Mijn pastoorsfiets.

Sinds kort ben ik de trotse bezitter van een elektrische fiets. Ik had amper nog een fiets bestegen, nadat ik vier jaar geleden een zware ingreep aan mijn ruggenwervels had ondergaan. Dat kwam omdat ik met dat ding amper nog vooruit kwam. De lichtste helling of het kleinste zuchtje tegenwind was al genoeg om mij tot stilstand te brengen. Fysiotherapie, noch medicijnen konden mij de nodige weerstand bieden om alle tegenwerkende elementen, waar een fietser mee te maken krijgt, te trotseren.
Maar nu kan dat dus allemaal worden verholpen door middel van een fikse batterij en een elektrische motor. Lang leve de technologie !
Fietsen is overigens weer hip en trendy. In onze stad worden fietspaden en fietssnelwegen aangelegd dat het een lieve lust is. Onze burgemeester maakt er zelfs een erezaak van. Ik denk dat hij de geschiedenis wil ingaan als de man die zijn stad leerde fietsen.
Hoe dan ook, de fiets is alom tegenwoordig in onze stad. Aan het museum waar ik als vrijwilliger werk bijvoorbeeld, arriveren vaak bezoekersgroepen ~ doorgaans zijn dat mensen die lid zijn van één of andere culturele vereniging ~ per fiets. Vroeger werden deze lieden steevast met de bus gebracht ofwel kwamen zij in een autokaravaan de parking opgereden. Maar nu niet meer (zie foto boven). De gloriedagen van koning auto zijn geteld. Weg zijn de files en de stinkende uitlaatgassen. Als je mee wil zijn met je tijd dan rij je voortaan met de fiets.
Ik kon dus niet achterblijven. Ik was bovendien toe aan wat meer beweging. Ik liet het de laatste tijd op dat vlak iets teveel op z’n beloop en had daarvoor al een standje gekregen van mijn huisarts. Vandaar dus een nieuwe fiets.
Hoe mijn fiets eruit ziet ? Het is een damesfiets ~ je ziet wel vaker oude mannen zoals ik op een damesfiets rijden ~ en hij is zwart. Mijn fiets ziet er vreselijk ouderwets uit. Het is er ééntje zoals de fietsen waar vroeger de pastoors mee over de weg hobbelden. Alleen is mijn fiets voorzien van allerhande moderne snufjes waar Pastoor Munte of Kapelaan Odekerke stikjaloers op zouden geweest zijn.

Vergelijkbaar.

De kurkdroge zomer die we thans meemaken is nu ook weer niet zo heel uitzonderlijk. We hebben het nog wel meegemaakt. Deze foto’s maakte ik in 2009 aan de Leie, op de Maaigemdijk. Ook toen was al het frisse groen uit de natuur verdwenen en stond de maïs op de velden er nogal beteuterd bij. Het leek al herfst, ook al was het pas begin augustus.

DSC_4467

DSC_4474b

Passiebloem.

Aan de klimboog in onze tuin is het eerste bloempje aan onze Passiflora verschenen. Als je er van dichtbij naar kijkt, merk je hoe merkwaardig het bloemetje is.

Volgens de overlevering gebruikten Spaanse missionarissen passiebloemen ter illustratie om het kruisigingsverhaal van Jezus Christus over te brengen. Toen zij passiebloemen in Amerika ontdekten, zagen zij er allerhande verwijzingen in naar het Passieverhaal uit de bijbel. De drie stampers leken op de spijkers waarmee Jezus Christus aan het kruis werd genageld. De corona leek op de doornenkroon van Christus. De kronkelige ranken leken op een zweep. De drie schutbladeren stelden de drie Maria’s (Jezus’ moeder, Maria van Bethanië en Maria Magdalena) bij het kruis voor. Het blauw van de bloem verwees naar het blauwe kleed van Maria. (Wikipedia)

DSC_0004b