel van een fikse batterij en een elektrische motor. Lang leve de technologie !
Fietsen is overigens weer hip en trendy. In onze stad worden fietspaden en fietssnelwegen aangelegd dat het een lieve lust is. Onze burgemeester maakt er zelfs een erezaak van. Ik denk dat hij de geschiedenis wil ingaan als de man die zijn stad leerde fietsen.
Hoe dan ook, de fiets is alom tegenwoordig in onze stad. Aan het museum waar ik als vrijwilliger werk bijvoorbeeld, arriveren vaak bezoekersgroepen ~ doorgaans zijn dat mensen die lid zijn van één of andere culturele vereniging ~ per fiets. Vroeger werden deze lieden steevast met de bus gebracht ofwel kwamen zij in een autokaravaan de parking opgereden. Maar nu niet meer (zie foto boven). De gloriedagen van koning auto zijn geteld. Weg zijn de files en de stinkende uitlaatgassen. Als je mee wil zijn met je tijd dan rij je voortaan met de fiets.
Ik kon dus niet achterblijven. Ik was bovendien toe aan wat meer beweging. Ik liet het de laatste tijd op dat vlak iets teveel op z’n beloop en had daarvoor al een standje gekregen van mijn huisarts. Vandaar dus een nieuwe fiets.
Hoe mijn fiets eruit ziet ? Het is een damesfiets ~ je ziet wel vaker oude mannen zoals ik op een damesfiets rijden ~ en hij is zwart. Mijn fiets ziet er vreselijk ouderwets uit. Het is er ééntje zoals de fietsen waar vroeger de pastoors mee over de weg hobbelden. Alleen is mijn fiets voorzien van allerhande moderne snufjes waar Pastoor Munte of Kapelaan Odekerke stikjaloers op zouden geweest zijn.

De lucht in.

Mijn zoon ging vorige zaterdag de lucht in. Met een luchtballon weliswaar. De ballon zou opstijgen op een veld achter het kasteel Claeys-Bouüaert in Mariakerke (nabij Gent). Wij kwamen daar stipt om acht uur ’s avonds aan. De voorbereidingen waren reeds aan de gang.

DSC_0003

DSC_0011

Eenmaal er voldoende warme lucht in de ballon was geblazen kon het instijgen van de passagiers beginnen. De luchtreizigers moesten op acrobatische wijze horizontaal in de mand klauteren.

DSC_0019

DSC_0021

DSC_0022

Zoonlief (met groene t-shirt) moest nog even wachten om mee in de mand te kruipen. Eerst moest de vlam nog in de pijp… of beter in de ballon.

DSC_0025

Maar uiteindelijk kon de mand worden recht getrokken en kwam iedereen terug verticaal, min of meer op de plek terecht waar hij of zij zich hoorde te bevinden.

DSC_0030

De dames in de mand leken niet van hun stuk te brengen en brachten onverstoorbaar live verslag uit van het gebeuren via hun smartphone.

DSC_0036

En dan was het zover en konden de touwen worden losgemaakt en gingen ze met z’n allen de lucht in.

DSC_0047

DSC_0050

DSC_0056

DSC_0059

DSC_0064

Op de laatste foto die ik maakte, is duidelijk te zien waar ze naartoe vlogen : regelrecht naar de maan.

DSC_0068