Trapautootjes.

Bij kinderen van welgestelde ouders bracht Sinterklaas honderd jaar geleden al eens een trapautootje. Ik snap niet hoe de brave man en zijn roetzwarte vriend erin slaagden om die dingen ongeschonden door de schouw te krijgen.
Hoe dan ook, de trapautootjes werden niet gemaakt in Spanje, maar wel bij de firma Torck-Beeusaert in Deinze. Enkele van de zeldzame autootjes die er nog resten, zijn te bewonderen in het Museum van Deinze en de Leiestreek (Mudel).
Sommige kinderen, die in het museum op bezoek zijn, willen dolgraag een keertje met één van die karretjes rijden. Helaas, ernaar kijken mag, ermee rijden niet.
Tenzij Sinterklaas vandaag een uitzondering zou maken… ?

DSC_0001 (2)

DSC_0002 (2)

Circus Pipo.

In onze gemeente streek vorige week alweer een circus neer. Circus Pipo, deze keer. Ook zij brachten kamelen mee. Blijkbaar horen kamelen tegenwoordig bij elk circus.

Maar tot mijn verbazing graasden bij dit circus ook een kleine kudde flink uit de kluiten gewassen ossen. Het waren zowaar kolossen van ossen.
Jullie vragen zich misschien af hoe ik weet dat dit ossen zijn ? Mijn goede vriend en collega van het museum heeft me dat verteld. Hij is namelijk niet alleen een dubbele Master in de geschiedkunde en de kunstwetenschappen, hij weet ook alles, zo blijkt, over gecastreerde stieren. 😉

Mijn pastoorsfiets.

Sinds kort ben ik de trotse bezitter van een elektrische fiets. Ik had amper nog een fiets bestegen, nadat ik vier jaar geleden een zware ingreep aan mijn ruggenwervels had ondergaan. Dat kwam omdat ik met dat ding amper nog vooruit kwam. De lichtste helling of het kleinste zuchtje tegenwind was al genoeg om mij tot stilstand te brengen. Fysiotherapie, noch medicijnen konden mij de nodige weerstand bieden om alle tegenwerkende elementen, waar een fietser mee te maken krijgt, te trotseren.
Maar nu kan dat dus allemaal worden verholpen door middel van een fikse batterij en een elektrische motor. Lang leve de technologie !
Fietsen is overigens weer hip en trendy. In onze stad worden fietspaden en fietssnelwegen aangelegd dat het een lieve lust is. Onze burgemeester maakt er zelfs een erezaak van. Ik denk dat hij de geschiedenis wil ingaan als de man die zijn stad leerde fietsen.
Hoe dan ook, de fiets is alom tegenwoordig in onze stad. Aan het museum waar ik als vrijwilliger werk bijvoorbeeld, arriveren vaak bezoekersgroepen ~ doorgaans zijn dat mensen die lid zijn van één of andere culturele vereniging ~ per fiets. Vroeger werden deze lieden steevast met de bus gebracht ofwel kwamen zij in een autokaravaan de parking opgereden. Maar nu niet meer (zie foto boven). De gloriedagen van koning auto zijn geteld. Weg zijn de files en de stinkende uitlaatgassen. Als je mee wil zijn met je tijd dan rij je voortaan met de fiets.
Ik kon dus niet achterblijven. Ik was bovendien toe aan wat meer beweging. Ik liet het de laatste tijd op dat vlak iets teveel op z’n beloop en had daarvoor al een standje gekregen van mijn huisarts. Vandaar dus een nieuwe fiets.
Hoe mijn fiets eruit ziet ? Het is een damesfiets ~ je ziet wel vaker oude mannen zoals ik op een damesfiets rijden ~ en hij is zwart. Mijn fiets ziet er vreselijk ouderwets uit. Het is er ééntje zoals de fietsen waar vroeger de pastoors mee over de weg hobbelden. Alleen is mijn fiets voorzien van allerhande moderne snufjes waar Pastoor Munte of Kapelaan Odekerke stikjaloers op zouden geweest zijn.

199 jaar later.

Bovenop het Belfort van Gent staat een draak die sinds 1377 over de stad waakt. Lang geleden spuwde de draak ook vuur. Dat gebeurde voor het eerst in het jaar 1500, bij de geboorte van Keizer Karel en later telkens wanneer er in de stad iets bijzonders te vieren viel.
In de middeleeuwen liep dit gebeuren niet altijd van een leien dakje. Het moet destijds een hachelijke onderneming zijn geweest om de draak vuur te laten spuwen. Het is niet helemaal duidelijk hoe men daar toen in slaagde, maar er zouden pek een vuurpijlen aan te pas zijn gekomen. In het jaar 1819 spuwde de draak voor het laatst. Daarna hield het beest het voor bekeken.

draak

199 jaar later, ter gelegenheid van de 175ste Gentse feesten, spuwt de draak opnieuw vuur. En het is nog steeds een hachelijke onderneming om ze te laten spuwen.
Gespecialiseerde firma’s hebben met een kraan het vuurmechanisme gemonteerd, in samenspraak met de brandweer. Aan de draak zelf mochten niets bevestigd worden, dus moest de installatie op de as onder de draak aangebracht worden. Bovendien draait de draak met de wind mee en daarom moet de vuurinstallatie ook mee kunnen draaien. Dat gebeurt met tandwielen en een motor. De steekvlam bereikt zo’n 15 meter en wordt zo’n 1.000 graden warm.
Tijdens de Gentse Feesten is het spektakel elke avond om 22.30 uur te zien. Omstreeks dat uur waren wij nog steeds in de buurt van het Walter De Buck-plein. Van daaruit konden we het Belfort zien staan. Het was echter te laat om door die mensenmassa dichterbij het Belfort te komen.

DSC_0043

Ik had geen telelens bij de hand en ook geen statief. Een degelijke close-up foto nemen van de vuurspuwende draak zat er dus niet in. Deze vanop afstand losjes uit de hand genomen (ietwat onscherpe) foto is het beste wat ik kan voorleggen.

DSC_0051

Over Het Belfort van Gent en zijn draak kan je alles lezen en vernemen op deze bijzonder mooie website.

Sfeer opsnuiven.

We gingen vorige zondag even de sfeer opsnuiven op de Gentse Feesten, die dit jaar hun 175ste verjaardag vieren.
Tijdens de tiendaagse feesten kan men op talloze pleinen en straten van Gent genieten van muziek, dans, allerhande animatie, lekker eten of een frisse pint bier. Wij kozen die avond voor het “Walter De Buck-plein” (het vroegere Sint-Jacobsplein), waar Walter De Buck in de jaren ’70 de Gentse Feesten nieuw leven in blies.
Enkele sfeerbeelden.

DSC_0020

DSC_0027

DSC_0031

DSC_0039

Uiteindelijk streken we neer op de “Place Musette”, waar accordeonmuziek voor sfeer zorgde, waar Franse Chansons ten berde werden gebracht; waar een kunstschilder aan het werk was en waar men zich een heel klein beetje op de Montmartre in Parijs waande. Dat het Franse elftal die namiddag wereldkampioen was geworden, had daar niets mee te maken.

DSC_0037